1. ۱برآمد ناگه آن مرغ فسون‌سازبه آیین مغان بنمود پرواز
2. ۲چو شیرین دید در سیمای شاپورنشان آشنایی دادش از دور
3. ۳به شاپور، آن ظن او را بد نیفتادرقم زد گر چه بر کاغذ نیفتاد
4. ۴اشارت کرد کآن مغ را بخوانیدوزین در قصه‌ای با او برانید
5. ۵مگر داند که این صورت چه نام است؟چه آیین دارد و جایش کدام است؟
6. ۶پرستاران به رفتن راه رفتندبه کهبد حال صورت باز گفتند
7. ۷فسونی زیر لب می‌خواند شاپورچو نزدیکی که از کاری بُود دور
8. ۸چو پای صید را در دام خود دیددر آن جنبش، صلاح، آرام خود دید
9. ۹به پاسخ گفت کاین دُر سفتنی نیستو گر هست از سر پا گفتنی نیست
10. ۱۰پرستاران برِ شیرین دویدندبگفتند آن چه از کهبد شنیدند
11. ۱۱چو شیرین این سخن زیشان نیوشیدز گرمی در جگر خونش بجوشید
12. ۱۲روانه شد چو سیمین‌کوه در حالدر افکنده به کوه آوازِ خلخال
13. ۱۳برِ شاپور شد بی‌صبر و سامانبه قامت چون سهی‌سرویِ خرامان
14. ۱۴بر و بازو چو بلورین حصاریسر و گیسو چو مشگین نوبهاری
15. ۱۵کمندی کرده گیسوش از تنِ خویشفکنده در کجا؟ در گردن خویش
16. ۱۶ز شیرین‌کاریِ آن نقشِ جماشفرو بسته زبان و دستِ نقاش
17. ۱۷رخ چون لعبتش در دل‌نوازیبه لعبت‌بازِ خود می‌کرد بازی
18. ۱۸دلش را برده بود آن هندوی چستبه ترکی رخت هندو را همی جست
19. ۱۹ز هندو جستنِ آن تُرک‌تازشهمه ترکان شده هندوی نازش
20. ۲۰نقاب از گوش گوهرکش گشادهچو گوهر گوش بر دریا نهاده
21. ۲۱لبی و صد نمک چشمی و صد نازبه رسم کهبدان در دادش آواز
22. ۲۲که با من یک زمان چشم آشنا باشمکن بیگانگی یک دم مرا باش
23. ۲۳چو آن نیرنگ‌ساز آواز بشنیددرنگ آوردن آن جا مصلحت دید
24. ۲۴زبان‌دان، مرد را زان نرگسِ مستزبانی ماند و آن دیگر شد از دست
25. ۲۵ثناهای پری‌رخ بر زبان راندپری بنشست و او را نیز بنشاند
26. ۲۶بپرسیدش که چونی؟ وز کجایی؟که بینم در تو رنگ آشنایی
27. ۲۷جوابش داد مرد کار دیدهکه هستم نیک و بد بسیار دیده
28. ۲۸خدای از هر نشیب و هر فرازینپوشیده است بر من هیچ رازی
29. ۲۹ز حد باختر تا بوم خاورجهان را گشته‌ام کشور به کشور
30. ۳۰زمین بگذار کز مه تا به ماهیخبر دارم ز هر معنی که خواهی
31. ۳۱چو شیرین یافت آن گستاخ‌روییبدو گفتا در این صورت چه گویی؟
32. ۳۲به پاسخ گفت رنگ‌آمیز شاپورکه باد از روی خوبت چشم بد دور
33. ۳۳حکایت‌های این صورت دراز استوزین صورت مرا در پرده راز است
34. ۳۴یکایک هر چه می‌دانم سر و پایبگویم با تو گر خالی بود جای
35. ۳۵بفرمود آن صنم تا آن بتی چندبنات‌ُالنعش‌وار از هم پراکند
36. ۳۶چو خالی دید میدان آن سخنداندرافکند از سخن گویی به میدان
37. ۳۷که هست این صورت‌ِ پاکیزه‌پیکرنشان آفتابِ هفت کشور
38. ۳۸سکندر موکبی دارا سواریز دارا و سکندر یادگاری
39. ۳۹به خوبیش، آسمان خورشید خواندهزمین را تخمی از جمشید مانده
40. ۴۰شهنشه خسروِ پرویز کامروزشهنشاهی بدو گشته‌ست پیروز
41. ۴۱وزین شیوه سخن‌هایی برانگیختکه از جان‌پروری با جان درآمیخت
42. ۴۲سخن می‌گفت و شیرین هوش دادهبدان گفتار، شیرین گوش داده
43. ۴۳به هر نکته فرو می‌شد زمانیدگر ره باز می‌جستش نشانی
44. ۴۴سخن را زیر پرده رنگ می‌دادجگر می‌خورد و لعل از سنگ می‌داد
45. ۴۵ازو شاپور دیگر راز ننهفتسخن را آشکارا کرد و پس گفت
46. ۴۶پری‌رویا! نهان می‌داری اسرار‌سخن در شیشه می‌گویی پری‌وار‌!
47. ۴۷چرا چون گل زنی در پوست خنده‌؟سخن باید چو شکر پوست کنده
48. ۴۸چو می‌خواهی که یابی روی درمانمکن درد از طبیب خویش پنهان
49. ۴۹بت زنجیر موی از گفتن اوبرآشفت ای خوشا آشفتن او
50. ۵۰ولی چون عشق دامن‌گیر بودشدگر بار از ره عذر آزمودش
51. ۵۱حریفی جنس دید و خانه خالیطبق‌پوش از طبق برداشت حالی
52. ۵۲به گستاخی برِ شاپور بنشستدر تَنگِ شکر را مُهر بشکست
53. ۵۳که ای کهبد به حق کردگارتکه ایمن کن مرا در زینهارت
54. ۵۴به حکم آن که بس شوریده‌کار‌مچو زلف خود دلی شوریده دارم
55. ۵۵در این صورت بدان‌سان مِهر بستمکه گویی روز و شب صورت پرستم
56. ۵۶به کار آی اندرین کارم به یک چیزکه روزی من به کار آیم تو را نیز
57. ۵۷چو من در گوش تو پرداختم رازتو نیز ار نکته‌ای داری در انداز
58. ۵۸فسون‌گر در حدیث چاره‌جوییفسونی به ندید از راست‌گویی
59. ۵۹چو یاره دست‌بوسی رایش افتادچو خلخال زر اندر پایش افتاد
60. ۶۰به صد سوگند گفت ای شمع یارانسزای تخت و فخر تاجداران
61. ۶۱ز شب بدخواه تو تاریک دین‌ترز ماه نو دلت باریک بین‌تر
62. ۶۲به حق آن که در زنهار اویمکه چون زنهار دادی راست گویم
63. ۶۳من آن صورت‌گرم کز نقش پرگارز خسرو کردم این صورت نمودار
64. ۶۴هر آن صورت که صورت‌گر نگاردنشان دارد ولیکن جان ندارد
65. ۶۵مرا صورت‌گری آموخته‌ستندقبای جان دگر جا دوخته‌ستند
66. ۶۶چو تو بر صورت خسرو چنینیببین تا چون بود کاو را ببینی!
67. ۶۷جهانی بینی از نور آفریدهجهان نادیده اما نور دیده
68. ۶۸شگرفی، چابکی، چستی، دلیریبه مهر، آهو‌، به کینه، تند شیری
69. ۶۹گلی بی‌آفتِ باد خزانیبهاری تازه بر شاخ جوانی
70. ۷۰هنوزش گرد گل نارسته شمشادز سوسن سرو او چون سوسن آزاد
71. ۷۱هنوزش پرّ یغلق در عقاب استهنوزش برگ نیلوفر در آب است
72. ۷۲هنوزش آفتاب از ابر پاک استز ابر و آفتاب او را چه باک است؟
73. ۷۳به یک بوی از ارم صد در گشادهبه دو رخ ماه را دو رخ نهاده
74. ۷۴بر ادهم زین نهد رستم نهاد استبه می خوردن نشیند کیقباد است
75. ۷۵شبی کاو گنج بخشی را دهد دادکلاهِ گنجِ قارون را برَد باد
76. ۷۶سخن گوید، دُر از مرجان برآردزند شمشیر، شیر از جان برآرد
77. ۷۷چو در جنبد رکاب قطب‌وارشعنان‌دزدی کند باد از غبارش
78. ۷۸نسب گویی؟ به نام ایزد ز جمشیدحسب پرسی؟ به حمدالله چو خورشید
79. ۷۹جهان با موکبش ره تنگ داردعلَم بالای هفت اورنگ دارد
80. ۸۰چو زر بخشد، شتر باید به فرسنگچو وقتِ آهن آید وای بر سنگ
81. ۸۱چو دارد دشنهٔ پولاد را پاسبسنباند زره ور باشد الماس
82. ۸۲چو باشد نوبت شمشیربازیخطیبان را دهد شمشیر غازی
83. ۸۳قدم‌گاهش زمین را خسته داردشتابش چرخ را آهسته دارد
84. ۸۴فلک با او به میدان کنْد‌شمشیربه گشتن نیز گه بالا و گه زیر
85. ۸۵جمالش را که بزم‌آرا‌ی عید استهنر اصلی و زیبایی مزید است
86. ۸۶به اقبالش، دل، استقبال داردچو هست اقبال کار اقبال دارد
87. ۸۷بدین فرّ و جمال، آن عالم‌افروزهوای عشق تو دارد شب و روز
88. ۸۸خیالت را شبی در خواب دیده‌ستاز آن شب عقل و هوش از وی رمیده‌ست
89. ۸۹نه می نوشد نه با کس جام گیردنه شب خسبد نه روز آرام گیرد
90. ۹۰به جز شیرین نخواهد هم‌نفس رابدین تلخی مبادا عیش کس را
91. ۹۱مرا قاصد بدین خدمت فرستادتو دانی نیک و بد کردم تو را یاد
92. ۹۲از این دَر گونه‌گونه دُر همی سفتسخن چندان که می‌دانست می‌گفت
93. ۹۳وز آن شیرین‌سخن، شیرینِ مدهوشهمی خورد آن سخن‌ها خوش‌تر از نوش
94. ۹۴بدان آمد که صد بار افتد از پایبه صنعت خویشتن می‌داشت بر جای
95. ۹۵زمانی بود و گفت ای مرد هشیارچه می‌دانی کنون تدبیر این کار؟
96. ۹۶بدو شاپور گفت ای رشکِ خورشیددلت آسوده باد و عمر جاوید
97. ۹۷صواب آن شد که نگشایی به کس رازکنی فردا سوی نخجیر پرواز
98. ۹۸چو مردان برنشین بر پشت شبدیزبه نخجیر آی و از نخجیر بگریز
99. ۹۹نه خواهد کس تو را دامن کشیدننه در شبدیز شب‌رنگی رسیدن
100. ۱۰۰تو چون سیاره می‌شو میل در میلمن آیم گر توانم خود به تعجیل
101. ۱۰۱یکی انگشتری از دست خسروبدو بسپرد که این بر گیر و می‌رو
102. ۱۰۲اگر در راه بینی شاه نو رابه شاه نو نمای این ماه نو را
103. ۱۰۳سمندش را به زرین‌نعل یابیز سر تا پا لباسش لعل یابی
104. ۱۰۴کله لعل و قبا لعل و کمر لعلرخش هم لعل بینی لعل در لعل
105. ۱۰۵و گرنه از مداین راه می‌پرسره مشگوی شاهنشاه می‌پرس
106. ۱۰۶چو ره یابی به اقصای مداینروان بینی خزاین بر خزاین
107. ۱۰۷ملک را هست مشگویی چو فرخاردر آن مشگو کنیزانند بسیار
108. ۱۰۸بدان مشگوی مشک‌آگین فرود آیکنیزان را نگین شاه بنمای
109. ۱۰۹در آن گلشن چو سرو آزاد می‌باشچو شاخ میوهٔ تر شاد می‌باش
110. ۱۱۰تماشای جمال شاه می‌کنمرادت را حساب آن گاه می‌کن
111. ۱۱۱و گر من با توام چون سایه با تاجبدین اندرز رایت نیست محتاج
112. ۱۱۲چو از گفتن فراغت یافت شاپوردمش در مه گرفت و حیله در حور
113. ۱۱۳از آن جا رفت جان و دل پر امّیدبماند آن ماه را تنها چو خورشید
114. ۱۱۴دویدند آن شگرفان سوی شیرینبنات‌النعش را کردند پروین
115. ۱۱۵بفرمود اختران را ماه تابانکز آن منزل شوند آن شب شتابان
116. ۱۱۶به نعل تازیان‌ِ کوه‌پیکرکنند آن کوه را چون کان گوهر
117. ۱۱۷روان کردند مهد آن دل‌نوازانچو مه تابان و چو خورشید تازان
118. ۱۱۸سخن‌گویان سخن‌گویان همه راهبه سر بردند ره را تا وطن گاه
119. ۱۱۹از آن رفتن بر آسودند یک چنددل شیرین فرو مانده در آن بند
120. ۱۲۰شبی کز شب جهان پر دود کردندجهان را دیده خواب‌آلود کردند
121. ۱۲۱پرند سبز بر خورشید بستندگلی را در میان بید بستند
122. ۱۲۲به بانو گفت شیرین کای جهان‌گیربرون خواهم شدن فردا به نخجیر
123. ۱۲۳یکی فردا بفرما ای خداوندکه تا شبدیز را بگشایم از بند
124. ۱۲۴بر او بنشینم و صحرا نوردمشبانگه سوی خدمت باز گردم
125. ۱۲۵مهین‌بانو جوابش داد کای ماهبه جای مرکبی صد ملک در خواه
126. ۱۲۶به حکمِ آن که این شب‌رنگ شبدیزبه گاه پویه بس تند است و بس تیز
127. ۱۲۷چو رعد تند باشد در غریدنچو باد تیز باشد در وزیدن
128. ۱۲۸مبادا کز سر تندی و تیزیکند در زیر آب آتش ستیزی
129. ۱۲۹و گر بر وی نشستن ناگزیر استنه شب زیباتر از بدر منیر است
130. ۱۳۰لگام پهلوانی بر سرش کنبه زیر خود ریاضت‌پرورَش کن
131. ۱۳۱رخ‌ِ گل‌چهره چون گل‌برگ بشگفتزمین بوسید و خدمت کرد و خوش خفت