1. ۱چو شاهنشاه صبح آمد بر اورنگسپاه روم زد بر لشگر زنگ
2. ۲برآمد یوسفی نارنج در دستترنج مه زلیخاوار بشکست
3. ۳شد از چشم فلک نیرنگ‌سازیگشاد ابروی‌ها در دل‌نوازی
4. ۴در پیروزه‌گون گنبد گشادندبه پیروزی جهان را مژده دادند
5. ۵زمانه ایمن از غوغا و فریادزمین آسوده از تشنیع و بیداد
6. ۶به فال فرخ و پیرایهٔ نونهاده خسروانی تختِ خسرو
7. ۷سراپرده به سدره سر کشیدهسماطینی به گردون بر کشیده
8. ۸ستاده قیصر و خاقان و فغفوریک آماج از بساط پیش‌گه دور
9. ۹به هر گوشه مهیا کرده جاییبر او زانو زده کشورخدایی
10. ۱۰طرف‌داران که صف در صف کشیدندز هیبت پشت پای خویش دیدند
11. ۱۱کسی کش در دل آمد سر بریدننیارست از سیاست باز دیدن
12. ۱۲ز بس گوهر کمرهای شب‌افروزدر گستاخ‌بینی بسته بر روز
13. ۱۳قبا بسته کمردارانِ چون پیلکمربندی زده مقدار دَه میل
14. ۱۴در آن صف که‌آتش از بیم آب گشتیسخن گر زر بدی، سیماب گشتی
15. ۱۵نشسته خسرو پرویز بر تختجوان فَر و جوان طبع و جوان بخت
16. ۱۶دو رویه گِردِ تخت پادشاییشکشیده صف غلامان سراییش
17. ۱۷ز خاموشی در آن زرینه‌پرگارشده نقش غلامان نقش دیوار
18. ۱۸زمین را زیر تخت آرام دادهبه رسم خاص بار عام داده
19. ۱۹به فتح‌الباب دولت بامدادانز در پِیکی در آمد سخت شادان
20. ۲۰زمین بوسید و گفتا شادمان باشهمیشه در جهان، شاهِ جهان باش
21. ۲۱تو زرین بهره باش از تخت زرینکه چوبین بهره شد بهرام چوبین
22. ۲۲نشاط از خانهٔ چوبین برون تاختکه چوبین خانه از دشمن بپرداخت
23. ۲۳شهنشاه از دل سنگین ایاممثل زد بر تن چوبین بهرام
24. ۲۴که تا بر ما زمانه چوب‌زن بودفلک چوبک‌زن چوبینه‌تن بود
25. ۲۵چو چوب دولت ما شد برآورمه چوبینه چوبین شد به خاور
26. ۲۶نه این بهرام اگر بهرام گور استسرانجام از جهانش بهره گور است
27. ۲۷اگر بهرام گوری رفت ازین دامبیا تا بنگری صد گور بهرام
28. ۲۸جهان تا در جهان یاریش می‌کردتمنای جهان‌داریش می‌کرد
29. ۲۹کجا آن شیر کز شمشیرگیریچو مستان کرد با ما شیرگیری
30. ۳۰کجا آن تیغ که‌آتش در جهان زدتپانچه بر درفش کاویان زد
31. ۳۱بسا فرزانه را کاو شیرزاد استفریب خاکیان بر باد داده است
32. ۳۲بسا گرگ جوان کز روبَهِ پیربه افسون بسته شد در دام نخجیر
33. ۳۳از آن بر گرگ روبَه راست شاهیکه روبَه دام بیند گرگ ماهی
34. ۳۴بسا شه کَز فریب یافه‌گویانخصومت را شود بی‌وقت جویان
35. ۳۵سرانجام از شتاب‌ِ خام‌تدبیربه جای پرنیان بر دل نهد تیر
36. ۳۶ز مغروری کلاه از سر شود دورمبادا کس به زور خویش مغرور
37. ۳۷چراغ اَر چه ز روغن نور گیردبسا باشد که از روغن بمیرد
38. ۳۸خورش‌ها را نمک رو تازه داردنمک باید که نیز اندازه دارد
39. ۳۹مخور چندان که خرما خار گرددگوارش در دهن مُردار گردد
40. ۴۰چنان خور کز ضرورت‌های حالتحرام دیگران باشد حلالت
41. ۴۱مُقیمی را که این دروازه بایدغم و شادیش را اندازه باید
42. ۴۲مَجو بالاتر از دوران خود جایمکش بیش از گلیم خویشتن پای
43. ۴۳چو دریا بر مزن موجی که داریمپر بالاتر از اوجی که داری
44. ۴۴به قدر شغل خود باید زدن لافکه زردوزی نداند بوریاباف
45. ۴۵چه نیکو داستانی زد هنرمندهلیله با هلیله قند با قند
46. ۴۶نه فرخ شد نهاد نو نهادنره و رسم کهن بر باد دادن
47. ۴۷به قندیل قدیمان در زدن سنگبه کالای یتیمان بر زدن چنگ
48. ۴۸هر آن کاو کِشت تخمی‌، کشته بر دادنه من گفتم که دانه زو خبر داد
49. ۴۹نه هر تخمی درختی راست رویدنه هر رودی سرودی راست گوید
50. ۵۰به سرهنگی حمایل کردنِ تیغبسا مه را که پوشد چهره در میغ
51. ۵۱تو خون‌ریزی مبین کاو شیر گیردکه خونش گیرد اَر چه دیر گیرد
52. ۵۲از این ابلق‌سوارِ نیم‌زنگیکه در زیر ابلقی دارد دو رنگی
53. ۵۳مباش ایمن‌، که با خوی پلنگ استکجا یک‌دل شود‌؟ آخر دو رنگ است
54. ۵۴ستم در مذهب دولت روا نیستکه دولت با ستم‌گار آشنا نیست
55. ۵۵خری در کاه‌دان افتاد نآگاهنگویم وای بر خر، وای بر کاه
56. ۵۶مگس بر خوان حلوا کی کند پشت‌؟به انجیری غُرابی چون توان کشت‌؟
57. ۵۷به سیم دیگران زرین مکن کاخکزین دین رخنه گردد‌، کیسه سوراخ
58. ۵۸نگه دار اندرین آشفته بازارکدین گازُر از نارنج عطار
59. ۵۹مشو خامش چو کار افتد به‌زاریکه باشد خامشی نوعی ز خواری
60. ۶۰شنیدستم که در زنجیر عامانیکی بوده‌ست ازین آشفته‌نامان
61. ۶۱چو با او ساختی نابالغی جنگبه بالغ‌تر کسی برداشتی سنگ
62. ۶۲بپرسیدند کز طفلان خوری خارز پیران کین کشی‌؟ چون باشد این کار‌؟
63. ۶۳به خنده گفت اگر پیران نخندندکجا طفلان ستم‌کاری پسندند
64. ۶۴چو دست از پای ناخشنود باشدبه جرم پای‌، سر مأخوذ باشد
65. ۶۵به جباری مبین در هیچ درویشکه او هم محتشم باشد بر خویش
66. ۶۶ز عیب نیک مردم دیده بردوزهنر دیدن ز چشم بد میآموز
67. ۶۷هنر بیند چو عیب این چشم جاسوستو چشم زاغ بین، نه پای طاووس
68. ۶۸تو را حرفی به صد تزویر در مشتمنه بر حرف کس بیهوده انگشت
69. ۶۹به عیب خویش یک دیده نمایی؟به عیب دیگران صد صد گشایی‌؟
70. ۷۰نه کم ز آیینه‌ای در عیب‌جويیبه آیینه رها کن سخت‌رویی
71. ۷۱حفاظ آینه این یک هنر بسکه پیش کس نگوید غیبت کس
72. ۷۲چو سایه روسیاه آن‌کس نشیندکه واپس گوید آنچ از پیش بیند
73. ۷۳نشاید دید خصم خویش را خردکه نرد از خام‌دستان کم توان برد
74. ۷۴مشو غره بر آن خرگوش زرفامکه بر خنجر نگارد مردِ رسام
75. ۷۵که چون شیران بدان خنجر ستیزندبِدو خون بسی خرگوش ریزند
76. ۷۶در آب نرم‌رو منگر به خواریکه تند آید گَه زنهار خواری
77. ۷۷بر آتش دل منه کاو رخ فروزدکه وقت آید که صد خرمن بسوزد
78. ۷۸به گستاخی مبین در خندهٔ شیرکه نه دندان نماید بلکه شمشیر
79. ۷۹هر آن کس کاو زند لاف دلیریز جنگ شیر یابد نام شیری
80. ۸۰چو کین‌خواهی ز خسرو کرد بهرامز کین خسروان خسرو شدش نام
81. ۸۱بِهْ اَر با کم ز خود، خود را نسنجیکز افکندن وز افتادن برَنجی
82. ۸۲ستیزه با بزرگان بِهْ توان بردکه از هم‌دستیِ خُردان شوی خُرد
83. ۸۳نهنگ آن بِهْ که در دریا ستیزدکز آب خُرد ماهی خُرد خیزد
84. ۸۴چو خسرو گفت بسیاری درین باببزرگان ریختند از دیدگان آب
85. ۸۵فرود آمد ز تخت آن روز دل‌تنگروان کرده ز نرگس آب گُل‌رنگ
86. ۸۶سه روز اندوه خورد از بهر بهرامنه با تخت آشنا می‌شد نه با جام