1. ۱شباهنگام کاین عنقای فرتوتشکم پر کرد ازین یک دانه یاقوت
2. ۲به دشت انجرک آرام کردندبه نوشانوش می در جام کردند
3. ۳در آن صحرا فرو خفتند سرمستریاحین زیر پای و باده بر دست
4. ۴چو روز از دامن شب سر برآوردزمانه تاج زرین بر سر آورد
5. ۵بر آن پیروزه تخت آن تاج‌دارانرها کردند می بر جرعه‌خواران
6. ۶وز آن جا تا در دیر پری‌سوزپریدند آن پری‌رویان به یک روز
7. ۷در آن مینوی میناگون چمیدندفلک را رشته در مینا کشیدند
8. ۸بساطی سبز چون جان خردمندهوایی معتدل چون مهر فرزند
9. ۹نسیمی خوش‌تر از باد بهشتیزمین را دُر به دریا گُل به کشتی
10. ۱۰شقایق سنگ را بت‌خانه کردهصبا جعد چمن را شانه کرده
11. ۱۱مسلسل گشته بر گل‌های حمرینوای بلبل و آواز قمری
12. ۱۲پرنده مرغکان گستاخ گستاخشمایل بر شمایل شاخ بر شاخ
13. ۱۳به هر گوشه دو مرغک گوش بر گوشزده بر گل صلای نوش بر نوش
14. ۱۴بدان گلشن رسید آن نقش‌پردازهمان نقش نخستین کرد آغاز
15. ۱۵پری‌پیکر چو دید آن سبزهٔ خوشبه می بنشست با جمعی پریوش
16. ۱۶دگر ره دید چشم مهربانشدر آن صورت که بود آرام جانش
17. ۱۷شگفتی ماند از آن نیرنگ‌سازیگذشت اندیشهٔ کارش ز بازی
18. ۱۸دل سرگشته را دنبال برداشتبه پای خود شد آن تمثال برداشت
19. ۱۹در آن آیینه دید از خود نشانیچو خود را یافت بی‌خود شد زمانی
20. ۲۰چنان شد در سخن ناساز گفتنکزان گفتن نشاید باز گفتن
21. ۲۱لعاب عنکبوتان مگس‌گیرهمایی را نگر چون کرد نخجیر
22. ۲۲در آن چشمه که دیوان خانه کردندپری را بین که چون دیوانه کردند
23. ۲۳به چاره هر کجا تدبیر سازندنه مردم دیو را نخجیر سازند
24. ۲۴چو آن گل‌برگ‌رویان بر سر خاکگل صد برگ را دیدند غم‌ناک
25. ۲۵بدانستند کآن کار پری نیستعجب کاری است کاری سرسری نیست
26. ۲۶از آن پیشه پشیمانی گرفتندبر آن صورت ثنا‌خوانی گرفتند
27. ۲۷که سر بازی کنیم و جان فشانیممگر که‌احوال صورت باز دانیم
28. ۲۸چو شیرین دید که ایشان راست‌گویندبه چاره راست کردن چاره جویند
29. ۲۹به یاری خواستن بنمود زاریکه یاران را ز یارانست یاری
30. ۳۰تو را از یار نگزیرد به هر کارخدای است آن که بی مثل است و بی یار
31. ۳۱بسا کارا که از یاری برآیدبباید یار تا کاری برآید
32. ۳۲بدان بت پیکران گفت آن دل‌آرامکز این پیکر شدم بی‌صبر و آرام
33. ۳۳بیا تا این حدیث از کس نپوشیمبدین تمثال نوشین باده نوشیم
34. ۳۴دگر باره نشاط آغاز کردندمی آوردند و عشرت ساز کردند
35. ۳۵پیاپی شد غزل‌های عراقیبر آمد بانگ نوشا نوش ساقی
36. ۳۶بت شیرین نبید تلخ در دستاز آن تلخی و شیرینی جهان مست
37. ۳۷به هر نوبت که می‌ بر لب نهادیزمین را پیش صورت بوسه دادی
38. ۳۸چو مستی عاشقی را تنگ‌تر کردصبوری در زمان آهنگ در کرد
39. ۳۹یکی را زان بتان بنشاند در راهکه «هر کس را که بینی بر گذرگاه
40. ۴۰نظر کن تا درین سامان چه پویدوزین صورت بپرسَش تا چه گوید‌»
41. ۴۱بسی پرسیده شد پنهان و پیدانمی‌شد سِرّ آن صورت هویدا
42. ۴۲تن شیرین گرفت از رنج سستیکز آن صورت ندادش کس درستی
43. ۴۳در آن اندوه می‌پیچید چون مارفشاند از جزع‌ها لولوی شهوار