1. ۱چو مشگین‌جعدِ شب را شانه کردندچراغ روز را پروانه کردند
2. ۲به زیر تخته‌نرد آبنوسینهان شد کعبتین سندروسی
3. ۳بر آمد مشتری منشور بر دستکه شاه از بند و شاپور از بلا رست
4. ۴در آن دیر کهن فرزانه شاپورفرو آسود کز ره بود رنجور
5. ۵درستی خواست از پیران آن دیرکه بودند آگه از چرخِ کهن‌سیر
6. ۶که فردا جای آن خوبان کدام است؟کدامین آب و سبزیشان مقام است؟
7. ۷خبر دادنش آن فرزانه‌پیرانز نزهت‌گاهِ آن اقلیم‌گیران
8. ۸که در پایان این کوهِ گران‌سنگچمن‌گاهی است گِردَش بیشه‌ای تنگ
9. ۹سحرگه آن سهی‌سروانِ سرمستبدان مشگین‌چمن خواهند پیوست
10. ۱۰چو شد دوران سنجابی و شق‌دوزسمور شب نهفت از قاقُم روز
11. ۱۱سر از البرز بر زد جرم خورشیدجهان را تازه کرد آیین جمشید
12. ۱۲پگه‌تر زان بتان عشرت‌انگیزمیان در بست شاپور سحرخیز
13. ۱۳بر آن سبزه شبیخون کرد پیشیکه با آن سرخ گل‌ها داشت خویشی
14. ۱۴خجسته کاغذی بگرفت در دستبه عینه صورت خسرو در او بست
15. ۱۵بر آن صورت چو صنعت کرد لَختیبدوسانید بر ساق درختی
16. ۱۶وز آن جا چون پری شد ناپدیداررسیدند آن پریرویان پریوار
17. ۱۷به سرسبزی بر آن سبزه نشستندگهی شمشاد و گه گل‌دسته بستند
18. ۱۸گه از گل‌ها گلاب انگیختندیگه از خنده طبرزد ریختندی
19. ۱۹عروسانی ...شویی ندیدهبه کابین از جهان خود را خریده
20. ۲۰نشسته هر یکی چون دوست با دوستنمی‌گنجید کس چون غنچه در پوست
21. ۲۱مِی‌ آوردند و در می‌ دل نشاندندگل آوردند و بر گل می فشاندند
22. ۲۲نهاده باده بر کف ماه و انجمجهان خالی ز دیو و دیو مردم
23. ۲۳همه تن شهوت آن پاکیزگان راچنان کائین بود دوشیزگان را
24. ۲۴چو محرم بود جای از چشم اغیارز مستی رقصشان آورد در کار
25. ۲۵گه این می‌داد بر گل‌ها درودیگه آن می‌گفت با بلبل سرودی
26. ۲۶ندانستند جز شادی شمارینه جز خرم‌دلی دیدند کاری
27. ۲۷در آن شیرین‌لبان رخسار شیرینچو ماهی بود گرد ماه پروین
28. ۲۸به یاد مهربانان عیش می‌کردگهی می‌داد باده گاه می‌خورد
29. ۲۹چو خودبین شد که دارد صورت ماهبر آن صورت فتادش چشم ناگاه
30. ۳۰به خوبان گفت کآن صورت بیاریدکه کرده است این رقم؟ پنهان مدارید
31. ۳۱بیاوردند صورت پیش دل‌بندبر آن صورت فرو شد ساعتی چند
32. ۳۲نه دل می‌داد ازو دل بر گرفتننه می‌شایستش اندر بر گرفتن
33. ۳۳به هر دیداری از وی مست می‌شدبه هر جامی که خورد از دست می‌شد
34. ۳۴چو می‌دید از هوس می‌شد دلش سستچو می‌کردند پنهان‌، باز می‌جست
35. ۳۵نگهبانان بترسیدند از آن کارکز آن صورت شود شیرین گرفتار
36. ۳۶دریدند از هم آن نقش گزین راکه رنگ از روی بردی نقش چین را
37. ۳۷چو شیرین نام صورت برد، گفتندکه آن تمثال را دیوان نهفتند
38. ۳۸پری‌زار است ازین صحرا گریزیمبه صحرای دگر افتیم و خیزیم
39. ۳۹از آن مجمر چو آتش گرم گشتندسپندی سوختند و در گذشتند
40. ۴۰کواکب را به دود آتش نشاندندجنیبت را به دیگر دشت راندند