1. ۱چون بر شیرین مقرر گشت شاهیفروغ مُلک بر مه شد ز ماهی
2. ۲به انصافش رعیت شاد گشتندهمه زندانیان آزاد گشتند
3. ۳ز مظلومان عالم جور برداشتهمه آیین جور از دور برداشت
4. ۴ز هر دروازه‌ای برداشت باجینجُست از هیچ دهقانی خراجی
5. ۵مسلم کرد شهر و روستا راکه به‌تر داشت از دنیا دعا را
6. ۶ز عدلش باز با تِیهو شده خویشبه یک جا آب خورده گرگ با میش
7. ۷رعیت هر چه بود از دور و پیوندبه دین و داد او خوردند سوگند
8. ۸فراخی در جهان چندان اثر کردکه یک دانه غله صد بیش‌تر کرد
9. ۹نیت چون نیک باشد پادشا راگُهر خیزد به جای گل گیا را
10. ۱۰درخت‌ِ بَدْنیت خوشیده شاخ استشه نی...ت را پی فراخ است
11. ۱۱فراخی‌ها و تنگی‌های اطرافز رای پادشاه خود زند لاف
12. ۱۲ز چشم پادشاه افتاد راییکه بَدْ‌رایی کند در پادشایی
13. ۱۳چو شیرین از شهنشه بی‌خبر بوددر آن شاهی دلش زیر و زبر بود
14. ۱۴اگر چه دولت کیخسروی داشتچو مدهوشان سر صحرا‌رُوی داشت
15. ۱۵خبر پرسید از هر کاروانیمگر کآرندش از خسرو نشانی
16. ۱۶چو آگه شد که شاه مشتری‌بخترسانید از زمین بر آسمان تخت
17. ۱۷ز گنج‌افشانی و گوهر‌نثاریبه جای آورد رسم دوست‌داری
18. ۱۸ولیک از کار مریم تنگدل بودکه مریم در تعصب سنگ‌دل بود
19. ۱۹ملک را داده بُد در رُوم سوگندکه با کس در نسازد مهر و پیوند
20. ۲۰چو شیرین از چنین تلخی خبر یافتنفس را زین حکایت تلخ‌تر یافت
21. ۲۱ز دل‌کور‌ی به کار دل فرو مانددر آن محنت چو خر در گل فروماند
22. ۲۲در آن یک سال کاو فرماندهی کردنه مرغی بلکه موری را نیازرد
23. ۲۳دلش چون چشم شوخش خفتگی داشتهمه کارش چو زلف آشفتگی داشت
24. ۲۴همی‌ترسید که‌ز شوریده‌اییکند ناموس عدلش بی‌وفایی
25. ۲۵جز آن چاره ندید آن سرو چالاککز آن دعوا کند دیوان خود پاک
26. ۲۶کند تنهارَوی در کار خسروبه تنهایی خورد تیمار خسرو
27. ۲۷نبود از رای سستش پای‌بر‌جایکه بی‌دل بود و بی‌دل هست بی‌رای
28. ۲۸به مولایی سپرد آن پادشاهیدلش سیر آمد از صاحب‌کلاهی
29. ۲۹به گل‌گونِ رونده رخت بربستزده شاپور بر فتراک او دست
30. ۳۰و زان خوبان چو در ره پای بفشردکنیز‌ی چند را با خویشتن برد
31. ۳۱که در هر جای با او یار بودندبه رنج و راحتش غم‌خوار بودند
32. ۳۲بسی برداشت از دیبا و دینارز جنس چارپایان نیز بسیار
33. ۳۳ز گاو و گوسفند و اسب و اشترچو دریا کرده کوه و دشت را پر
34. ۳۴وز آن‌جا سوی قصر آمد به تعجیلپسِ او چارپایان میل در میل
35. ۳۵دگر ره در صدف شد لؤلؤ‌ تَربه سنگ خویشتن در داد گوهر
36. ۳۶به هور هندو‌ان آمد خزینهبه سنگ‌ستان غم رفت آبگینه
37. ۳۷از آن دُر خوش‌آب، آن سنگ سوزانچو آتش‌گاهِ موبد شد فروزان
38. ۳۸ز روی او که بُد خرم بهار‌یشد آن آتش‌کده چون لاله‌زار‌ی
39. ۳۹ز گرمی کآن هوا در کار او بودهوا گفتی که گرمی‌دار او بود
40. ۴۰ملک دانست کآمد یار نزدیکبدید امّید را در کار نزدیک
41. ۴۱ز مریم بود در خاطر هراسشکه مریم روز و شب می‌داشت پاسش
42. ۴۲به مهد آوردنش رخصت نمی‌یافتبه رفتن نیز هم فرصت نمی‌یافت
43. ۴۳به پیغامی قناعت کرد از آن ماهبه بادی دل نهاد از خاک آن راه
44. ۴۴نبودی یک زمان بی‌یاد دل‌داروز آن اندیشه می‌پیچید چون مار