1. ۱آن شنیدستی که در عهد عمربود چنگی مطربی با کر و فر
2. ۲بلبل از آواز او بی‌خود شدییک طرب ز آواز خوبش صد شدی
3. ۳مجلس و مجمع دمش آراستیوز نوای او قیامت خاستی
4. ۴همچو اسرافیل کآوازش بفنمردگان را جان در آرد در بدن
5. ۵یا رسیلی بود اسرافیل راکز سماعش پر برستی فیل را
6. ۶سازد اسرافیل روزی ناله راجان دهد پوسیدهٔ صدساله را
7. ۷انبیا را در درون هم نغمه‌هاستطالبان را زان حیات بی‌بهاست
8. ۸نشنود آن نغمه‌ها را گوش حسکز ستمها گوش حس باشد نجس
9. ۹نشنود نغمهٔ پری را آدمیکو بود ز اسرار پریان اعجمی
10. ۱۰گرچه هم نغمهٔ پری زین عالمستنغمهٔ دل برتر از هر دو دمست
11. ۱۱که پری و آدمی زندانیندهر دو در زندان این نادانیند
12. ۱۲معشر الجن سورهٔ رحمان بخوانتستطیعوا تنفذوا را باز دان
13. ۱۳نغمه‌های اندرون اولیااوّلاً گوید که ای اجزای لا
14. ۱۴هین ز لای نفی سرها بر زنیداین خیال و وهم یکسو افکنید
15. ۱۵ای همه پوسیده در کون و فسادجان باقیتان نرویید و نزاد
16. ۱۶گر بگویم شمه‌ای زان نغمه‌هاجانها سر بر زنند از دخمه‌ها
17. ۱۷گوش را نزدیک کُن، کان دور نیستلیک نقل آن به تو دستور نیست
18. ۱۸هین که اسرافیل وقتند اولیامرده را زیشان حیاتست و نما
19. ۱۹جان هر یک مرده‌ای از گور تنبرجَهد ز آوازشان اندر کفن
20. ۲۰گوید این آواز ز آواها جداستزنده کردن کار آواز خداست
21. ۲۱ما بمردیم و بکلی کاستیمبانگ حق آمد همه بر خاستیم
22. ۲۲بانگ حق اندر حجاب و بی حجابآن دهد کو داد مریم را ز جیب
23. ۲۳ای فناتان نیست کرده زیر پوستباز گردید از عدم ز آواز دوست
24. ۲۴مطلق آن آواز خود از شه بودگرچه از حلقوم عبدالله بود
25. ۲۵گفته او را من زبان و چشم تومن حواس و من رضا و خشم تو
26. ۲۶رو که بی یسمع و بی یبصر تویسِر توی چه جای صاحب‌سِر توی
27. ۲۷چون شدی من کان لله از ولهمن ترا باشم که کان الله له
28. ۲۸گه توی گویم ترا گاهی منمهر چه گویم آفتاب روشنم
29. ۲۹هر کجا تابم ز مشکات دمیحل شد آنجا مشکلات عالمی
30. ۳۰ظلمتی را کآفتابش بر نداشتاز دم ما گردد آن ظلمت چو چاشت
31. ۳۱آدمی را او بخویش اسما نموددیگران را ز آدم اسما می‌گشود
32. ۳۲خواه ز آدم گیر نورش خواه ازوخواه از خم گیر می خواه از کدو
33. ۳۳کین کدو با خنب پیوستست سختنی چو تو شاد آن کدوی نیکبخت
34. ۳۴گفت طوبی من رآنی مصطفیوالذی یبصر لمن وجهی رای
35. ۳۵چون چراغی نور شمعی را کشیدهر که دید آن را یقین آن شمع دید
36. ۳۶همچنین تا صد چراغ ار نقل شددیدن آخر لقای اصل شد
37. ۳۷خواه از نور پسین بستان تو آنهیچ فرقی نیست خواه از شمع جان
38. ۳۸خواه بین نور از چراغ آخرینخواه بین نورش ز شمع غابرین