1. ۱یکی شب از شب نوروز خوش‌ترچه شب کز روز عید اندوه‌کش‌تر
2. ۲سماع خرگهی در خرگه شاهندیمی چند موزون‌طبع و دل‌خواه
3. ۳مقالت‌های حکمت باز کردهسخن‌های مضاحک ساز کرده
4. ۴به گرداگرد خرگاه کیانیفرو هشته نمد‌های الانی
5. ۵دمه بر در کشیده تیغ فولادسر نامحرمان را داده بر باد
6. ۶درون خرگه از بوی خجستهبخور عود و عنبر کِله بسته
7. ۷نبیدِ خوش‌گوار و عشرت خوَشنهاده منقل زرین پر آتش
8. ۸زگال ارمنی بر آتش تیزسیاهانی چو زنگی عشرت‌انگیز
9. ۹چو مشک نافه در نشو گیاهیپس از سرخی همی‌گیرد سیاهی
10. ۱۰چرا آن مشک‌بید عود کردارشود بعد از سیاهی سرخ رخ‌سار
11. ۱۱سیه را سرخ چون کرد آذرنگیچو بالای سیاهی نیست رنگی
12. ۱۲مگر کز روزگار آموخت نیرنگکه از موی سیاه ما بَرَد رنگ
13. ۱۳به باغ مشعله دهقان انگشتبنفشه می‌درود و لاله می‌کِشت
14. ۱۴سیه پوشیده چون زاغان کُه‌سارگرفته خون خود در نای و منقار
15. ۱۵عقابی تیر خود کرده پر خویشسیه ماری فکنده مهره در پیش
16. ۱۶مجوسی ملتی هندوستانیچو زردشت آمده در زندخوانی
17. ۱۷دبیری از حبش رفته به بلغاربه شنگرفی مدادی کرده بر کار
18. ۱۸زمستان گشته چون ریحان ازو خوشکه ریحان زمستان آمد آتش
19. ۱۹صراحی چون خروسی ساز کردهخروسی کاو به وقت آواز کرده
20. ۲۰ز رَشکِ آن خروسِ آتشین‌تاجگَهی تیهو بر آتش گاه دراج
21. ۲۱روان گشته به نقلان کبابیگَهی کبک دری گه مرغ آبی
22. ۲۲ترنج و سیب لب بر لب نهادهچو در زرین‌صراحی لعلِ باده
23. ۲۳ز نرگس وز بنفشه صحن خرگاهگلستانی نهاده در نظرگاه
24. ۲۴ز بس نارنج و نار مجلس‌افروزشده در حقه‌بازی باد نوروز
25. ۲۵جهان را تازه‌تر دادند روحیبه سر بردند صبحی در صبوحی
26. ۲۶ز چنگ ابریشم دستان نوازاندریده پرده‌های عشق‌بازان
27. ۲۷سرود پهلوی در نالهٔ چنگفکنده سوز آتش در دل سنگ
28. ۲۸کمانچه آه موسی‌وار می‌زدمغنی راه موسیقار می‌زد
29. ۲۹غزل برداشته رامش‌گر رودکه بدرود ای نشاط و عیش بدرود‌!
30. ۳۰چه خوش باغی است باغ زندگانیگر ایمن بودی از باد خزانی
31. ۳۱چه خرم کاخ شد کاخ زمانهگرش بودی اساس جاودانه
32. ۳۲از آن سرد آمد این کاخ دل‌آویزکه چون جا گرم کردی گویدت خیز
33. ۳۳چو هست این دیر خاکی سست‌بنیادبه باده‌اش داد باید زود بر باد
34. ۳۴ز فردا و ز دی کس را نشان نیستکه رفت آن از میان وین در میان نیست
35. ۳۵یک امروز است ما را نقد ایامبر او هم اعتمادی نیست تا شام
36. ۳۶بیا تا یک دهن پر خنده داریمبه می جان و جهان را زنده داریم
37. ۳۷به ترک خواب می‌باید شبی گفتکه زیر خاک می‌باید بسی خفت
38. ۳۸ملک سرمست و ساقی باده در دستنوای چنگ می‌شد شست در شست
39. ۳۹در آمد گل‌رخی چون سرو آزادز دل‌داران خسرو با دل شاد
40. ۴۰که بر دربار خواهد بنده‌ شاپورچه فرمایی در آید یا شود دور؟
41. ۴۱ز شادی خواست جَستن خسرو از جایدگر ره عقل را شد کارفرمای
42. ۴۲بفرمودش درآوردن به درگاهز دل‌گرمی به جوش آمد دل شاه
43. ۴۳که بد دل در برش ز امید و از بیمبه شمشیر خطر گشته به دو نیم
44. ۴۴همیشه چشم بر ره دل دو نیم استبلای چشم بر راهی عظیم است
45. ۴۵اگر چه هیچ غم بی‌دردسر نیستغمی از چشم بر راهی بتر نیست
46. ۴۶مبادا هیچ‌کس را چشم بر راهکز او رخ زرد گردد، عمر کوتاه
47. ۴۷در آمد نقش‌بندِ مانوی‌دستزمین را نقش‌های بوسه می‌بست
48. ۴۸زمین بوسید و خود بر جای می‌بودبه رسم بندگان بر پای می‌بود
49. ۴۹گرامی کردش از تمکین خود شاهنشاند او را و خالی کرد خرگاه
50. ۵۰بپرسید از نشان کوه و دشتششگفتی‌ها که بود از سر گذشتش
51. ۵۱دعا برداشت اول مرد هشیارکه شه را زندگانی باد بسیار
52. ۵۲مظفر باد بر دشمن سپاهشمی‌فتاد از سر دولت کلاهش
53. ۵۳مرادش با سعادت ره‌سپر بادز نو هر روزش اقبالی دگر باد
54. ۵۴حدیث بنده را در چاره‌سازیبساطی هست با لَختی درازی
55. ۵۵چو شه فرمود گفتن، چون نگویم؟رضای شاه جویم، چون نجویم؟
56. ۵۶وز اول تا به آخر آن چه دانستفروخواند آن چه خواندن می‌توانست
57. ۵۷از آن پنهان شدن چون مرغ از انبوهوز آن پیدا شدن چون چشمه در کوه
58. ۵۸به هر چشمه شدن هر صبح‌گاهیبر آوردن مُقنّع‌وار ماهی
59. ۵۹وز آن صورت به صورت باز خوردنبه افسون فتنه‌ای را فتنه کردن
60. ۶۰وز آن چون هندوان بردن ز راهشفرستادن به ترکستان شاهش
61. ۶۱سخن چون زآن بهار نوبر آمدخروشی بی‌خود از خسرو برآمد
62. ۶۲به خواهش گفت کآن خورشید‌رخساربگو تا چون به دست آمد دگر بار؟
63. ۶۳مهندس گفت کردم هوشیاریدگر اقبال خسرو کرد یاری
64. ۶۴چو چشم‌ تیرگر جاسوس گشتمبه دکان کمان‌گر برگذشتم
65. ۶۵به دست آوردم آن سرو روان رابت سنگین‌دل سیمین‌میان را
66. ۶۶چه دیدم؟ تیزرایی تازه‌روییمسیحی بسته در هر تار مویی
67. ۶۷همه رخ گل چو بادامه ز نغزیهمه تن دل چو بادامِ دو مغزی
68. ۶۸میانی یافتم کز ساق تا رویدو عالم را گره بسته به یک موی
69. ۶۹دهانی کرده بر تنگیش زوریچو خوزستانی اندر چشم موری
70. ۷۰نبوسیده لبش بر هیچ هستیمگر آیینه را آن هم به مستی
71. ۷۱نکرده دست او با کس درازیمگر با زلف خود وآن هم به بازی
72. ۷۲بسی لاغرتر از مویش میانشبسی شیرین‌تر از نامش دهانش
73. ۷۳اگر چه فتنهٔ عالم شد آن ماهچو عالم فتنه شد بر صورت شاه
74. ۷۴چو مه را دل به رفتن تیز کردمپس آن گه چاره شبدیز کردم
75. ۷۵رونده ماه را بر پشت شب‌رنگفرستادم به چندین رنگ و نیرنگ
76. ۷۶من این جا مدتی رنجور ماندمبدین عذر از رکابش دور ماندم
77. ۷۷کنون دانم که آن سختی کشیدهبه مشگوی ملک باشد رسیده
78. ۷۸شه از دل‌دادگی در بر گرفتشقدم تا فرق در گوهر گرفتش
79. ۷۹سپاسش را طراز آستین کردبر او بسیار بسیار آفرین کرد
80. ۸۰حدیث چشمه و سر شستن ماهدرستی داد قولش را بر شاه
81. ۸۱ملک نیز آن چه در ره دید یک‌سریکایک باز گفت از خیر و از شر
82. ۸۲حقیقت گشتشان کآن مرغ دم‌سازبه اقصای مداین کرده پرواز
83. ۸۳قرار آن شد که دیگر باره شاپورچو پروانه شود دنبال آن نور
84. ۸۴زمرد را سوی کان آورد بازریاحین را به بستان آورد باز