1. ۱خوشا مُلکا که مُلک زندگانی استبها روزا که آن روز جوانی است
2. ۲نه هست از زندگی خوش‌تر شمارینه از روز جوانی روزگاری
3. ۳جهان‌خسرو که سالار جهان بودجوان بود و عجب خوش دل‌جوان بود
4. ۴نخوردی بی‌غنا یک جرعه بادهنه بی‌مطرب شدی طبعش گشاده
5. ۵مغنی را که پارنجی ندادیبه هر دستان کم از گنجی ندادی
6. ۶به عشرت بود روزی باده در دستمهین‌بانو درآمد شاد و بنشست
7. ۷ملک تشریف خاص خویش دادشز دیگر وقت‌ها دل بیش دادش
8. ۸چو آمد وقت خوان دارای عالمز موبد خواست رسم باج‌ِ بَرْسَم
9. ۹به هر خوردی که خسرو دست‌گه داشتحدیث باج بَرسَم را نگه داشت
10. ۱۰حساب باج بَرسَم آن چنان استکه او بر چاشنی‌گیری نشان است
11. ۱۱اجازت باشد از فرمان موبَدخورش‌ها را که این نیک است و آن بد
12. ۱۲به می خوردن نشاند آن‌گه مهان راهمان فرخنده بانوی جهان را
13. ۱۳به جام خاص‌، مِی می‌خوَرد با اوسخن از هر دری می‌کرد با او
14. ۱۴چو از جام نبید تلخ شد مستحکایت را به شیرین باز پیوست
15. ۱۵ز شیرین قصهٔ آوارگی کردبه دل شادی به لب غم‌خوارگی کرد
16. ۱۶که بانو را برادرزاده‌ای بودچو گل خندان چو سرو آزاده‌ای بود
17. ۱۷شنیدم که‌ادهم توسن کشیدشچو عنقا کرد از این‌جا ناپدیدش
18. ۱۸مرا از خانه پیکی آمد امروزخبر آورد از آن ماه دل‌افروز
19. ۱۹گر این‌جا یک دو هفته باز مانمبر آن عزمم که جایش باز دانم
20. ۲۰فرستم قاصدی تا بازش آردبسان مرغ در پروازش آرد
21. ۲۱مهین‌بانو چو کرد این قصه را گوشفروماند از سخن بی‌صبر و بی‌هوش
22. ۲۲به خدمت بر زمین غلطید چون خاکخروشی بر کشید از دلْ شغب‌ناک
23. ۲۳که آن دُر کو که گر بینم به خوابشنه در دامن که در دریای آبش
24. ۲۴به نوک چشمش از دریا برآرمبه جان بسپارمش پس جان سپارم
25. ۲۵پس آن‌گه بوسه زد بر مسند شاهکه مسند‌بوس بادت زهره و ماه
26. ۲۶ز ماهی تا به ماه افسر پرستتز مشرق تا به مغرب زیر دستت
27. ۲۷من آن گه گفتم او آید فرادستکه اقبال مَلِک در بنده پیوست
28. ۲۸چو اقبال تو با ما سر در آرَدچنین بسیار صید از در درآرد
29. ۲۹اگر قاصد فرستد سوی او شاهمرا باید ز قاصد کردن آگاه
30. ۳۰به حکم آن که گل‌گون سبک‌خیزبِدو بخشم ز هم‌زادان شبدیز
31. ۳۱که با شبدیز کس هم‌تگ نباشدجز این گل‌گون اگر بدرگ نباشد
32. ۳۲اگر شبدیز با ماه تمام استبه همراهیش گلگون تیزگام است
33. ۳۳و گر شبدیز نبود مانده بر جایبه جز گلگون که دارد زیر او پای؟
34. ۳۴ملک فرمود تا آن رخش منظوربرند از آخور او سوی شاپور
35. ۳۵وز آن‌جا یک‌تنه شاپور برخاستدو اسبه راه رفتن را بیآراست
36. ۳۶سوی ملک مداین رفت پویانگرامی ماه را یک ماه جویان
37. ۳۷به مشگو در نبود آن ماه‌رخ‌سارمع‌القصه به قصر آمد دگر بار
38. ۳۸در قصر نگارین زد زمانیکس آمد دادش از خسرو نشانی
39. ۳۹درون بردندش از در شادمانهبه خلوت‌گاه آن شمع زمانه
40. ۴۰چو سر در قصر شیرین کرد شاپورعقوبت باره‌ای دید از جهان دور
41. ۴۱نشسته گوهری در ...ٔ سنگبهشتی پیکری در دوزخ تنگ
42. ۴۲رخش چون لعل شد زآن گوهر پاکنمازش برد و رخ مالید بر خاک
43. ۴۳ثنا‌ها کرد بر روی چو ماهشبپرسید از غم و تیمار راهش
44. ۴۴که چون بودی و چون رستی ز بیدادکه از بندت نبود این بنده آزاد
45. ۴۵امیدم هست کاین سختی پسین استدلم زین پس به شادی بر یقین است
46. ۴۶یقین می‌دان که گر سختی کشیدیاز آن سختی به آسانی رسیدی
47. ۴۷چه‌جای است این‌‌؟ که بس دلگیر جای استکه زد رایت‌؟ که بس شوریده‌رای است
48. ۴۸در این ظلمت ولایت چون دهد نور‌؟بدین دوزخ قناعت چون کند حور‌؟
49. ۴۹مگر یک عذر هست آن نیز هم لنگکه تو لعلی و باشد لعل در سنگ
50. ۵۰چو نقش چین در آن نقاش چین دیدکلید کام خود در آستین دید
51. ۵۱نهاد از شرم‌ناکی دست بر رخسپاسش برد و بازش داد پاسخ
52. ۵۲که گر غم‌های دیده بر تو خوانمستم‌های کشیده بر تو رانم
53. ۵۳نه در گفت آید و نه در شنیدنقلم باید به حرفش در کشیدن
54. ۵۴بدان مشگو که فرمودی رسیدمدر او مشتی ملالت دیده دیدم
55. ۵۵به هم کرده کنیزی چند جماشغلام وقت خود کاِی‌خواجه خوش باش
56. ۵۶چو زهره بر گشاده دست و بازوبهای خویش دیده در ترازو
57. ۵۷چو من بودم عروسی پارساییاز آن مشتی جلب جستم جدایی
58. ۵۸دل خود بر جدایی راست کردموز ایشان کوشکی درخواست کردم
59. ۵۹دلم از رشک پر خون‌آب کردندبدین عبرت‌گهم پرتاب کردند
60. ۶۰صبور‌آباد من گشت این سیه‌سنگکه از تلخی چو صبر آمد سیه رنگ
61. ۶۱چو کردند اختیار این جای دل‌گیرضرورت ساخت می‌باید چه تدبیر
62. ۶۲پس آن‌گه گفت شاپورش که برخیزکه فرمان این چنین داده‌است پرویز
63. ۶۳وز آن گلخن بر آن گلگون نشاندشبه گلزار مراد شاه راندش
64. ۶۴چو زین بر پشت گل‌گون بست شیرینبه پویه دست برد از ماه و پروین
65. ۶۵بدان پرندگی زیرش هماییپری می‌بست در هر زیر پایی
66. ۶۶وز آن سو خسرو اندر کار ماندهدلش در انتظار یار مانده
67. ۶۷اگر چه آفت عمر انتظار استچو سر با وصل دارد سهل‌کار است
68. ۶۸چه خوش‌تر زآن که بعد از انتظار‌ی‌؟به امیدی رسد امیدوار‌ی‌؟