1. ۱قضا را از قضا یک روز شادانبه صحرا رفت خسرو، بامدادان
2. ۲تماشا کرد و صید افکند بسیاردِهی خرم ز دور آمد پدیدار
3. ۳به گرداگرد آن دِه سبزهٔ نوبر آن سبزه بساط افکنده خسرو
4. ۴مِی سرخ از بساط سبزه می‌خَوردچنین تا پشت بنمود این گل زرد
5. ۵چو خورشید از حصار لاجوردیعلم زد بر سر دیوار زردی
6. ۶چو سلطان در هزیمت عود می‌سوختعلَم را می‌درید و چتر می‌دوخت
7. ۷عنانِ یک رکابی زیر می‌زددو دستی با فلک شمشیر می‌زد
8. ۸چو عاجز گشت ازین خاک جگرتابچو نیلوفر سپر افکند بر آب
9. ۹ملک‌زاده در آن دِه خانه‌ای خواستز سرمستی در او مجلس بیاراست
10. ۱۰نشست آن شب به نوشانوش یارانصبوحی کرد با شب زنده‌داران
11. ۱۱سماعِ ارغنونی گوش می‌کردشراب ارغوانی نوش می‌کرد
12. ۱۲صراحی را ز می پرخنده می‌داشتبه می جان و جهان را زنده می‌داشت
13. ۱۳مگر کز توسنانش بدلگامیدهن بر کشته‌ای زد صبح بامی
14. ۱۴وز این غوری غلامی نیز چون قندز غوره کرد غارت خوشه‌ای چند
15. ۱۵سحرگه کآفتابِ عالم‌افروزسرِ شب را جدا کرد از تنِ روز
16. ۱۶نهاد از حوصله زاغ سیه‌پربه زیر پَرّ طوطی ...ٔ زر
17. ۱۷شب اَنگِشت سیاه از پشت برداشتز حرف خاکیان انگشت برداشت
18. ۱۸تنی چند از گران‌جانان که دانیخبر بردند سوی شه نهانی
19. ۱۹که خسرو دوش، بی‌رسمی نمود استز شاهنشه نمی‌ترسد چه سود است؟
20. ۲۰ملک گفتا «نمی‌دانم گناهش»بگفتند آن که بیداد است راهش
21. ۲۱سمندش کشت‌زارِ سبز را خَوردغلامش غورهٔ دهقان تبه کرد
22. ۲۲شب از درویش بستد جای تنگشبه نامحرم رسید آواز چنگش
23. ۲۳گر این بیگانه‌ای کردی نه فرزندببردی خان و مانش را خداوند
24. ۲۴زند بر هر رگی فصاد صد نیشولی دستش بلرزد بر رگ خویش
25. ۲۵ملک فرمود تا خنجر کشیدندتکاور مرکبش را پی بریدند
26. ۲۶غلامش را به صاحب غوره دادندگلابی را به آبی شوره دادند
27. ۲۷در آن خانه که آن شب بود رختشبه صاحب‌خانه بخشیدند تختش
28. ۲۸پس آن گه ناخن چنگی شکستندز روی چنگش ابریشم گسستند
29. ۲۹سیاست بین که می‌کردند ازین پیشنه با بیگانه، با دردانهٔ خویش
30. ۳۰کنون گر خونِ صد مسکین بریزندز بند یک قراضه برنخیزند
31. ۳۱کجا آن عدل و آن انصاف سازی؟که با فرزند از این‌سان رفت بازی
32. ۳۲جهان ز آتش‌پرستی شد چنان گرمکه بادا زین مسلمانی تو را شرم
33. ۳۳مسلمانیم ما او گبر نام استگر این گبری مسلمانی کدام است؟
34. ۳۴نظامی بر سر افسانه شو بازکه مرغ بند را تلخ آمد آواز