1. ۱مرا چون هاتف دل دید دم‌سازبر آورد از رواق همّت آواز
2. ۲که بشتاب ای نظامی زود، دیرستفلک بد‌عهد و عالم زود‌سیر است
3. ۳بهاری نو برآر از چشمهٔ نوشسخن را دست‌بافی تازه در‌پوش
4. ۴در این منزل به همّت ساز برداردرین پرده به‌وقتْ آواز بردار
5. ۵کمین سازند اگر بی‌وقت رانیسر اندازند اگر بی‌وقت خوانی
6. ۶زبان بگشای چون گل روزکی چندکز این کردند سوسن را زبان‌بند
7. ۷سخن پولاد کن چون سکهٔ زربدین سکه‌، درم را سکه می‌بر
8. ۸نخست آهنگری با تیغ بنمایپس آن‌گه صیقلی را کار فرمای
9. ۹سخن کان از سر اندیشه نایدنوشتن را و گفتن را نشاید
10. ۱۰سخن را سهل باشد نظم دادنبباید لیک بر نظم ایستادن
11. ۱۱سخن بسیار داری‌، اندکی کنیکی را صد مکن صد را یکی کن
12. ۱۲چو آب از اعتدال افزون نهد گامز سیرابی به غرق آرد سرانجام
13. ۱۳چو خون در تن ز عادت بیش‌گرددسزای گوش‌مال نیش گردد
14. ۱۴سخن کم گوی تا بر کار گیرندکه در بسیار بد بسیار گیرند
15. ۱۵تو را بسیار گفتن گر سلیم استمگو بسیار دشنامی عظیم است
16. ۱۶سخن جان است و جان‌دارو‌ی جان استمگر چون جان عزیز از بهر آن است
17. ۱۷تو مردم بین که چون بی‌رای و هوشندکه جانی را به نانی می‌فروشند
18. ۱۸سخن گوهر شد و گوینده غواصبه سختی در کف آید گوهرِ خاص
19. ۱۹ز گوهر سفتن استادان هراسندکه قیمت‌مندیِ گوهر شناسند
20. ۲۰نبینی؟ وقتِ سفتن مرد حکاکبه شاگردان دهد دُر خطرناک
21. ۲۱اگر هشیار اگر مخمور باشیچنان زی کز تعرض دور باشی
22. ۲۲هزارت مشرف بی‌جامگی هستبه صد افغان کشیده سوی تو دست
23. ۲۳به غفلت بر میآور یک نفَس رامَدان غافل ز کار خویش کس را
24. ۲۴نصیحت‌های هاتف چون شنیدمچو هاتف روی در خلوت کشیدم
25. ۲۵در آن خلوت که دل دریاست آن‌جاهمه سرچشمه‌ها آن‌جاست آن‌جا
26. ۲۶نهادم تکیه‌گاهْ افسانه‌ای رابهشتی کردم آتش‌خانه‌ای را
27. ۲۷چو شد نقاش این بت‌خانه دستمجز آرایش بر او نقشی نبستم
28. ۲۸اگر‌چه در سخن کآب حیات استبوَد جایز هر آن‌چه‌ز ممکنات است
29. ۲۹چو بتوان راستی را درج کردندروغی را چه باید خرج کردن؟
30. ۳۰ز کژ‌گویی سخن را قدر کم گشتکسی کاو راست‌گو شد مُحتَشم گشت
31. ۳۱چو صبح صادق آمد راست‌گفتارجهان در زر گرفتش محتشم‌وار
32. ۳۲چو سرو از راستی بر زد علَم راندید اندر خزان تاراج غم را
33. ۳۳مرا چون مخزن‌الاسرار گنجیچه باید در هوس پیمود رنجی؟
34. ۳۴ولیکن در جهان، امروز کس نیستکه او را در هوس‌نامه هوس نیست
35. ۳۵هوس پختم به شیرین دست‌کاریهوس‌ناکانِ غم را غم‌گساری
36. ۳۶چنان نقش هوس بستم بر او پاککه عقل از خواندنش گردد هوس‌ناک
37. ۳۷نه در شاخی زدم چون دیگران دستکه بر وی جز رطب چیزی توان بست
38. ۳۸حدیث خسرو و شیرین نهان نیستوزان شیرین‌تر الحق داستان نیست
39. ۳۹اگر چه داستانی دل‌پسند استعروسی در وقایه شهربند است
40. ۴۰بیاضش در گزارش نیست معروفکه در بَردَع سوادش بود موقوف
41. ۴۱ز تاریخ کهن‌سالان آن بوممرا این گنج‌نامه گشت معلوم
42. ۴۲کهن‌سالان این کشور که هستندمرا بر شقه این شغل بستند
43. ۴۳نیارد در قبولش عقل سستیکه پیش عاقلان دارد درستی
44. ۴۴نه پنهان بر درستیش آشکار استاثرهایی کز ایشان یادگار است
45. ۴۵اساس بیستون و شکل شبدیزهمیدون در مداین کاخ پرویز
46. ۴۶هوس‌کاری آن فرهاد مسکیننشانِ جوی شیر و قصر شیرین
47. ۴۷همان شَهرود و آب خوشگوارشبنای خسرو و جای شکارش
48. ۴۸حدیث باربد با ساز دهرودهمان آرام‌گاه شه به شهرود
49. ۴۹حکیمی کاین حکایت شرح کرده‌ستحدیث عشق از ایشان طرح کرده‌ست
50. ۵۰چو در شصت اوفتادش زندگانیخدنگ افتادش از شست‌ِ جوانی
51. ۵۱به عشقی در که شصت آمد پسندشسخن گفتن نیامد سودمندش
52. ۵۲نگفتم هر چه دانا گفت از آغازکه فرخ نیست گفتن، گفته را باز
53. ۵۳در آن جزوی که مانْد از عشق‌بازیسخن راندم چو تیغِ مرد غازی