1. ۱چو دهقان دانه در گِل پاک ریزدز گِل گر دانه خیزد‌، پاک خیزد
2. ۲چو گوهر پاک دارد مردم پاککی آلوده شود در دامن خاک‌؟
3. ۳مهین‌بانو که پاکی در گهر داشتز حال خسرو و شیرین خبر داشت
4. ۴در اندیشید از‌ آن دو یار دل‌کشکه چون سازد به هم خاشاک و آتش
5. ۵به شیرین گفت کای فرزانه فرزندنه بر من‌، بر همه خوبان خداوند
6. ۶یکی ناز تو و صد مُلکِ شاهییکی موی تو وَز مه تا به ماهی
7. ۷سعادت خواجه‌تاشِ سایهٔ توصلاح از جملهٔ پیرایهٔ تو
8. ۸جهان را از جمالت روشناییجمالت در پناه پارسایی
9. ۹تو گنجی سر به مُهری نا‌بسودهبد و نیک جهان نا‌آزموده
10. ۱۰جهان نیرنگ‌ها داند نمودنبه دُر دزدیدن و یاقوت سودن
11. ۱۱چنانم در دل آید کاین جهان‌گیربه پیوند تو دارد رای و تدبیر
12. ۱۲گر این صاحب‌جهان دل‌دادهٔ تو‌ستشکاری بس شگرف افتادهٔ تو‌ست
13. ۱۳ولیکن گر چه بینی ناشکیبشنبینم گوش داری بر فریبش
14. ۱۴نباید کز سرِ شیرین‌زبانیخورد حلوا‌ی شیرین رایگانی
15. ۱۵فرو مانَد تو را آلودهٔ خویشهوای دیگری گیرد فراپیش
16. ۱۶چنان زی با رخِ خورشید‌نور‌شکه پیش از نان نیفتی در تنور‌ش
17. ۱۷شنیدم ده‌هزارش خوب‌رو‌یندهمه شکّرلب و زنجیر‌مو‌یند
18. ۱۸دلش چون ز‌آن همه گل‌ها بخنددچه گويی در گُلی چون مهر بندد
19. ۱۹بلی گر دست بر گوهر نیابدسر از گوهر خریدن برنتابد
20. ۲۰چو بیند نیک‌عهد و نیک‌نامتز من خواهد به آیینی تمامت
21. ۲۱فلک را پارسایی بر تو گرددجهان را پادشایی بر تو گردد
22. ۲۲چو تو در گوهر خود پاک باشیبه جای زهر او تریاک باشی
23. ۲۳و گر در عشق بر تو دست یابدتو را هم غافل و هم مست یابد
24. ۲۴چو ویس از نیک‌نامی دور گردیبه زشتی در جهان مشهور گردی
25. ۲۵گر او ماه است ما نیز آفتابیمو گر کیخسرو است افراسیابیم
26. ۲۶پسِ مردان شدن مردی نباشدزن آن به که‌ش جوان‌مردی نباشد
27. ۲۷بسا گل را که نغز و تر گرفتندبیفکندند چون بو برگرفتند
28. ۲۸بسا باده که در ساغر کشیدندبه جرعه ریختندش چون چشیدند
29. ۲۹تو خود دانی که وقت سرفراز‌ی...شویی به است از عشق‌بازی
30. ۳۰چو شیرین گوش کرد آن پندِ چون نوشنهاد آن پند را چون حلقه در گوش
31. ۳۱دلش با آن سخن هم‌داستان بودکه او را نیز در خاطر همان بود
32. ۳۲به هفت اورنگِ روشن خورد سوگندبه روشن‌نامهٔ گیتی خداوند
33. ۳۳که گر خون گریم از عشق جمالشنخواهم شد مگر جفت حلالش
34. ۳۴چو بانو دید آن سوگندخوار‌یپدید آمد دلش را استوار‌ی
35. ۳۵رضا دادش که در میدان و در کاخنشیند با ملک گستاخ گستاخ
36. ۳۶به شرط آن که تنهایی نجویدمیان جمع گوید آن چه گوید
37. ۳۷دگر روزینه کز صبح جهان‌تابطلی شد لعل بر لؤلؤ‌ی خوُشاب
38. ۳۸یزک‌دار‌ی ز لشکر‌گاه خورشیدعنان افکند بر برجیس و ناهید
39. ۳۹همان یک‌شخص کاین را ساز کردههمان انجم‌گر‌ی آغاز کرده
40. ۴۰چو شیر ماده آن هفتاد دخترسوی شیرین شدند آشوب در سر
41. ۴۱به مردی هر یکی اسفندیار‌یبه تیر انداختن رستم سواری
42. ۴۲به چوگان خود چنان چالاک بودندکه گوی از چنبر گردون ربودند
43. ۴۳خدنگ ترکش اندر سرو بستندچو سرو‌ی بر خدنگ زین نشستند
44. ۴۴همه برقع فرو هشتند بر ماهروان گشتند سوی خدمت شاه
45. ۴۵برون شد حاجب شه بارشان دادشه آن‌کاره دل در کارشان داد
46. ۴۶نوازش کرد شیرین را و برخاستنشاندش پیش خود بر جانب راست
47. ۴۷چه دید؟ الحق بتانی شوخ و دل‌بندسرایی پر شکر شهری پر از قند
48. ۴۸وز آن غافل که زور و زَهره دارندبه میدان از سواری بهره دارند
49. ۴۹ز بهر عرض آن مشکین‌نقابانبه نزهت سوی میدان شد شتابان
50. ۵۰چو در بازی‌گه میدان رسیدندپریرویان ز شادی می‌پریدند
51. ۵۱روان شد هر مهی چون آفتابیپدید آمد ز هر کبکی عقابی
52. ۵۲چو خسرو دید که آن مرغان دم‌سازچمن را فاخته‌اند و صید را باز
53. ۵۳به شیرین گفت هین تا رخش تازیمبر این پهنه زمانی گوی بازیم
54. ۵۴ملک را گوی در چوگان فکندندشگرفان شور در میدان فکندند
55. ۵۵ز چوگان گشته بی‌دستان همه راهزمین ز‌آن بید صندل سوده بر ماه
56. ۵۶به هر گویی که بردی باد را بیدشکستی در گریبان گوی خورشید
57. ۵۷ز یک‌سو ماه بود و اخترانشز دیگر سو شه و فرمانبر‌انش
58. ۵۸گوزن و شیر بازی می‌نمودندتَذرو و باز غارت می‌ربودند
59. ۵۹گَهی خورشید بردی گوی و گَه ماهگَهی شیرین گرو دادی و گَه شاه
60. ۶۰چو کام از گوی و چوگان برگرفتندطوافی گرد میدان درگرفتند
61. ۶۱به شبدیز و به گل‌گون گرد میدانچو روز و شب همی‌کردند جولان
62. ۶۲وز آن جا سوی صحرا ران گشادندبه صید انداختن جولان گشادند
63. ۶۳نه چندان صید گوناگون فکندندکه حدش در حساب آید که چندند
64. ۶۴به زخم نیزه‌ها هر نازنینینیستان کرده بر گوران زمینی
65. ۶۵به نوک تیر هر خاتون سواریفرو داده ز آهو مَرغ‌زار‌ی
66. ۶۶مَلِک زان ماده‌شیرانِ شکاریشگفتی مانده در چابک‌سوار‌ی
67. ۶۷که هر یک بود در میدان هما‌ییبه‌دعوی گاهِ نخجیر اژدها‌یی
68. ۶۸ملک می‌دید در شیرین نهانیکز آن صیدش چه آرد ارمغانی
69. ۶۹سرین و چشم آهو دید ناگاهکه پیدا شد به صید افکندن شاه
70. ۷۰غزالی مست شمشیر‌ی گرفتهبه جای آهو‌ی شیر‌ی گرفته
71. ۷۱از آن نخجیر پرداز جهان‌گیرجهان‌گیری چو خسرو گشت نخجیر
72. ۷۲چو طاووسِ فلک بگریخت از باغبه گل‌چیدن به باغ آمد سیه‌زاغ
73. ۷۳شدند از جلوه طاووسان گسستهبه پرِ زاغ‌رنگان برنشسته
74. ۷۴همه در آشیان‌ها رخ نهفتندز رنجِ ماندگی تا روز خفتند
75. ۷۵دگر روز آستان‌بوسان دویدندبه درگاه ملک صف برکشیدند
76. ۷۶همان چوگان و گوی آغاز کردندهمان نخجیر کردن ساز کردند
77. ۷۷درین کردند ماهی عمر خود صرفو زین حرفت نیفکندند یک حرف
78. ۷۸ملک فرصت طلب می‌کرد بسیارکه با شیرین کند یک نکته بر کار
79. ۷۹نیامد فرصتی با او پدید‌شکه در بند توقف بد کلید‌ش
80. ۸۰شبان‌گه کآن شکرلب باز می‌گشتهمای عشق بی‌پرواز می‌گشت
81. ۸۱شهنشه گفت کاِی بر نیکوان شاهجمالت چشمِ دولت را نظر‌گاه
82. ۸۲بیا تا بامداد‌ان ز اول روزشویم از گنبد پیروزه پیروز
83. ۸۳می آریم و نشاط اندیشه گیریمطرب سازیم و شادی پیشه گیریم
84. ۸۴اگر شادیم اگر غم‌گین در این دیرنه‌ایم ایمن ز دورانِ کهن‌سیر
85. ۸۵چو می‌باید شدن زین دیر ناچارنشاط از غم به و شادی ز تیمار
86. ۸۶نهاد انگشت بر چشمْ آن پریوشزمین را بوسه داد و کرد شب‌خوش
87. ۸۷ملک بر وعدهٔ ماهِ شب‌افروزدرین فکرت که فردا کی شود روز