1. ۱زمین بوسید شاپور سخن‌دانکه دایم باد خسرو شاد و خندان
2. ۲به چشم نیک بینادش نکوخواهمبادا چشم بد را سوی او راه
3. ۳چو بر شاه آفرین کرد آن هنرمندجوابش داد کای گیتی خداوند
4. ۴چو من نقش قلم را درکشم رنگکشد مانی قلم در نقش ارژنگ
5. ۵بجنبد شخص کاو را من کُنم سَربپرد مرغ کاو را من کُنم پَر
6. ۶مدار از هیچ گونه گَرد بر دلکه باشد گرد بر دل‌، درد بر دل
7. ۷به چاره کردنِ کار آنچنانمکه هر بیچارگی را چاره دانم
8. ۸تو خوش‌دل باش و جز شادی میندیشکه من یک‌دل گرفتم کار در پیش
9. ۹نگیرم در شدن یک لحظه آرامز گوران تک، ز مرغان پر کُنم وام
10. ۱۰نخسبم تا نخسبانم سرت رانیایم تا نیارم دلبرت را
11. ۱۱چو آتش گر ز آهن سازد ایوانچو گوهر گر شود در سنگ پنهان
12. ۱۲برونْش آرَم به نیروی و به نیرنگچو آتش ز آهن و چون گوهر از سنگ
13. ۱۳گهی با گل، گهی با خار سازمببینم کار و پس با کار سازم
14. ۱۴اگر دولت بود کآرم به دستشچو دولت خود کنم خسرو پرستَش
15. ۱۵و گر دانم که عاجز گشتم از کارکنم باری شهنشه را خبردار
16. ۱۶سخن چون گفته شد، گوینده برخاستبسیجِ راه کرد از هر دری راست
17. ۱۷بُرنده ره بیابان در بیابانبه کوهستان اَرمن شد شتابان
18. ۱۸که آن خوبان چو انبوه آمدندیبه تابستان در آن کوه آمدندی
19. ۱۹چو شاپور آمد آن جا سبزهٔ نو بودریاحین را شقایق پیش رو بود
20. ۲۰گرفته سنگ‌های لاجوردیز کسوت‌های گل، سرخی و زردی
21. ۲۱کشیده بر سر هر کوهساریزمردگون بساطی مرغزاری
22. ۲۲ز «جِرَّم‌کوه» تا میدان بغراکشیده خط گل طغرا به طغرا
23. ۲۳در آن محراب کاو رکن عراق استکمربند ستون انشراق است
24. ۲۴ز خارا بود دِیری سال‌کردهکشیشانی بدو در سالخورده
25. ۲۵فرود آمد بدان دیر کهن‌سالبر آن آیین که باشد رسم ابدال
26. ۲۶بدو رهبان فرهنگی چنین گفتبه وقت آن که دُرهای دَری سُفت
27. ۲۷که زیر دامن این دِیر، غار‌ی‌ستدرو سنگی سیه گویی سواری‌ست
28. ۲۸ز دشتِ «رم‌گله» در هر قرانیبه گَشَن آید تکاور مادیانی
29. ۲۹ز صد فرسنگی آید بر در غاردر او سنبد چو در سوراخ خود مار
30. ۳۰بدان سنگ سیه رغبت نمایدبه رغبت خویشتن بر سنگ ساید
31. ۳۱به فرمان خدا زو گشن گیردخدا گفتی شگفتی دل پذیرد
32. ۳۲هر آن کُره کز آن تخمش بوَد بارز دوران تک بَرَد وز باد رفتار
33. ۳۳چنین گوید همیدون، مرد فرهنگکه «شبدیز» آمده‌ست از نسل آن سنگ
34. ۳۴کنون زان دیر اگر سنگی بجویینیابی، گردبادش بُرد گویی
35. ۳۵وزان کرسی که خوانند انشراقشسری بینی فتاده زیر ساقش
36. ۳۶به ماتم‌داریِ آن کوهِ گل‌رنگسیه‌جامه نشسته یک جهان سنگ
37. ۳۷به خشمی کآمده بر سنگلاخششکوفه‌وار کرده شاخ‌شاخش
38. ۳۸فلک گویی شد از فریاد او مستبه سنگستان او در شیشه بشکست
39. ۳۹خدا را گر چه عبرت‌هاست بسیارقیامت را بس این عبرت نمودار
40. ۴۰چو اندر چارصد سال از کم و بیشرسد کوهی چنان را این چنین پیش
41. ۴۱تو بر لختی کلوخِ آب‌ خَوردهچرایی تکیهٔ جاوید کرده؟
42. ۴۲نظامی زین نمط در داستان پیچکه از تو نشنوند این داستان هیچ