1. ۱سخن‌گوینده، پیرِ پارسی‌خوانچنین گفت از ملوک پارسی‌دان
2. ۲که چون خسرو به ارمن کس فرستادبه پرسش کردنِ آن سروِ آزاد
3. ۳شب و روز انتظار یار می‌داشتامید وعدهٔ دیدار می‌داشت
4. ۴به شام و صبح اندر خدمت شاهکمر می‌بست چون خورشید و چون ماه
5. ۵چو تخت آرای شد طرف کلاهشز شادی تاجِ سر می‌خواند شاهش
6. ۶گرامی بود بر چشم جهان‌دارچنین تا چشم زخم افتاد در کار
7. ۷که از پولاد کاری خصم خون‌ریزدرم را سکه زد بر نام پرویز
8. ۸به هر شهری فرستاد آن درم رابشورانید از آن شاه عجم را
9. ۹ز بیم سکه و نیروی شمشیرهراسان شد کهن‌گرگ از جوان‌شیر
10. ۱۰چنان پنداشت آن منصوبه را شاهکه خسرو باخت آن شطرنج ناگاه
11. ۱۱بر آن دل شد که لعبی چند سازدبگیرد شاه نو را بند سازد
12. ۱۲حسابی بر گرفت از روی تدبیرنبود آگه ز بازی‌های تقدیر
13. ۱۳که نتوان راه خسرو را گرفتننه در عقده مه نو را گرفتن
14. ۱۴چو هر کاو راستی در دل پذیردجهان گیرد جهان او را نگیرد
15. ۱۵بزرگ امٌید ازین معنی خبر یافتشه نو را به خلوت جست و دریافت
16. ۱۶حکایت کرد کاختر در وبال استملک را با تو قصد گوش‌مال است
17. ۱۷بباید رفت روزی چند ازین پیششتاب آوردن و بردن سر خویش
18. ۱۸مگر کاین آتشت بی‌دود گرددوبال اخترت مسعود گردد
19. ۱۹چو خسرو دید کآشوب زمانههلاکش را همی سازد بهانه
20. ۲۰به مشگو رفت، پیش مشگ‌مویانوصیت کرد با آن ماه‌رویان
21. ۲۱که می‌خواهم خرامیدن به نخجیردو هفته بیش و کم زین کاخ دل‌گیر
22. ۲۲شما خندان و خرّم‌دل نشینیدطرب سازید و روی غم نبینید
23. ۲۳گر آید نار ...ی در این باغچو طاووسی نشسته بر پر زاغ
24. ۲۴فرود آرید‌، کآن مهمان عزیز استشما ماهید و خورشید آن کنیز است
25. ۲۵بمانیدش که تا بی‌غم نشیندطرب می‌سازد و شادی گزیند
26. ۲۶و گر تَنگ آید از مشکوی خَضراچو خضر آهنگ سازد سوی صحرا
27. ۲۷در آن صحرا که او خواهد بتازیدبهشتی‌روی را قصری بسازید
28. ۲۸بدان صورت که دل دادش گواییخبر می‌داد از الهام خدایی
29. ۲۹چو گفت این قصه‌، بیرون رفت چون بادسلیمان‌وار با جمعی پری‌زاد
30. ۳۰زمین‌کَن کوهِ خود را گرم کردهسوی ارمن زمین را نرم کرده
31. ۳۱ز بیم شاه می‌شد دل پر از درددو منزل را به یک منزل همی کرد
32. ۳۲قضا را اسب‌شان در راه شد سستدر آن منزل که آن مه موی می‌شست
33. ۳۳غلامان را بفرمود ایستادنستوران را علوفه برنهادن
34. ۳۴تن‌ِ تنها ز نزدیک غلامانسوی آن مرغ‌زار آمد خرامان
35. ۳۵طوافی زد در آن فیروزه گلشنمیان گلشن آبی دید روشن
36. ۳۶چو طاووسی عقابی باز بستهتذروی بر لب کوثر نشسته
37. ۳۷گیا را زیر نعل آهسته می‌سفتدر آن آهستگی آهسته می‌گفت
38. ۳۸گر این بت جان من بودی، چه بودی؟ور این اسب آن من بودی، چه بودی؟
39. ۳۹نبود آگه که آن شب‌رنگ و آن ماهبه برج او فرود آیند ناگاه
40. ۴۰بسا معشوق کآید مست بر درسبل در دیده باشد خواب در سر
41. ۴۱بسا دولت که آید بر گذرگاهچو مرد آگه نباشد، گم کند راه
42. ۴۲ز هر سو کرد بر عادت نگاهینظر ناگه در افتادش به ماهی
43. ۴۳چو لَختی دید از آن دیدن خطر دیدکه بیش آشفته شد تا بیش‌تر دید
44. ۴۴عروسی دید چون ماهی مهیاکه باشد جای آن مه بر ثریا
45. ۴۵نه ماه‌، آیینهٔ سیماب دادهچو ماه نخشب از سیماب زاده
46. ۴۶در آب نیل‌گون چون گُل نشستهپرندی نیل‌گون تا ناف بسته
47. ۴۷همه چشمه ز جسم آن گل‌اندامگُلِ بادام و در گل مغزِ بادام
48. ۴۸حواصل چون بوَد در آب چون رنگ‌؟همان رونق در او از آب و از رنگ
49. ۴۹ز هر سو شاخ گیسو شانه می‌کردبنفشه بر سر گل دانه می‌کرد
50. ۵۰اگر زلفش غلط می‌کرد کاریکه دارم در بن هر موی ماری
51. ۵۱نهان با شاه می‌گفت از بناگوشکه مولای توام هان حلقه در گوش
52. ۵۲چو گنجی بود گنجش کیمیاسنجبه بازی زلف او چون مار بر گنج
53. ۵۳فسون‌گر مار را نگرفته در مشتگمان بردی که مار افسای را کشت
54. ۵۴کلید از دست بستان‌بان فتادهز بستان نار ... در گشاده
55. ۵۵دلی کآن نارِ شیرین‌کار دیدهز حسرت گشته چون نارِ کفیده
56. ۵۶بدان چشمه که جای ماه گشتهعجب بین کآفتاب از راه گشته
57. ۵۷چو بر فرق، آب می‌انداخت از دستفلک بر ماه، مروارید می‌بست
58. ۵۸تنش چون کوهِ برفین تاب می‌دادز حسرت شاه را برف‌آب می‌داد
59. ۵۹شه از دیدار آن بلورِ دل‌کششده خورشید یعنی دل پر آتش
60. ۶۰فشاند از دیده باران سحابیکه طالع شد قمر در برج آبی
61. ۶۱سمن‌بر غافل از نظارهٔ شاهکه سنبل بسته بد بر نرگسش راه
62. ۶۲چو ماه آمد برون از ابر مشگینبه شاهنشه درآمد چشم شیرین
63. ۶۳همایی دید بر پشت تَذَرویبه بالای خدنگی‌، رَسته سروی
64. ۶۴ز شرمِ چشمِ او در چشمهٔ آبهمی لرزید چون در چشمه مهتاب
65. ۶۵جز این چاره ندید آن چشمهٔ قندکه گیسو را چو شب بر مه پراکند
66. ۶۶عبیر افشاند بر ماهِ شب‌افروزبه شب خورشید می‌پوشید در روز
67. ۶۷سوادی بر تن سیمین زد از بیمکه خوش باشد سواد نقش بر سیم
68. ۶۸دل خسرو بر آن تابنده مهتابچنان چون زر در آمیزد به سیم‌آب
69. ۶۹ولی چون دید کز شیر شکاریبه هم در شد گوزن مرغزار‌ی
70. ۷۰زبون‌گیری نکرد آن شیر نخجیرکه نبوَد شیر صیدافکن زبون‌گیر
71. ۷۱به صبری کآورد فرهنگ در هوشنشاند آن آتش جوشنده را جوش
72. ۷۲جوان‌مردی‌، خوش‌آمد را ادب کردنظر‌گاه‌ش دگر جایی طلب کرد
73. ۷۳به گِرد چشمه دل را دانه می‌کاشتنظر جای دگر بیگانه می‌داشت
74. ۷۴دو گل بین کز دو چشمه خار دیدنددو تشنه کز دو آب آزار دیدند
75. ۷۵همان را روز اول چشمه زد راههمین از چشمه‌ای افتاد در چاه
76. ۷۶به سرچشمه گشاید هر کسی رختبه چشمه نرم گردد توشهٔ سخت
77. ۷۷جز ایشان را که رخت از چشمه بردندز نرمی‌ها به سختی‌ها سپردند
78. ۷۸نبینی چشمه‌ای کز آتش دلندارد تشنه‌ای را پای در گل
79. ۷۹نه خورشید جهان کاین چشمهٔ خونبدین کار است گردان گرد گردون
80. ۸۰چو شه می‌کرد مه را پرده‌داریکه خاتون بُرد نتوان بی‌عماری
81. ۸۱برون آمد پری‌رخ چون پری تیزقبا پوشید و شد بر پشت شبدیز
82. ۸۲حسابی کرد با خود کاین جوان‌مردکه زد بر گِردِ من چون چرخ نآورد
83. ۸۳شگفت آید مرا گر یار من نیستدلم چون بُرد؟ اگر دل‌دار من نیست‌‌!
84. ۸۴شنیدم لعل در لعل است کانشاگر دل‌دار من شد، کو نشانش؟
85. ۸۵نبود آگه که شاهان جامهٔ راهدگرگونه کنند از بیم بدخواه
86. ۸۶هوای دل رهش می‌زد که برخیزگُل خود را بدین شِکّر برآمیز
87. ۸۷گر آن صورت بُد‌‌، این رخشنده‌، جان استخبر بود آن و این باری عیان است
88. ۸۸دگر ره گفت از این ره روی برتابروا نبود نمازی در دو محراب
89. ۸۹ز یک دوران دو شربت خورد نتواندو صاحب را پرستش کرد نتوان
90. ۹۰و گر هست این جوان آن نازنین‌شاهنه جای پرسش است او را در این راه
91. ۹۱مرا به کاز درونِ پرده بیندکه بر بی‌پردگان گَردی نشیند
92. ۹۲هنوز از پرده بیرون نیست این کارز پرده چون برون آیم به یک‌بار‌؟
93. ۹۳عقاب خویش را در پویه پَر دادز نعلش گاو و ماهی را خبر داد
94. ۹۴تک از باد صبا پیشی گرفتهبه جنبش با فلک خویشی گرفته
95. ۹۵پری را می‌گرفت از گرم‌خیزیبه چشم دیو در می‌شد ز تیزی
96. ۹۶پس از یک لحظه خسرو باز پس دیدبه جز خود ناکسم گر هیچ‌کس دید
97. ۹۷ز هر سو کرد مرکب را روانهنه دل دید و نه دلبر در میانه
98. ۹۸فرود آمد بدان چشمه زمانیز هر سو جُست از آن گوهر نشانی
99. ۹۹شگفت آمد دلش را کاین چنین تیزبدین زودی کجا رفت آن دل‌آویز‌؟
100. ۱۰۰گَهی سوی درختان دید گستاخکه گویی مرغ شد پرید بر شاخ
101. ۱۰۱گَهی دیده به آب چشمه می‌شستچو ماهی ماه را در آب می‌جست
102. ۱۰۲زمانی پل بر آب چشم بستیگَهی بر آب چشمه پل شکستی
103. ۱۰۳ز چشمش برده آن چشمه سیاهیدر او غلطید چون در چشمه ماهی
104. ۱۰۴چنان نالید کز بس نالش اوپشیمان شد سپهر از مالش او
105. ۱۰۵مه و شبدیز را در باغ می‌جستبه چشمی باز و چشمی زاغ می‌جست
106. ۱۰۶ز هر سو حمله‌بر چون بازِ نخجیرکه زاغی کرد بازش را گرو‌گیر
107. ۱۰۷از آن زاغ سبک‌پر‌، مانده پُر داغجهان تاریک بر وی چون پر زاغ
108. ۱۰۸شده زاغِ سیه‌، بازِ سپیدشدرخت خار گشته‌، مشک‌بید‌ش
109. ۱۰۹ز بیدش گر به بید انجیر کردهسرشگش تخم بید انجیر خورده
110. ۱۱۰خمیده بیدش از سودای خورشیدبلی رسم است چوگان کردن از بید
111. ۱۱۱بر آورد از جگر سوزنده آهیکه آتش در چو من مردم گیاهی
112. ۱۱۲بهاری یافتم زو بر نخوردمفراتی دیدم و لب تر نکردم
113. ۱۱۳به نادانی ز گوهر داشتم چنگکنون می‌بایدم بر دل زدن سنگ
114. ۱۱۴گلی دیدم نچیدم بامداد‌شدریغا چون شب آمد برد بادش
115. ۱۱۵در آبی نرگسی دیدم شکفتهچو آبی خفته وز او آب، خفته
116. ۱۱۶شنیدم کآب خفتد‌، زر شود خاکچرا سیماب گشت آن سرو چالاک‌؟
117. ۱۱۷همایی بر سرم می‌داد سایهسریر‌م را ز گردون کرد پایه
118. ۱۱۸بر آن سایه چو مه دامن فشاندمچو سایه لاجرم بی‌سنگ ماندم
119. ۱۱۹نمد زینم نگردد خشک از این خونبَترزینم تبر‌زین چون بود چون‌‌!
120. ۱۲۰برون آمد گلی از چشمهٔ آبنمی‌گویم به بیداری که در خواب
121. ۱۲۱کنون کآن چشمه را با گُل نبینمچو خار آن به که بر آتش نشینم
122. ۱۲۲که فرمودم که روی از مه بگردان‌‌؟چو بخت آمد به راهت ره بگردان‌‌؟
123. ۱۲۳کدامین دیو طبعم را بر این داشت‌‌؟که از باغ ارم بگذشت و بگذاشت
124. ۱۲۴همه جایی شکیبایی ستوده‌ستجز این یک‌جا که صید از من ربوده‌ست
125. ۱۲۵چو برق از جان چراغی برفروزمشکیب خام را بر وی بسوزم
126. ۱۲۶اگر من خوردمی زان چشمه آبینبایستی ز دل کردن کبابی
127. ۱۲۷نصیحت بین که آن هندو چه فرمودکه چون مالی بیابی زود خور زود
128. ۱۲۸در این باغ از گل سرخ و گل زردپشیمانی نخورد آن کس که برخورد
129. ۱۲۹من و زین پس جگر در خون‌کشیدنز دل پیکانِ غم بیرون کشیدن
130. ۱۳۰زنم چندان تپانچه بر سر و رویکه یارب یاربی خیزد ز هر موی
131. ۱۳۱مگر کآسوده‌تر گردم در این دردتنور آتشم لَختی شود سرد
132. ۱۳۲ز بحرِ دیده چندان دُر ببارمکه جز گوهر نباشد در کنارم
133. ۱۳۳کسی کاو را ز خون آماس خیزدکی آسوده شود تا خون نریزد؟
134. ۱۳۴زمانی گشت گرد چشمه نالانبه گریه دست‌ها بر چشم مالان
135. ۱۳۵زمانی بر زمین افتاد مدهوشگرفت آن چشمه را چون گل در آغوش
136. ۱۳۶از آن سرو روان کز چنگ رفتهز سرو‌َش آب و از گُل رنگ رفته
137. ۱۳۷سهی سَرو‌ش فتاده بر سر خاکشده لرزان چنان کز باد خاشاک
138. ۱۳۸به دل گفتا گر این ماه آدمی بودکجا آخر قدمگاهش زمی بود؟
139. ۱۳۹و گر بود او پری دشوار باشدپری بر چشمه‌ها بسیار باشد
140. ۱۴۰به کس نتوان نمود این داوری راکه خسرو دوست می‌دارد پری را
141. ۱۴۱مرا زین کار کامی برنخیزدپری پیوسته از مردم گریزد
142. ۱۴۲به جفت مرغِ آبی باز کی شد؟پری با آدمی دم‌ساز کی شد؟
143. ۱۴۳سلیمانم بباید نام کردنپس آن گاهی پری را رام کردن
144. ۱۴۴ازین اندیشه لَختی باز می‌گفتحکایت‌های دل‌پرداز می‌گفت
145. ۱۴۵به نومیدی دل از دل‌خواه برداشتبه دارالملک ارمن راه برداشت