1. ۱شرط است که وقت برگ‌ریزانخونابه شود ز برگ ریزان
2. ۲خونی که بود درون هر شاخبیرون چکد از مسام سوراخ
3. ۳قارورهٔ آب سرد گرددرخسارهٔ باغ زرد گردد
4. ۴شاخ آبلهٔ هلاک یابدزر جوید برگ و خاک یابد
5. ۵نرگس به جَمازه بر نهد رختشمشاد در افتد از سر تخت
6. ۶سیمای سمن شکست گیردگُل نامهٔ غم به دست گیرد
7. ۷بر فرق چمن کلالهٔ خاکپیچیده شود چو مار ضحاک
8. ۸چون باد مخالف آید از دورافتادن برگ هست معذور
9. ۹کانان که ز غرق‌گه گریزندز اندیشهٔ باد رخت ریزند
10. ۱۰نازک‌جگر‌ان باغ رنجورشیرین نمکان تاک مخمور
11. ۱۱انداخته هندوی کدیورزنگی بچگان تاک را سر
12. ۱۲سرهای تهی ز طرهٔ کاخآویخته هم به طرهٔ شاخ
13. ۱۳سیب از زنخی بدان نگونیبر نار زنخ ...ن که چونی؟
14. ۱۴نار از جگر‌ِ کفیدهٔ خویشخونابه چکانده بر دل ریش
15. ۱۵بر پسته که شد دهن دریدهعناب ز دور لب گزیده
16. ۱۶در معرکهٔ چنین خزانیشد زخم رسیده گلستانی
17. ۱۷لیلی ز سریر سربلندیافتاد به چاه دردمندی
18. ۱۸شد چشم‌زده بهار باغشزد باد تپانچه بر چراغش
19. ۱۹آن سر که عصابه‌های زر بستخود را به عصابهٔ دگر بست
20. ۲۰گشت آن تن نازک قصب‌پوشچون تار قصب ضعیف و بی‌توش
21. ۲۱شد بدر مهیش چون هلالیوان سرو سهیش چون خیالی
22. ۲۲سودای دلش به سر در‌آمدسرسام سرش به دل بر آمد
23. ۲۳گرمای تموز ژاله را بردباد آمد و برگ لاله را برد
24. ۲۴تب‌لرزه شکست پیکرش راتبخاله گزید شکرش را
25. ۲۵بالین طلبید زاد سرو‌َشوز سرو فتاده شد تذروش
26. ۲۶افتاد چنانکه دانهء کشتسربند قصب به رخ فرو هشت
27. ۲۷بر مادر خویش راز بگشادیکباره در نیاز بگشاد
28. ۲۸کای مادر مهربان چه تدبیر‌؟که‌آهو بره زهر خورد با شیر
29. ۲۹در کوچ‌گه اوفتاد رختمچون سست شدم مگیر سختم
30. ۳۰خون می‌خورم‌، این چه مهربانی است‌؟جان می‌کنم‌، این چه زندگانی است‌؟
31. ۳۱چندان جگر نهفته خوَردمکز دل به دهن رسید دردم
32. ۳۲چون جان ز لبم نفس گشایدگر راز گشاده گشت شاید
33. ۳۳چون پرده ز راز بر گرفتمبدرود که راه در گرفتم
34. ۳۴در گردنم آر دست یکبارخون من و گردن تو زنهار
35. ۳۵کان لحظه که جان سپرده باشموز دوری دوست مرده باشم
36. ۳۶سُرمه‌م ز غبار دوست درکشنیلم ز نیاز دوست برکش
37. ۳۷فرقم ز گلاب اشک تر کنعطرم ز شمامهٔ جگر کن
38. ۳۸بر بند حنوطم از گل زردکافور فشانم از دم سرد
39. ۳۹خون کن کفنم که من شهید‌متا باشد رنگ روز عیدم
40. ۴۰آراسته کن عروس‌وارمبسپار به خاک‌ِ پرده‌دار‌م
41. ۴۱آوارهٔ من چو گردد آگاهکه‌آواره شدم من از وطن‌گاه
42. ۴۲دانم که ز راه سوگواریآید به سلام این عماری
43. ۴۳چون بر سر خاک من نشیندمه جوید لیک خاک بیند
44. ۴۴بر خاک من آن غریب خاکینالد به دریغ و دردناکی
45. ۴۵یار است و عجب عزیز یار استاز من به بر تو یادگار است
46. ۴۶از بهر خدا نکوش داریدر وی نکنی نظر به خواری
47. ۴۷آن دل که نیابی‌اش بجوییوان قصه که دانی‌اش بگویی
48. ۴۸من داشته‌ام عزیز‌وار‌شتو نیز چو من عزیز دارش
49. ۴۹گو لیلی ازین سرای دلگیرآن لحظه که می‌برید زنجیر
50. ۵۰در مهر تو تن به خاک می‌دادبر یاد تو جان پاک می‌داد
51. ۵۱در عاشقی تو صادقی کردجان در سر کار عاشقی کرد
52. ۵۲احوال چه پرسی‌ام که چون رفتبا عشق تو از جهان برون رفت
53. ۵۳تا داشت در این جهان شماریجز با غم تو نداشت کاری
54. ۵۴وان لحظه که در غم تو می‌مردغم‌های تو راه‌توشه می‌برد
55. ۵۵و‌امروز که در نقاب خاک استهم در هوس تو دردناک است
56. ۵۶چون منتظر‌ان دراین گذرگاههست از قبل تو چشم بر راه
57. ۵۷می‌پاید تا تو در پی آییسر بازپس است تا کی آیی
58. ۵۸یک ره برهان از انتظار‌شدر خز به خزینهٔ کنارش
59. ۵۹این گفت و به گریه دیده‌ تر کردو‌آهنگ ولایت دگر کرد
60. ۶۰چون راز نهفته بر زبان دادجانان طلبید و زود جان داد
61. ۶۱مادر که عروس را چنان دیدگویی که قیامت آن زمان دید
62. ۶۲معجر ز سر سپید بگشادموی چو سمن به باد برداد
63. ۶۳در حسرت روی و موی فرزندبر می‌زد روی و موی می‌کند
64. ۶۴هر مویه که بود خواندش از برهر موی که داشت کندش از سر
65. ۶۵پیرانه گریست بر جوانیشخون ریخت بر آب زندگانیش
66. ۶۶گه ریخت سرشک بر سَرین‌اشگه روی نهاد بر جبین‌اش
67. ۶۷چندان ز سرشک‌هاش خون رستکان چشمهٔ آب را به خون شست
68. ۶۸چندان ز غمش به مهر نالیدکز نالهٔ او سپهر نالید
69. ۶۹آن نوحه که خون شود بدو سنگمی‌کرد بر آن عقیق گلرنگ
70. ۷۰مه را ز ستاره طوق بربستصندوق جگر هم از جگر بست
71. ۷۱آراستش آنچنان که فرمودگل را به گلاب و عنبر‌، آمود
72. ۷۲بسپرد به خاک و نامدش باککه‌آسایش خاک هست در خاک
73. ۷۳خاتون حصار شد حصاریآسود غم از خزینه‌داری
74. ۷۴طغرا کش این مثال مشهوربر شقه چنان نبشت منشور
75. ۷۵کز حادثهٔ وفات آن ماهچون قیس شکسته‌دل شد آگاه
76. ۷۶گریان شد و تلخ تلخ بگریستبی گریهٔ تلخ در جهان کیست
77. ۷۷آمد سوی آن حظیره جوشانچون ابر شد از درون خروشان
78. ۷۸بر مشهد او که موج خون بودآن سوخته دل مپرس چون بود
79. ۷۹از دیده چو خون سرشک ریزانمردم ز نفیر او گریزان
80. ۸۰در شوشهٔ تربتش به صد رنجپیچید چنانکه مار بر گنج
81. ۸۱از بس که سرشک لاله‌گون ریختلاله ز گیاه گورش انگیخت
82. ۸۲خوناب جگر چو شمع پالودبگشاد زبان آتش آلود
83. ۸۳و‌آنگاه به دخمه سر فرو کردمی‌گفت و همی‌گریست از درد
84. ۸۴کای تازه گل خزان رسیدهرفته ز جهانْ جهان‌ندیده
85. ۸۵چونی ز گزند خاک چونی؟در ظلمت این مغاک چونی؟
86. ۸۶آن خال چو مشک‌دانه چون است؟وان چشمک آهوانه چون است؟
87. ۸۷چون است عقیق آبدار‌ت؟وآن غالیه‌های تابدار‌ت؟
88. ۸۸نقشت به چه رنگ می‌طراز‌ند؟شمعت به چه تشت می‌گدازند‌؟
89. ۸۹بر چشم که جلوه می‌نمایی؟در مغز که نافه می‌گشایی؟
90. ۹۰سروت به کدام جویبار است؟بزمت به کدام لاله‌زار است؟
91. ۹۱چونی ز گزندهای این خار‌؟چون می‌گذرانی اندر این غار‌؟
92. ۹۲در غار همیشه جای مار استای ماه ترا چه جای غار است؟
93. ۹۳بر غار تو غم خورم که یاریچون غم نخورم که یار غاری‌؟
94. ۹۴هم گنج شدی که در زمینیگر گنج نه‌ای چرا چنینی؟
95. ۹۵هر گنج که در درون غاری استبر دامن او نشسته ماری است
96. ۹۶من مار کز آشیان به رنجمبر خاک تو پاسبان گنجم
97. ۹۷شوریده بُدی چو ریگ در راهآسوده شدی چو آب در چاه
98. ۹۸چون ماه غریبی‌ات نصیب استاز مه نه غریب‌، اگر غریب است
99. ۹۹در صورت اگر ز من نهانیاز راه صفت درون جانی
100. ۱۰۰گر دور شدی ز چشم رنجوریک چشم‌زد از دلم نه‌ای دور
101. ۱۰۱گر نقش تو از میانه برخاستاندوه تو جاودانه برجاست
102. ۱۰۲این گفت و نهاد دست بر دستچرخی زد و دستبند بشکست
103. ۱۰۳برداشت ره ولایت خویشمشتی ددگانش از پس و پیش
104. ۱۰۴در رقص رحیل ناقه می‌راندبر حسب فراق بیت می‌خواند
105. ۱۰۵در گفتن حالت فراقیحرفی ز وفا نماند باقی
106. ۱۰۶می‌داد به گریه ریگ را رنگمی‌زد سری از دریغ بر سنگ
107. ۱۰۷بر رهگذری نماند خاریکز ناله نزد بر او شرار‌ی
108. ۱۰۸در هیچ رهی نماند سنگیکز خون خودش نداد رنگی
109. ۱۰۹چون سخت شدی ز گریه کارشبرخاستی آرزو‌ی یارش
110. ۱۱۰از کوه درآمدی چو سیلیرفتی سوی روضه گاه لیلی
111. ۱۱۱سر بر سر خاک او نهادیبر خاک هزار بوسه دادی
112. ۱۱۲با تربت آن بت وفادارگفتی غم دل به زاری زار
113. ۱۱۳او بر سر شغل و محنت خویشوان دام و دد ایستاده در پیش
114. ۱۱۴او زمزم گشته ز آب دیدهوایشان حرمی در او کشیده
115. ۱۱۵چشم از ره او جدا نکردندکس را بر او رها نکردند
116. ۱۱۶از بیم ددان بدان گذرگاهبر جملهٔ خلق بسته شد راه
117. ۱۱۷تا او نشدی ز مرغ تا مورکس پی ننهاد گرد آن گور
118. ۱۱۸زین‌سان ورقی سیاه می‌کردعمری به هوس تباه می‌کرد
119. ۱۱۹روزی دو سه با سگان آن دهمی‌زیست چنانکه مرگ از او به
120. ۱۲۰گه قبله ز گور یار می‌ساختگاه از پس گور دشت می‌تاخت
121. ۱۲۱در دیدهٔ مور بود جایشوز گور به گور بود پایش
122. ۱۲۲وآخر چو به کار خویش درمانداو نیز رحیل‌نامه برخواند