1. ۱چو بَدر از جِیب گردون سر برآوردزمین عطف هلالی بر سر آورد
2. ۲ز مجلس در شبستان رفت خسروشده سودای شیرین در سرش نو
3. ۳چو برگفتی ز شیرین سرگذشتیدهان مریم از غم تلخ گشتی
4. ۴در آن مستی نشسته پیش مریمدم عیسی بر او می‌خواند هر دم
5. ۵که شیرین گر چه از من دور به‌ترز ریش من نمک مهجور به‌تر
6. ۶ولی دانم که دشمن‌کام گشته استبه گیتی‌در به من بدنام گشته است
7. ۷چو من بنوازم و دارم عزیزشصواب آید که بنوازی تو نیزش
8. ۸اجازت ده کزان قصرش بیارمبه مُشکوی پرستاران سپارم
9. ۹نبینم روی او گر باز بینمپر آتش باد چشم نازنینم
10. ۱۰جوابش داد مریم که‌ای جهان‌گیرشکوهت چون کواکب آسمان‌گیر
11. ۱۱خلافت را جهان بر در نهادهفلک بر خط حُکمت سر نهاده
12. ۱۲اگر حلوای تَر شد نام شیریننخواهد شد فرود از کام شیرین
13. ۱۳تو را بی‌رنج حلوایی چنین نرمبرنج سرد را تا کی کنی گرم؟
14. ۱۴رطب خور‌، خار نادیدن تو را سودکه بس شیرین بود حلوای بی‌دود
15. ۱۵مرا با جادویی هم‌حُقه‌ سازیکه بر سازد ز بابل حقه‌بازی
16. ۱۶هزار افسانه از بر بیش داردبه طنازی یکی در پیش دارد
17. ۱۷تو را بفریبد و ما را کند دورتو زو راضی شوی من از تو مهجور
18. ۱۸من افسون‌های او را نیک دانمچنین افسانه‌ها را نیک خوانم
19. ۱۹بسا زن کاو صد از پنجه نداندعطارد را به زرق از ره براند
20. ۲۰...ن مانند ریحان سفالنددرون‌سو خبث و بیرون‌سو جمالند
21. ۲۱نشاید یافتن در هیچ برزنوفا در اسب و در شمشیر و در زن
22. ۲۲وفا مردی است، بر زن چون توان بست؟چو زن گفتی بشوی از مردمی دست
23. ۲۳بسی کردند مردان چاره‌سازیندیدند از یکی زن راست‌بازی
24. ۲۴زن از پهلوی چپ گویند برخاستمجوی از جانب چپ جانب راست
25. ۲۵چه بندی دل در آن دور از خداییکزو حاصل نداری جز بلایی‌؟
26. ۲۶اگر غیرت بری با درد باشیو گر بی‌غیرتی‌، نامرد باشی
27. ۲۷برو تنها دم از شادی برآورچو سوسن سر به آزادی برآور
28. ۲۸پس آن‌گه بر زبان آورد سوگندبه هوش زیرک و جان خردمند
29. ۲۹به تاج قیصر و تخت شهنشاهکه گر شیرین بدین کشور کند راه
30. ۳۰به گردن برنهم مشکین‌رسن رابرآویزم ز جورت خویشتن را
31. ۳۱همان به کاو در آن وادی نشیندکه جغد آن بِهْ که آبادی نبیند
32. ۳۲یقین شد شاه را چون مریم این گفتکه هرگز در نسازد جفت با جفت
33. ۳۳سخن را از در دیگر بنا کردنوازش می‌نمود و صبر می‌کرد
34. ۳۴سوی خسرو شدی پیوسته شاپوربه صد حیلت پیامی دادی از دور
35. ۳۵جوابش هم نهانی باز بردیز خون‌خواری به غم‌خواری سپردی
36. ۳۶از آن بازیچه حیران گشت شیرینکه بی او چون شکیبد شاه چندین
37. ۳۷ولی دانست کآن‌نز بی‌وفایی استشکیبش بر صلاح پادشایی است