1. ۱آن روز
2. ۲تالار موزه از همه کس پر بود
3. ۳از پیر تا جوان
4. ۴دیوار‌ها ، طبیعت بی‌جان را
5. ۵یا چهره‌های آدمیان را
6. ۶در قاب‌های یکسان ، بر سینه
7. ۷داشتند
8. ۸بیننده ، در مقابل تصویر آدمی
9. ۹آیینه ای فراخور خود می‌یافت
10. ۱۰بر می‌گرفت دیده ز دیدار دیگران
11. ۱۱اما نگاه من
12. ۱۲بیگانه مانده بود در انبوه حاضران
13. ۱۳ناگه تو آمدی
14. ۱۴در ازدحام آن همه صورت
15. ۱۵تنها تو زنده بودی و لبخند می‌زدی
16. ۱۶تنها تو دست گرم صمیمانه داشتی
17. ۱۷من ، نام دلپسند تو را می‌شناختم
18. ۱۸نام تو ، راز چیرگی حق بود
19. ۱۹بر ادعای مصلحت باطل
20. ۲۰اما تو از ملامتیان بودی
21. ۲۱بدنامی اطاعت شیطان را
22. ۲۲در کوی خود فروشان ، فریاد می‌زدی
23. ۲۳من ، همت بلند تو را می‌شناختم
24. ۲۴دست مرا فشردی و گفتی
25. ۲۵خوشوقتم ای رفیق
26. ۲۶این گفته در سکوت
27. ۲۷درون من
28. ۲۸تکرار گشت وسوی تو باز آمد
29. ۲۹دست تو را به دست گرفتم
30. ۳۰از موزه ی طبیعت بی‌جان در آمدیم
31. ۳۱در موزه ی بزرگ خیابان
32. ۳۲تصویرهای پیر و جوان دیدیم
33. ۳۳اما میان آن همه تصویر
34. ۳۴تنها تو زنده بودی و عاشق
35. ۳۵تنها تو نوشخند صمیمانه داشتی
36. ۳۶خورشید شامگاه زمستان فرونشست
37. ۳۷با هم به سوی میکده رفتیم
38. ۳۸ترسای میفروش
39. ۳۹ما را به جام معجزه مهمان کرد
40. ۴۰مستی ، مرا بسان تو ، ای دوست
41. ۴۱با هر قدم به سوی عطش برد
42. ۴۲بعد از عطش ، به جانب آتش
43. ۴۳زان پس به سوی دود
44. ۴۴دودی که پختگان را ، رندانه، خام کرد
45. ۴۵دودی که خواب را
46. ۴۶بر دیدگان مست حریفان ، حرام کرد
47. ۴۷ما ، از حریم آتش و خاکستر
48. ۴۸شب را به پیشواز سحر بردیم
49. ۴۹خورشید ، نان سفره ی ما شد
50. ۵۰لحن کلام ما به عسل آمیخت
51. ۵۱صبحانه ای به شادی دل خوردیم
52. ۵۲آنگاه چشم پنجره‌ها را سرود ما
53. ۵۳برکوچه‌ها گشود
54. ۵۴الفاظ ما میان دهان‌های ناشناس
55. ۵۵پل‌های تازه بست
56. ۵۶در گوش ما ، طنین هزار
57. ۵۷آفرین نشست
58. ۵۸ما ، از غرور ، سر به فلک برافراختیم
59. ۵۹وز اشتیاق دیدن تصویر خویشتن
60. ۶۰دل را به چاپلوسی آیینه باختیم
61. ۶۱آیینه تا صداقت خود را نشان دهد
62. ۶۲در پیش روی آینه ای دیگر ایستاد
63. ۶۳تصویر ما ازین یک ، در آن یک اوفتاد
64. ۶۴چندان که هر دو را
65. ۶۵تکرار یا تراکم تصویرها
66. ۶۶شکست
67. ۶۷ما را ز هم گسست
68. ۶۸آنسان که از خلال خطوط شکستگی
69. ۶۹گاهی که چشم ما به هم افتاد
70. ۷۰در خود گریستیم و گذشتیم
71. ۷۱اکنون هزار سال
72. ۷۲از داستان دوستی ما گذشته است
73. ۷۳آیین روزگار دگرگونی گشته است
74. ۷۴آه ای رفیق عهد جوانی
75. ۷۵آیا تو هم ندای عزیمت را
76. ۷۶در دل شنیده ای ؟
77. ۷۷ابر
78. ۷۸گناه برف ندامت نشانده است
79. ۷۹بر گیسوان ما
80. ۸۰این طفل گورزاد که پیری است نام او
81. ۸۱گریان نشسته بر لحد زانوان ما
82. ۸۲امروز ، شهر ما نه همان شهر است
83. ۸۳تقدیر ما نه آنچه گمان کردیم
84. ۸۴ما سیلی حقیقت پنهان را
85. ۸۵هرگز به روی خویش نیاوردیم
86. ۸۶ما ، کام را به گفتن حلوا فریفتیم
87. ۸۷ما ،
88. ۸۸در خرابه ای که به جز آفتاب و فقر
89. ۸۹گنجینه ای نداشت
90. ۹۰در جستجوی گنج سخن بودیم
91. ۹۱دوران ما ، طلوع تغزل را
92. ۹۲در غیبت حماسه خبر می‌داد
93. ۹۳نا رایت بلند تخیل را
94. ۹۴بر بام این سرای تهی برافراشتیم
95. ۹۵پیشینیان ما
96. ۹۶از یادرفتگان خدا بودند
97. ۹۷ما ، جان و تن به خدمت شیطان
98. ۹۸گماشتیم
99. ۹۹ما در بهشت آدمو حوا
100. ۱۰۰ماه برهنه را که شکافی به سینه داشت
101. ۱۰۱پیش از نزول باران ، در چشمه ی بلوغ
102. ۱۰۲شلاق می‌زدیم
103. ۱۰۳پروانگان شوخ جوان را
104. ۱۰۴در دفتری سپید‌تر از بستر زفاف
105. ۱۰۵سنجاق می‌زدیم
106. ۱۰۶ما عطر عشق را
107. ۱۰۷در لابلای حافظه و جامه داشتیم
108. ۱۰۸قاب طریف عکس من و تو
109. ۱۰۹آیینه‌های کیف زنان بود
110. ۱۱۰اما هنوز ، آینه‌های بزرگ شهر
111. ۱۱۱تصویر فقر و فاجعه را باز می‌نمود
112. ۱۱۲ما، از غزل به مرثیه پیوستیم
113. ۱۱۳اما ، صفیر تیر
114. ۱۱۴از ناله‌های شعر ، رساتر بود
115. ۱۱۵ما در میان معرکه دانستیم
116. ۱۱۶کز واژه ، کار ویژه نمی‌آید
117. ۱۱۷وین حربه را توان تهاجم نیست
118. ۱۱۸تیر
119. ۱۱۹گلو شکاف که برهان قاطع است
120. ۱۲۰هرگز نیازمند تکلم نیست
121. ۱۲۱اما چگونه این سخن بی‌نقاب را
122. ۱۲۲با چند چهرگان به میان می‌گذاشتیم ؟
123. ۱۲۳ناچار لب ز گفتن حق بستیم
124. ۱۲۴اما زبان به ناحق نگشودیم
125. ۱۲۵ما ، کودکان زیرک این قرن ، ای رفیق
126. ۱۲۶از نسل ابلهان کهن بودیم
127. ۱۲۷نسلی که در سپیده دمی غمگین
128. ۱۲۸دیوانه وار ، کاکل خورشید را گرفت
129. ۱۲۹تا برکشد ز تیرگی چاه خاوران
130. ۱۳۰اما صدای گریه ی او در سپیده ماند
131. ۱۳۱نسلی که غول بادیه پیما را
132. ۱۳۲در آسیای کهنه ی بادی دید
133. ۱۳۳تا نیزه را به سینه ی وی کوبید
134. ۱۳۴نفرین باد ، نیزه ی او را فرو شکست
135. ۱۳۵چنگال غول ،پیکر او را به خون کشاند
136. ۱۳۶نسلی که اسب
137. ۱۳۷فربه چوبین را
138. ۱۳۸چون مهره ای به عرصه ی شطرنج خود نهاد
139. ۱۳۹وان اسب بی‌سوار گروی پیاده زاد
140. ۱۴۰یک یک ، پیادگان را در خانه‌ها نشاند
141. ۱۴۱نسلی که خود به چشمه ی آب بقا رسید
142. ۱۴۲اما ، به سود همسفرانش از آن گذشت
143. ۱۴۳تنها ، حدیث تشنگی اش را به ما رساند
144. ۱۴۴نسلی که در مقابله با خصم هوشیار
145. ۱۴۵مستانه گرز خود را بر پای اسب کوفت
146. ۱۴۶دشمن رسید و کاسه ی سر را ازو گرفت
147. ۱۴۷آنگاه طعم باده ی خون را بدو چشاند
148. ۱۴۸نسلی که از پدر
149. ۱۴۹نامی شنیده بود و نشانی نمی‌شناخت
150. ۱۵۰در روز جنگ ، دشمن او جز پدر نبود
151. ۱۵۱هنگام مرگ ، نوجه بر او جز پدر نخواند
152. ۱۵۲ما هم به سهم خویش
153. ۱۵۳افسانه
154. ۱۵۴ای بر این همه افزدویم
155. ۱۵۵ما ، بردگان فقر و اسیران آفتاب
156. ۱۵۶از فخر شعر ، سر به فلک سویدم
157. ۱۵۷ما ، بازماندگان مشاهیر باستان
158. ۱۵۸از نسل ابلهان
159. ۱۵۹از نسل شاعران
160. ۱۶۰یا نسل عاشقان کهن بودیم
161. ۱۶۱اکنون چراغ عشق درین خانه مرده است
162. ۱۶۲باید که پیه سوز عبادت را
163. ۱۶۳در خلوت خیال برافروزیم
164. ۱۶۴آیینه‌های تجربه زنگار خورده است
165. ۱۶۵باید که راه و رسم معیشت را
166. ۱۶۶از کودکان خویش بیاموزیم
167. ۱۶۷ما ، نان بهنرخ خون جگر خوردیم
168. ۱۶۸زیرا که نرخ روز ندانستیم
169. ۱۶۹شعر از شعور رو به شعار آورد
170. ۱۷۰ما فهم این سخن نتوانستیم
171. ۱۷۱ما خفتگان بی‌خبر دوشین
172. ۱۷۲امروز را ندیده رها کردیم
173. ۱۷۳در انتظار دیدن فرداییم
174. ۱۷۴درهای چاره بردل ما بسته است
175. ۱۷۵مصداق رانده از همه سو ماییم
176. ۱۷۶آه ای رفیق روز جوانبختی
177. ۱۷۷بگذار تا دوباره در آیینه بنگریم
178. ۱۷۸شاید که عکس روز جوانی را
179. ۱۷۹در قاب کهنه اش بشناسیم
180. ۱۸۰بگذار تا به خویش بپیوندیم
181. ۱۸۱شاید که از حضور حریفان ناشناس
182. ۱۸۲در انزوای خود نهراسیم
183. ۱۸۳اکنون دوباره موزه ی تاریخ این دیار
184. ۱۸۴از پرده‌های پیر و نقوش جوان پر است
185. ۱۸۵ای مونس عزیز قدیم من
186. ۱۸۶در ازدحام این همه تصویر
187. ۱۸۷یا در میان این همه تزویر
188. ۱۸۸آیا مرا تو باز توانی دید ؟
189. ۱۸۹یا من تو را دوباره توانم یافت ؟