1. ۱این همه گفتیم لیک اندر بسیچبی‌عنایات خدا هیچیم هیچ
2. ۲بی عنایات حق و خاصان حقگر ملک باشد سیاهستش ورق
3. ۳ای خدا ای فضل تو حاجت روابا تو یاد هیچ کس نبود روا
4. ۴این قدر ارشاد تو بخشیده‌ایتا بدین بس عیب ما پوشیده‌ای
5. ۵قطرهٔ دانش که بخشیدی ز پیشمتصل گردان به دریاهای خویش
6. ۶قطرهٔ علمست اندر جان منوارهانش از هوا وز خاک تن
7. ۷پیش از آن کین خاکها خسفش کنندپیش از آن کین بادها نشفش کنند
8. ۸گرچه چون نشفش کند تو قادریکش ازیشان وا ستانی وا خری
9. ۹قطره‌ای کو در هوا شد یا که ریختاز خزینهٔ قدرت تو کی گریخت
10. ۱۰گر در آید در عدم یا صد عدمچون بخوانیش او کند از سر قدم
11. ۱۱صد هزاران ضد ضد را می‌کشدبازشان حکم تو بیرون می‌کشد
12. ۱۲از عدمها سوی هستی هر زمانهست یا رب کاروان در کاروان
13. ۱۳خاصه هر شب جمله افکار و عقولنیست گردد غرق در بحر نغول
14. ۱۴باز وقت صبح آن اللهیانبر زنند از بحر سر چون ماهیان
15. ۱۵در خزان آن صد هزاران شاخ و برگاز هزیمت رفته در دریای مرگ
16. ۱۶زاغ پوشیده سیه چون نوحه‌گردر گلستان نوحه کرده بر خضر
17. ۱۷باز فرمان آید از سالار دهمر عدم را کانچ خوردی باز ده
18. ۱۸آنچ خوردی وا ده ای مرگ سیاهاز نبات و دارو و برگ و گیاه
19. ۱۹ای برادر عقل یکدم با خود آردم بدم در تو خزانست و بهار
20. ۲۰باغ دل را سبز و تر و تازه بینپر ز غنچه و ورد و سرو و یاسمین
21. ۲۱ز انبهی برگ پنهان گشته شاخز انبهی گل نهان صحرا و کاخ
22. ۲۲این سخنهایی که از عقل کلستبوی آن گلزار و سرو و سنبلست
23. ۲۳بوی گل دیدی که آنجا گل نبودجوش مل دیدی که آنجا مل نبود
24. ۲۴بو قلاووزست و رهبر مر ترامی‌برد تا خلد و کوثر مر ترا
25. ۲۵بو دوای چشم باشد نورسازشد ز بویی دیدهٔ یعقوب باز
26. ۲۶بوی بد مر دیده را تاری کندبوی یوسف دیده را یاری کند
27. ۲۷تو که یوسف نیستی یعقوب باشهمچو او با گریه و آشوب باش
28. ۲۸بشنو این پند از حکیم غزنویتا بیابی در تن کهنه نوی
29. ۲۹ناز را رویی بباید همچو وردچون نداری گرد بدخویی مگرد
30. ۳۰زشت باشد روی نازیبا و نازسخت باشد چشم نابینا و درد
31. ۳۱پیش یوسف نازش و خوبی مکنجز نیاز و آه یعقوبی مکن
32. ۳۲معنی مردن ز طوطی بد نیازدر نیاز و فقر خود را مرده ساز
33. ۳۳تا دم عیسی ترا زنده کندهمچو خویشت خوب و فرخنده کند
34. ۳۴از بهاران کی شود سرسبز سنگخاک شو تا گل نمایی رنگ رنگ
35. ۳۵سالها تو سنگ بودی دل‌خراشآزمون را یک زمانی خاک باش