1. ۱من آن درخت زمستانی ، بر آستان بهارانم
2. ۲که جز به طعنه نمی‌خندد ،‌ شکوفه بر تن عریانم
3. ۳ز نوشخند سحرگاهان ،‌ خبر چگونه توانم داشت
4. ۴منی که در شب
5. ۵بی‌پایان ، گواه گریه ی بارانم
6. ۶شکوه سبز بهاران را ،‌ برین کرانه نخواهم دید
7. ۷که رنگ زرد خزان دارد ، همیشه خاطر ویرانم
8. ۸چنان ز خشم خداوندی ،‌ سرای کودکی ام لرزید
9. ۹که خاک خفته مبدل شد ، به گاهواره ی جنبانم
10. ۱۰درین دیار غریب ای دل ،‌ نشان ره ز چه کس پرسم ؟
11. ۱۱که همچو برگ
12. ۱۲زمین خورده ، اسیر پنجه ی طوفانم
13. ۱۳میان نیک و بد ایام ، تفاوتی نتوانم یافت
14. ۱۴که روز من به شبم ماند ،‌بهار من به زمستانم
15. ۱۵نه آرزوی سفر دارد ، نه اشتیاق خطر کردن ،‌
16. ۱۶دلی که می‌تپد از وحشت ، در اندرون پریشانم
17. ۱۷غلام همت خورشیدم ، که چون دریچه فرو بندد
18. ۱۸نه از
19. ۱۹هراس من اندیشد ، نه از سیاهی زندانم
20. ۲۰کجاست باد سحرگاهان ،‌ که در صفای پس از باران
21. ۲۱کند به یاد تو ، ای ایران !‌ به بوی خاک تو مهمانم