1. ۱چنین گفت آن سخن‌گوی کهن‌زادکه بودش داستان‌های کهن، یاد
2. ۲که چون شد ماهِ کسری در سیاهیبه هرمز داد تخت پادشاهی
3. ۳جهان‌افروز، هرمز داد می‌کردبه داد خود جهان آباد می‌کرد
4. ۴همان رسم پدر بر جای می‌داشتدَهش بر دست و دین بر پای می‌داشت
5. ۵نسب را در جهان پیوند می‌خواستبه قربان از خدا فرزند می‌خواست
6. ۶به چندین نذر و قربانش خداوندنرینه داد فرزندی، چه فرزند!
7. ۷گرامی دُری از دریای شاهیچراغی روشن از نور الهی
8. ۸مبارک‌طالعی فرخ‌سریریبه طالع، تاج‌داری تخت‌گیری
9. ۹پدر در خسروی دیده تمامشنهاده خسرو‌ِ پرویز نامش
10. ۱۰از آن شد نام آن شهزاده، پرویزکه بودی دائم از هر کس پَر آویز
11. ۱۱گرفته در حریرش دایه چون مشکچو مروارید تَر در پنبهٔ خشک
12. ۱۲رُخی از آفتاب اندوه‌کش‌ترشکر خندیدنی از صبح خوش‌تر
13. ۱۳چو میلِ شِکّرش در شیر دیدندبه شیر و شِکّرش می‌پروریدند
14. ۱۴به بزم شاهش آوردند پیوستبسان دستهٔ گل، دست بر دست
15. ۱۵چو کار از مهد با میدان فتادشجهان از دوستی در جان نهادش
16. ۱۶به هر سالی که دولت می‌فزودشخرد تعلیم دیگر می‌نمودش
17. ۱۷چو سالش پنج شد در هر شگفتیتماشا کردی و عبرت گرفتی
18. ۱۸چو سال آمد به شش چون سرو می‌رُسترسوم شش جهت را باز می‌جست
19. ۱۹چنان مشهور شد در خوب‌روییکه مطلق یوسفِ مصر است گویی
20. ۲۰پدر ترتیب کرد آموزگارشکه تا ضایع نگردد روزگارش
21. ۲۱بر این گفتار بر بگذشت یک چندکه شد در هر هنر خسرو هنرمند
22. ۲۲چنان قادر سخن شد در معانیکه بحری گشت در گوهرفشانی
23. ۲۳فصیحی کاو سخن چون آب گفتیسخن با او به اصطرلاب گفتی
24. ۲۴چو از باریک‌بینی موی می‌سفتبه باریکی سخن چون موی می‌گفت
25. ۲۵پس از نه سالگی مکتب رها کردحساب جنگِ شیر و اژدها کرد
26. ۲۶چو بر ده سالگی افکند بنیادسَرِ سی‌سالگان می‌داد بر باد
27. ۲۷به سرپنجه شدی با پنجهٔ شیرستونی را قلم کردی به شمشیر
28. ۲۸به تیر از موی بگشادی گره رابه نیزه حلقه بربودی زره را
29. ۲۹در آن آماج کاو کردی کمان بازز طبلِ زُهره کردی طبلک باز
30. ۳۰کسی کاو دَه کمان حالی کشیدیکمانش را به حمالی کشیدی
31. ۳۱ز دَه دشمن کمندش خام‌تر بودز نُه قبضه خدنگش تام‌تر بود
32. ۳۲بُدی گر خود بُدی دیو سپیدیبه پیش بید‌برگش برگ‌ِ بیدی
33. ۳۳چو برق نیزه را بر سنگ راندیسنان در سینهٔ خارا نشاندی
34. ۳۴چو عمر آمد به حد چارده سالبر آمد مرغ دانش را پر و بال
35. ۳۵نظر در جستنی‌های نهان کردحساب نیک‌ و بدهای جهان کرد
36. ۳۶بزرگ‌امّید نامی بود دانابزرگ‌امّید از عقل و توانا
37. ۳۷زمین جوجو شده در زیر پایشفلک را جو به جو پیموده رایش
38. ۳۸به دست آورده اسرار نهانیکلید گنج‌های آسمانی
39. ۳۹طلب کردش به خلوت شاهزادهزبان چون تیغ هندی برگشاده
40. ۴۰جواهر جست از آن دریای فرهنگبه چنگ آورد و زد بر دامنش چنگ
41. ۴۱دل روشن به تعلیمش برافروختوزو بسیار حکمت‌ها در آموخت
42. ۴۲ز پرگار زحل تا مرکز خاکفرو خواند آفرینش‌های افلاک
43. ۴۳به اندک عمر شد دریا درونیبه هر فنی که گفتی ذو فنونی
44. ۴۴دل از غفلت به آگاهی رسیدشقدم بر پایهٔ شاهی رسیدش
45. ۴۵چو پیدا شد بر آن جاسوس، اسرارنهانی‌های این گردنده پرگار
46. ۴۶ز خدمت خوش‌ترش نآمد جهانینبودی فارغ از خدمت زمانی
47. ۴۷جهان‌دار از جهانش دوستر داشتجهان چبوَد ز جانش دوستر داشت
48. ۴۸ز بهر جان درازیش از جهان شاهز هر دستی درازی کرد کوتاه
49. ۴۹منادی را ندا فرمود در شهرکه وای آن کس که او بر کس کند قهر
50. ۵۰اگر اسبی چرد در کشت‌زاریو گر غصبی رود بر میوه‌داری
51. ۵۱و گر کس روی نامحرم ببیندهمان در خانهٔ ترکی نشیند
52. ۵۲سیاست را ز من گردد سزاواربر این سوگند‌هایی خورد بسیار
53. ۵۳چو شه در عدل خود ننمود سستیپدید آمد جهان را تن‌درستی
54. ۵۴خرابی داشت از کار جهان دستجهان از دست‌کار این جهان رست