1. ۱انگشت‌کشِ سخن‌سرایاناین قصه چنین بَرد به پایان
2. ۲کان سوخته‌خرمنِ زمانهشد خرمنی از سرشک دانه
3. ۳دستاس فلک شکست خردشچون خرد شکست باز بردش
4. ۴زانحال که بود، زارتر گشتبی‌زورتر و نزارتر گشت
5. ۵جانی ز قدم رسیده تا لبروزی به ستم رسیده تا شب
6. ۶نالنده ز روی دردناکیآمد سوی آن عروسِ خاکی
7. ۷در حلقهٔ آن حظیره افتادکشتی‌ش در آب تیره افتاد
8. ۸غلتید چو مور خسته کردهپیچید چو مار زخم خورده
9. ۹بیتی دو سه زار زار برخوانداشکی دو سه تلخ تلخ بفشاند
10. ۱۰برداشت به‌سوی آسمان دستانگشت گشاد و دیده بربست
11. ۱۱کای خالق هرچه آفریده استسوگند به هرچه برگزیده است
12. ۱۲کز محنت خویش وارهانمدر حضرت یار خود رسانم
13. ۱۳آزاد کنم ز سخت‌جانیو آباد کنم به سخت‌رانی
14. ۱۴این گفت و نهاد بر زمین سروآن تربت را گرفت در بر
15. ۱۵چون تربت دوست در بر آوردای دوست بگفت و جان برآورد
16. ۱۶او نیز گذشت از این گذرگاهوآن کیست که نگذرد بر این راه؟
17. ۱۷راهی است عدم که هر چه هستنداز آفت قطع او نرستند
18. ۱۸ریشی نه که غورگاه غم نیستخاریدهٔ ناخن ستم نیست
19. ۱۹ای چون خر آسیا کهن لنگکهتاب تو روی کهربا رنگ
20. ۲۰دوری کن از این خراس گردانکو دور شد از خلاص مردان
21. ۲۱در خانهٔ سیل ریز منشینسیل آمد، سیل، خیز! منشین!
22. ۲۲تا پل نشکست بر تو گردونزین پل بجهان جمازه بیرون
23. ۲۳در خاک مپیچ کو غباری استبا طبع مساز کو شراری است
24. ۲۴بر تارک قدر خویش نه پایتا بر سر آسمان کنی جای
25. ۲۵دایم به تو بر، جهان نماندآن‌را مپرست کان نماند
26. ۲۶مجنون ز جهان چو رخت بربستاز سرزنش جهانیان رست
27. ۲۷بر مهد عروس خوابنیدهخوابش بربود و بست دیده
28. ۲۸ناسود دراین سرای پر دودچون خُفت، مع‌الغرامه آسود
29. ۲۹افتاده بماند هم بر آن حالیک ماه و شنیده‌ام که یک سال
30. ۳۰وان یاوگیان رایگان‌گردپیرامن او گرفته ناورد
31. ۳۱او خفته چو شاه در عماریوایشان همه در یتاق‌داری
32. ۳۲بر گِرد حظیره، خانه کردندزان گورگه، آشیانه کردند
33. ۳۳از بیم درندگان چپ و راستآمد شدِ خلق جمله برخاست
34. ۳۴نظارگی‌ای که دیدی از دورشوریدن آن ددان چو زنبور
35. ۳۵پنداشتی آن غریب خستهآنجاست به رسم خود نشسته
36. ۳۶وان تیغ‌...ن به قهرمانیبر شاه کنند پاسبانی
37. ۳۷آگاه نه زانکه شاه مُرده استبادش کمر و کلاه برده است
38. ۳۸وان جیفهٔ خون به خرج کردهدری به غبار درج کرده
39. ۳۹از زلزله‌های دور افلاکشد ریخته و فشانده بر خاک
40. ۴۰در هیئت او ز هر نشانینامانده به‌جا جز استخوانی
41. ۴۱زان گرگ‌سگان ِاستخوان‌خوارکس را نه به استخوان او کار
42. ۴۲چندان که ددان بدند بر جایننهاد در آن حرم کسی پای
43. ۴۳مردم ز حفاظ با نصیب استاین مردمی از ددان غریب است
44. ۴۴شد سال گذشته وآن دد و دامآواره شدند کام و ناکام
45. ۴۵دوران چو طلسم گنج بربودوان قفل خزینه بند فرسود
46. ۴۶گستاخ‌روان آن گذرگاهکردند درون آن حرم راه
47. ۴۷دیدند فتاده مهربانیمغزی شده مانده استخوانی
48. ۴۸چون محرم دیده ساختندشاز راه وفا شناختندش
49. ۴۹آوازه روانه شد به هر بومشد در عرب این فسانه معلوم
50. ۵۰خویشان و گزیدگان و پاکانجمع آمده جمله دردناکان
51. ۵۱رفتند و در او نظاره کردندتن خسته و جامه پاره کردند
52. ۵۲وان کالبد گهر فشاندههمچون صدف سپید مانده
53. ۵۳گرد صدفش چو دُر زدودندبازش چو صدف عبیر سودند
54. ۵۴او خود چو غبار مشک‌وش داشتاز نافهٔ عشق بوی خوش داشت
55. ۵۵در گریه شدند سوگوارانکردند بر او سرشک باران
56. ۵۶شستند به آب دیده پاکشدادند ز خاک هم به خاکش
57. ۵۷پهلوگه دخمه را گشادنددر پهلوی لیلی‌اش نهادند
58. ۵۸خفتند به ناز تا قیامتبرخاست ز راهشان ملامت
59. ۵۹بودند در این جهان به یک عهدخفتند در آن جهان به یک مهد
60. ۶۰کردند چنانکه داشت راهیبر تربت هر دو روضه‌گاهی
61. ۶۱آن روضه که رشک بوستان بودحاجت‌گه جمله دوستان بود
62. ۶۲هر کآمدی از غریب و رنجوردر حال شدی ز رنج و غم دور
63. ۶۳زان روضه کسی جدا نگشتیتا حاجت او روا نگشتی