1. ۱چنین گوید جهان‌دیده سخن‌گویکه چون می‌شد در آن صحرا جهان‌جوی
2. ۲شکاری چون شکر می‌زد ز هر سوبر آمد گرد شیرین از دگر سو
3. ۳که با یاران جماش آن دل‌افروزبه عزم صید بیرون آمد آن روز
4. ۴دو صیدافکن به یک جا باز خوردندبه صید یکدگر پرواز کردند
5. ۵دو تیرانداز چون سرو جوانهز بهر یکدگر کرده نشانه
6. ۶دو یار از عشق خود مخمور ماندهبه عشق اندر ز یاران دور مانده
7. ۷یکی را دست شاهی تاج دادهیکی صد تاج را تاراج داده
8. ۸یکی را سنبل از گل برکشیدهیکی را گرد گل سنبل دمیده
9. ۹یکی مرغول عنبر بسته بر گوشیکی مشگین‌کمند افکنده بر دوش
10. ۱۰یکی از طوق خود مه را شکستهیکی مه را ز غبغب طوق بسته
11. ۱۱نظر بر یکدگر چندان نهادندکه آب از چشم یکدیگر گشادند
12. ۱۲نه از شیرین جدا می‌گشت پرویزنه از گل‌گون گذر می‌کرد شبدیز
13. ۱۳طریق دوستی را ساز جستندز یکدیگر نشان‌ها بازجستند
14. ۱۴چو نام هم شنیدند آن دو چالاکفتادند از سر زین بر سر خاک
15. ۱۵گذشته ساعتی سر برگرفتندزمین از اشک در گوهر گرفتند
16. ۱۶به آیین‌تر بپرسیدند خود رافرو گفتند لَختی نیک و بد را
17. ۱۷سخن بسیار بود اندیشه کردندبه کم گفتن صبوری پیشه کردند
18. ۱۸هوا را بر زمین چون مرغ بستندچو مرغی بر خدنگ زین نشستند
19. ۱۹عنان از هر طرف بر زد سواریپری‌رویی رسید از هر کناری
20. ۲۰مه و خورشید را دیدند نازانقران کرده به برج عشق‌بازان
21. ۲۱فکنده عشقشان آتش به دل درفرس در زیرشان چون خر به گل در
22. ۲۲در ایشان خیره شد هر کس که می‌تاختکه خسرو را ز شیرین باز نشناخت
23. ۲۳خبر دادند موری چند پنهانکه این بلقیس گشت و آن سلیمان
24. ۲۴ز هر سو لشگری نو می‌رسیدندبه گرد هر دو صف برمی‌کشیدند
25. ۲۵چو لشگر جمع شد بر پره کوهزمین بر گاو می‌نالید از انبوه
26. ۲۶به خسرو گفت شیرین کاِی خداوندنه من چون من هزارت بنده در بند
27. ۲۷ز تاجت آسمان را بهره‌مندیزمین را زیر تخت سربلندی
28. ۲۸اگر چه در بسیط هفت کشورجهان خاص جهان‌دار است یک‌سر
29. ۲۹بدین نزدیکی از بخشیده شاهوثاقی هست ما را بر گذرگاه
30. ۳۰اگر تشریف شه ما را نوازدکمر بندد رهی گردن فرازد
31. ۳۱اگر بر فرش موری بگذرد پیلفتد افتاده‌ای را جامه در نیل
32. ۳۲ملک گفتا چو مهمان می‌پذیریبه جان آیم اگر جان می‌پذیری
33. ۳۳سجود آورد شیرین در سپاسشثناها گفت افزون از قیاسش
34. ۳۴دو اسبه پیش بانو کس فرستادز مهمان بردن شاهش خبر داد
35. ۳۵مهین‌بانو چو از کار آگهی یافتبر اسباب غرض شاهنشهی یافت
36. ۳۶به استقبال شد با نزل و اسبابنثار افشاند بر خورشید و مهتاب
37. ۳۷فرود آورد خسرو را به کاخیکه طوبی بود از آن فردوس شاخی
38. ۳۸سرایی بر سپهرش سرفرازیدو میدانش فراخی و درازی
39. ۳۹فرستادش به دست عذرخواهانچنان نزلی که باشد رسم شاهان
40. ۴۰نه چندانش خزینه پیش‌کِش کردکه بتوان در حسابش دست‌خوش کرد
41. ۴۱ملک را هر زمان در کار شیرینچو جان شیرین شدی بازار شیرین