1. ۱آن روستای دامنه ی البرز
2. ۲کز خاوران به چشمه ی خورشید می‌رسید
3. ۳وز باختر به ماه
4. ۴جغرافیای کودکی من بود
5. ۵من ، لحظه‌های آمدن صبح و شام را
6. ۶از تابش سپیده به دیوارهای او
7. ۷وز رقص شاخ و برگ سپیدارهای او
8. ۸در نور آتشین شفق می‌شناختم
9. ۹وقتی که نوبهار ،‌ طلوع شکوفه را
10. ۱۰در آسمان عید نشان می‌داد
11. ۱۱وقتی که آفتاب مسیحا دم
12. ۱۲انبوه سالخورد درختان را
13. ۱۳روح جوان و جسم جوان می‌داد
14. ۱۴من از درون کلبه ،
15. ۱۵برون می‌شتافتم
16. ۱۶در کوچه‌های دهکده ، خمیازه‌های باد
17. ۱۷با بوی خاک ، توشه ی راهم بود
18. ۱۸کندوی شهر ، بر کمر تپه‌های دور
19. ۱۹بازیچه ی خیال و نگاهم بود
20. ۲۰گاهی ، کبوتران طلایی را
21. ۲۱چون کاروان کوچک زنبوران
22. ۲۲از آسمان نوردی خود ، خرسند
23. ۲۳گاهی ، مناره‌های
24. ۲۴موازی را
25. ۲۵چون شاخک دو گانه ی نورانی
26. ۲۶بر پشت گنبدی حلزون مانند
27. ۲۷در انتهای منظره می‌دیدم
28. ۲۸وقتی که تیر ماه ، تنور سپیده را
29. ۲۹ئر آسمان تب زده می‌افروخت
30. ۳۰من ، خواستار پونه ی عطر آگین
31. ۳۱در لابلای نان جوین بودم
32. ۳۲من ، هسته‌های گوجه ی شیرین را
33. ۳۳در ظهر
34. ۳۴تشنگی
35. ۳۵با یک فشار دندان ، می‌ریختم به خاک
36. ۳۶من ، گونه‌های نرم و هوسناک سیب را
37. ۳۷در سرخی غروب
38. ۳۸با بوسه‌های شهوت خود می‌گداختم
39. ۳۹وقتی که گله‌های پراکنده
40. ۴۰از جلگه‌ها به دهکده می‌رفتند
41. ۴۱وقتی که گاوهای غبار آلود
42. ۴۲دلو بخار کرده ی سرگین را
43. ۴۳با ریسمان
44. ۴۴دم
45. ۴۵از چاه واژگون به زمین می‌گذاشتند
46. ۴۶من در سرودخوانی آغاز شامگاه
47. ۴۷با غوک‌ها مقابله می‌کردم
48. ۴۸من ، ضربه ی تلنگر آواز خویش را
49. ۴۹بر جام پر طنین افق می‌نواختم
50. ۵۰آنگاه ، چون طلایه ی پاییز می‌رسید
51. ۵۱من ، برگ زرد و سرخ چناران را
52. ۵۲چون شیشه‌های رنگی حمام و
53. ۵۳روستا
54. ۵۴از پشت بام خاطره می‌دیدم
55. ۵۵وقتی که باد سرد زمستانی
56. ۵۶سر پنجه‌های دختر چوپان را
57. ۵۷در گرگ و میش صبح ، حنا می‌بست
58. ۵۸وقتی که شیر نور ز پستان آفتاب
59. ۵۹در سطل آسمان مسین می‌ریخت
60. ۶۰البرز در برابر من شیهه می‌کشید
61. ۶۱من ، شهسوار حادثه‌ها بودم
62. ۶۲من ، رو به
63. ۶۳روشنایی آینده داشتم
64. ۶۴اکنون که بر کرانه ی مغرب نشسته ام
65. ۶۵دیگر ، نه روشنایی آینده روبروست
66. ۶۶دیگر ، نه آفتاب درون رهنمای من
67. ۶۷از خانه ام گریختم و ، خشم روزگار
68. ۶۸خصمانه داد در شب غربت ، سزای من
69. ۶۹از راه دور می‌نگرم خاک خویش را
70. ۷۰خاکی که محو گشته در او ، جای پای من
71. ۷۱در آسمان تیره ی او روز ، مرده است
72. ۷۲بعد از فنای روز ، چه سود از دعای من
73. ۷۳خرم دیار کودکی سبز من کجاست ؟
74. ۷۴تا گل کند دوباره در او خنده‌های من
75. ۷۵خشتی نمانده است که بر خاک او نهم
76. ۷۶ویران شدشت دهکده ی دلگشای من
77. ۷۷البرز کو ؟ که شیهه کنان در میان برف
78. ۷۸از
79. ۷۹کیقبادها خبر آرد برای من
80. ۸۰گویی که بانگ ناله ی اندوهناک او
81. ۸۱گم گشته در گریستن بی‌صدای من
82. ۸۲آوخ که از رکاب بلندش سوار صبح
83. ۸۳دیگر قدم فرو ننهد در سرای من
84. ۸۴خورشید شامگاه ،‌ در افکنده سایه وار
85. ۸۵آینده ی بزرگ مرا در قفای من