1. ۱چو برزد بامدادان خازن چینبه دُرج گوهرین بر قفل زرین
2. ۲برون آمد ز دُرج آن نقش چینیشدن را کرده با خود نقش بینی
3. ۳بتان چین به خدمت سر نهادندبسان سرو بر پای ایستادند
4. ۴چو شیرین دید روی مهربانانبه چربی گفت با شیرین زبانان
5. ۵که بسم‌الله به صحرا می‌خرامممگر بسمل شود مرغی به دامم
6. ۶بتان از سر سراغج باز کردنددگرگون خدمتش را ساز کردند
7. ۷به کردار کله‌داران چون نوشقبا بستند بکر‌ان‌ِ قصب‌پوش
8. ۸که رسمی بود کآن صحرا خرامانبه صید آیند بر رسم غلامان
9. ۹همه در گرد شیرین حلقه بستندچو حالی بر نشست او‌، بر نشستند
10. ۱۰به صحرایی شدند از صحن ایوانبه سرسبزی چو خضر از آب حیوان
11. ۱۱در آن صحرا روان کردند رهوارو زان صحرا به صحراهای بسیار
12. ۱۲شدند آن روضه، حوران دل‌کَشبه صحرایی چو مینو خرم و خوش
13. ۱۳زمین از سبزه نزهت‌گاه آهوهوا از مشک پُر‌، خالی ز آهو
14. ۱۴سرانجام اسب را پرواز دادندعنان خود به مرکب باز دادند
15. ۱۵بت لشگرشکن بر پشت شبدیزسواری تند بود و مرکبی تیز
16. ۱۶چو مرکب گرم کرد از پیش یارانبرون افتاد از آن هم‌تک سواران
17. ۱۷گمان بردند که اسبش سر کشیده‌ستندانستند کاو سر در کشیده‌ست
18. ۱۸بسی چون سایه دنبالش دویدندز سایه در گذر‌، گَردَش ندیدند
19. ۱۹به جستن تا به شب دم‌ساز گشتندبه نومیدی هم آخر باز گشتند
20. ۲۰ز شاه خویش هر یک دور ماندهبه تن رنجه‌، به دل رنجور مانده
21. ۲۱به درگاه مهین‌بانو شبانگاهشدند آن اختران بی‌طلعت ماه
22. ۲۲به دیده پیش تختش راه رفتندبه تلخی حال شیرین باز گفتند
23. ۲۳که سیاره چه شب‌بازی نمودشتک طیاره چون اندر ربودش
24. ۲۴مهین‌بانو چو بشنید این سخن راصلا در داد غم‌های کهن را
25. ۲۵فرود آمد ز تخت خویش غمناکبه سر بر خاک و سر هم بر سر خاک
26. ۲۶از آن غم دست‌ها بر سر نهادهز دیده سیل طوفان بر گشاده
27. ۲۷ز شیرین یاد، بی‌اندازه می‌کردبدو سوگ برادر تازه می‌کرد
28. ۲۸به آب چشم گفت ای نازنین ماهز من چشم بدت بربود ناگاه
29. ۲۹گلی بودی که باد از بارت افکندندانم بر کدامین خارت افکند
30. ۳۰چه افتادت که مهر از ما بریدیکدامین مهربان بر ما گزیدی؟
31. ۳۱چو آهو زین غزالان سیر گشتیگرفتار کدامین شیر گشتی؟
32. ۳۲چو ماه از اخترانِ خود جدایینه خورشیدی چنین تنها چرایی؟
33. ۳۳کجا سرو تو کز جانم چمن داشت؟به هر شاخی رگی با جان من داشت
34. ۳۴رخت ماه‌ست، تا خود بر که تابدمنش گم کرده‌ام تا خود که یابد
35. ۳۵همه شب تا به روز این نوحه می‌کردغمش بر غم فزود و درد بر درد
36. ۳۶چو مهر آمد برون از چاه بیژنشد از نورش جهان را دیده روشن
37. ۳۷همه لشگر به خدمت سر نهادندبه نوبت‌گاهِ فرمان ایستادند
38. ۳۸که گر بانو بفرماید به شب‌گیرپی شیرین برانیم اسب چون تیر
39. ۳۹مهین‌بانو به رفتن میل ننمودنه خود رفت و نه کس را نیز فرمود
40. ۴۰چو در خواب این بلا را بود دیدهکه بودی بازی از دستش پریده
41. ۴۱چو حسرت خورد از پرواز آن بازهمان باز آمدی بر دست او باز
42. ۴۲بدیشان گفت اگر ما باز گردیمو گر با آسمان هم‌راز گردیم
43. ۴۳نشد ممکن که در هیچ آب‌خوَردیبیابیم از پی شبدیز گردی
44. ۴۴نشاید شد پی مرغ پریدهنه دنبال شکارِ دام‌دیده
45. ۴۵کبوتر چون پرید‌، از پس چه نالی‌؟که وا برج آید ار باشد حلالی
46. ۴۶بلی چندان شکیبم در فراقشکه برقی یابم از نعل براقش
47. ۴۷چو زان گم‌گشته گنج آگاه گردمدگر ره با طرب همراه گردم
48. ۴۸به گنجینه سپارم گنج را بازبدین شکرانه گردم گنج پرداز
49. ۴۹سپه چون پاسخ بانو شنیدندبه از فرمانبری کاری ندیدند
50. ۵۰وزان سوی‌ِ دگر شیرین به شبدیزجهان را می‌نوَشت از بهر پرویز
51. ۵۱چو سیاره شتاب‌آهنگ می‌بودز ره رفتن به روز و شب نیآسود
52. ۵۲قبا در بسته بر شکل غلامانهمی شد دِه به دِه سامان به سامان
53. ۵۳نبود ایمن ز دشمن گاه و بی‌گاهبه کوه و دشت می‌شد راه و بی‌راه
54. ۵۴رونده کوه را چون باد می‌راندبه تک در باد را چون کوه می‌ماند
55. ۵۵نپوشد بر تو آن افسانه را رازکه در راهی زنی شد جادویی‌ساز
56. ۵۶یکی آیینه و شانه درافکندبه افسونی به راهش کرد دربند
57. ۵۷فلک این آینه وان شانه را جستکزین کوه آمد و زان بیشه بر رُست
58. ۵۸زنی کاو شانه و آیینه بِفْکنْدز سختی شد به کوه و بیشه مانند
59. ۵۹شده شیرین در آن راه از بس اندوهغبارآلود چندین بیشه و کوه
60. ۶۰رُخش سیمای کم‌رختی گرفتهمزاج نازکش سختی گرفته
61. ۶۱نشان می‌جست و می‌رفت آن دل‌افروزچو ماه چارده شب، چارده روز
62. ۶۲جنیبت را به یک منزل نمی‌ماندخبر پرسان خبر پرسان همی‌راند
63. ۶۳تکاور دستبرد از باد می‌بردزمین را دور چرخ از یاد می‌برد
64. ۶۴سپیده‌دم چو دم بر زد سپیدیسیاهی خواند حرف ناامیدی
65. ۶۵هزاران نرگس از چرخ جهان‌گردفرو شد تا بر آمد یک گل زرد
66. ۶۶شتابان کرد شیرین بارگی رابه تلخی داد جان یکبارگی را
67. ۶۷پدید آمد چو مینو‌، مرغ‌زاریدر او چون آب حیوان چشمه‌ساری
68. ۶۸ز شرم آب آن رخشنده‌خانیشده در ظلمت، آب زندگانی
69. ۶۹ز رنج راه بود اندام خستهغبار از پای تا سر برنشسته
70. ۷۰به گِرد چشمه جولان زد زمانیدَه اندر دَه ندید از کس نشانی
71. ۷۱فرود آمد‌، به یک‌سو بارگی بستره اندیشه بر نظارگی بست
72. ۷۲چو قصد چشمه کرد آن چشمهٔ نورفلک را آب در چشم آمد از دور
73. ۷۳سهیل از شعر شکرگون برآوردنفیر از شعری گردون برآورد
74. ۷۴پرندی آسمان‌گون بر میان زدشد اندر آب و آتش در جهان زد
75. ۷۵فلک را کرد کحلی‌پوش پروینمُوَصّل کرد نیلوفر به نسرین
76. ۷۶حصارش نیل شد یعنی شبانگاهز چرخ نیلگون سر بر زد آن ماه
77. ۷۷تن سیمینش می‌غلطید در آبچو غلطد قاقمی بر روی سنجاب
78. ۷۸عجب باشد که گل را چشمه شویدغلط گفتم که گل بر چشمه روید
79. ۷۹در آب انداخته از گیسوان شستنه ماهی بلکه ماه آورده در دست
80. ۸۰ز مشک آرایش کافور کردهز کافورش جهان کافور‌خورده
81. ۸۱مگر دانسته بود از پیش دیدنکه مهمانی نو‌‌اَش خواهد رسیدن
82. ۸۲در آب چشمه‌سار آن شکر‌ِ نابز بهر میهمان می‌ساخت جلاب