1. ۱من‌که سراینده این نوگلمباغ ترا نغمه‌سرا بلبلم
2. ۲در ره عشقت نفسی می‌زنمبر سر کویت جرسی می‌زنم
3. ۳عاریت کس نپذیرفته‌امآنچه دلم گفت بگو گفته‌ام
4. ۴شعبدهٔ تازه برانگیختمهیکلی از قالب نو ریختم
5. ۵صبح‌دمی چند ادب آموختمپرده ز سحر سحری دوختم
6. ۶مایه درویشی و شاهی در اومخزن اسرار الهی در او
7. ۷بر شکر او ننشسته مگسنی مگس او شکر آلود کس
8. ۸نوح درین بحر سپر بِفکَنَدخضر درین چشمه سبو بشکند
9. ۹بر همه شاهان ز پی این جمالقرعه زدم نام تو آمد به فال
10. ۱۰نامه دو آمد ز دو ناموس‌گاههر دو مسجل به دو بهرام‌شاه
11. ۱۱آن زری از کان کهن ریختهوین دری از بحر نو انگیخته
12. ۱۲آن به‌در آورده ز غزنی علَموین زده بر سکهٔ رومی رقم
13. ۱۳گرچه در آن سکه سخن چون زرستسکه زر من از آن بهترست
14. ۱۴گر کم از آن شد بُنِه و بار منبهتر از آنست خریدار من
15. ۱۵شیوه غریب است مشو نامجیبگر بنوازیش نباشد غریب
16. ۱۶کاین سخن رسته‌تر از نقش باغعاریت‌افروز نشد چون چراغ
17. ۱۷اوست در این ده زده آبادترتازه‌تر از چرخ و کهن زادتر
18. ۱۸رنگ ندارد ز نشانی که هستراست نیاید به زبانی که هست
19. ۱۹خوان ترا این دو نواله سخندست نکرده‌ست بر او دست‌کن
20. ۲۰گر نمکش هست‌، بخور نوش بادورنه ز یاد تو فراموش باد
21. ۲۱با فلک آن‌شب که نشینی به خوانپیش من افکن قدری استخوان
22. ۲۲کاخر لاف سَگیَّت می‌زنمدبدبهٔ بندِگیَّت می‌زنم
23. ۲۳از ملکانی که وفا دیده‌امبستن خود بر تو پسندیده‌ام
24. ۲۴خدمتم آخر به وفایی کشدهم سر این رشته به جایی کشد
25. ۲۵گرچه بدین درگه پایندگانروی نهادند ستایندگان
26. ۲۶پیش نظامی به حساب ایستنداو دگرست این دگران کیستند
27. ۲۷من که درین منزل‌شان مانده‌اممرحله‌ای پیش‌تَرَک رانده‌ام
28. ۲۸تیغ ز الماس زبان ساختمهر که پس آمد سرش انداختم
29. ۲۹تیغ نظامی که سر‌انداز شدکند نشد گرچه کهن‌ساز شد
30. ۳۰گرچه خود این پایهٔ بی‌همسری‌ستپای مرا هم سر بالاتری‌ست
31. ۳۱اوج بلند‌ست، در او می‌پرمباشد کز همت خود برخورم
32. ۳۲تا مگر از روشنی رای توسر نهم آنجا که بود پای تو
33. ۳۳گَرد تو گیرم که به گردون رَسَمتا نرسانی تو مرا‌، چون رَسَم‌؟
34. ۳۴بود بسیجم که در این یک‌دو ماهتازه کنم عهد زمین‌بوس شاه
35. ۳۵گرچه درین حلقه که پیوسته‌اندراه برون آمدنم بسته‌اند
36. ۳۶پیش تو از بهر فزون آمدنخواستم از پوست برون آمدن
37. ۳۷باز چو دیدم همه ره شیر بودپیش و پسم دشنه و شمشیر بود
38. ۳۸لیک درین خطهٔ شمشیر بندبر تو کنم خطبه به بانگ بلند
39. ۳۹آب سخن بر درت افشانده‌امریگ منم این که به‌جا مانده‌ام
40. ۴۰ذره صفت پیش تو ای آفتابباد دعای سحرم مستجاب
41. ۴۱گشته دلم بحر گهر ریز توگوهر جانم کمر آویز تو
42. ۴۲تا شب و روزست شبت روز بادگوهر شاهیت شب‌افروز باد
43. ۴۳این سریت باد به نیک‌اختریبهتر باد آن سریت زین سری