1. ۱شفاعت کرد روزی شه به شاپورکه تا کی باشم از دل‌دارِ خود دور
2. ۲بیار آن ماه را یک شب درین برجکه پنهان دارمش چون لعل دَر دُرج
3. ۳من از بهر صلاح دولت خویشنیارم رغبتی کردن بِدو بیش
4. ۴که ترسم مریم از بس ناشکیبیچو عیسا برکشد خود را صلیبی
5. ۵همان به‌تر که با آن ماه دل‌دارنهفته دوستی ورزم پری‌وار
6. ۶اگر چه سوخته پایم ز راهشچو دست سوخته دارم نگاهش
7. ۷گر این شوخ آن پری‌رخ را ببیندشود دیو‌ی و بر دیوی نشیند
8. ۸پذیرُفتار فرمان گشت نقاشکه بندم نقش چین را در تو خوش باش
9. ۹به قصر آمد چو دریا‌یی پر از جوشکه باشد موج آن دریا همه نوش
10. ۱۰حکایت کرد با شیرین سرآغازکه وقت آمد که بر دولت کنی ناز
11. ۱۱ملک را در شکار‌ت رخش تند استولیک از مریمش شمشیر کند است
12. ۱۲از آن او را چنین آزرم داردکه از پیمان قیصر شرم دارد
13. ۱۳بیا تا یک سواره برنشینیمره مُشگوی خسرو برگزینیم
14. ۱۴طرب می‌ساز با خسرو نهانیسر آید خصم را دولت چو دانی
15. ۱۵بت تنها نشین ماه تهی‌روتهی از خویشتن تنها ز خسرو
16. ۱۶به تندی بَرزد آواز‌ی به شاپورکه از خود شرم دار ای از خدا دور
17. ۱۷مگو چندین که مغز‌م را برفتیکفایت کن تمام است آن چه گفتی
18. ۱۸نه هر گوهر که پیش آید توان سفتنه هرچه‌ آن بر زبان آید توان گفت
19. ۱۹نه هر آبی که پیش آید توان خوَردنه هرچه از دست برخیزد توان کرد
20. ۲۰نیاید هیچ از انصاف تو یادمبه بی‌انصافی‌ات انصاف دادم
21. ۲۱از این صنعت خدا دوری دهادَتخرد ز‌این کار دستور‌ی دهادَت
22. ۲۲بر آوردی مرا از شهریار‌یکنون خواهی که از جانم برآری‌؟
23. ۲۳من از بی‌دانشی در غم فتادمشدم خشک از غم اندر نم فتادم
24. ۲۴در آن جان گر ز من بودی یکی سوزبه گیسو رُفتمی راهش شب و روز
25. ۲۵خر از دکان پالان‌گر گریزدچو بیند جو‌فروش از جای خیزد
26. ۲۶کسادی چون کشم‌؟ گوهرنژادمنخوانده چون روم‌؟ آخر نه بادم
27. ۲۷چو ز‌آب حوض تَر گشته‌ست زینمخطا باشد که در دریا نشینم
28. ۲۸چه فرمایی دلی با این خرابیکنم با اژدها‌یی هم‌نقابی
29. ۲۹چو آن درگاه را درخور نیفتمبه زور آن بِهْ که از در درنیفتم
30. ۳۰ببین تا چند بار این‌جا فتادمبه غم‌خوار‌ی و خواری دل نهادم
31. ۳۱نیفتاد آن رفیق بی‌وفا راکه بفرستد سلامی خشک ما را
32. ۳۲به یک گز مقنعه تا چند کوشم‌؟سلیح مردمی تا چند پوشم‌؟
33. ۳۳روا نبود که چون من زن شماریکُله‌داری کند با تاج‌دار‌ی
34. ۳۴قضای بد نگر کآمد مرا پیشخسک بر خستگی و خار بر ریش
35. ۳۵به گل چیدن بُدم‌، در خار ماندمبه کاری می‌شدم، در بار ماندم
36. ۳۶چو خود بد کردم از کس چون خروشم‌؟خطای خود ز چشم بد چه پوشم‌؟
37. ۳۷یکی را گفتم این جان و جهان استجهان بستد کنون دربند جان است
38. ۳۸نه هر کس کآتشی گوید زبانشبسوزاند تف آتش دهانش
39. ۳۹ترازو را دو سر باشد نه یک سریکی جو در حساب آرد یکی زر
40. ۴۰ترازو‌یی که ما را داد خسرویکی سر دارد آن هم نیز پر جو
41. ۴۱دلم ز‌آن جو که خرباری نداردبه غیر از خوردنش کاری ندارد
42. ۴۲نمانم جز عروسی را در این سنگکه از گچ کرده باشندش به نیرنگ
43. ۴۳عروس گچ شبستان را نشایدترنج موم ریحان را نشاید
44. ۴۴بسی کردم شگرفی‌ها که شایدکه گویم وز توام شرمی نیاید
45. ۴۵چه کرد آن رهزن خون‌خوارهٔ منجز آتش پاره‌ای دربارهٔ من
46. ۴۶من اینک زنده، او با یار دیگرز مهر انگیخته بازار دیگر
47. ۴۷اگر خود روی من رویی است از سنگدر او بیند‌، فروریزد از این ننگ
48. ۴۸گرفتم سگ‌صفت کردندم آخربه شیر سگ نپروردندم آخر
49. ۴۹سگ از من بِهْ بود گر تا توانمفریبش را چو سگ از در نرانم
50. ۵۰شوم پیش سگ، اندازم دلی راکه خواهد سگ‌دل بی‌حاصلی را
51. ۵۱دل آن بِهْ کاو بدان کس وانبیندکه در سگ بیند و در ما نبیند
52. ۵۲مرا خود کاشکی مادر نزادیو گر زادی به خورد سگ بدادی
53. ۵۳بیا تا کژ نشینم راست گویمچه خواری‌ها کز او نامد به رویم
54. ۵۴هزاران پرده بستم راست در کارهنوزم پردهٔ کژ می‌دهد یار
55. ۵۵شد آبم و او به مویی تَر نیامدچنان کآبی به آبی بر نیامد
56. ۵۶چگونه راست آید رهزنی راکه ریزد آبروی چون منی را
57. ۵۷فرَس با من چنان در جنگ رانده‌ستکه جای آشتی‌رنگی نمانده‌ست
58. ۵۸چو ما را نیست پشمی در کلاهشکشیدم پشم در خیل و سپاهش
59. ۵۹ز بس سر زیر او بردن خمیدمز بس تار غمش خود را ندیدم
60. ۶۰دلم کور است و بینایی گزیندچه کوری دل چه آن کس کو نبیند
61. ۶۱سرم می‌خارد و پروا ندارمکه در عشقش سر خود را بخارم
62. ۶۲زبانم خود چنین پرزخم از آن استکه هرچ او می‌دهد زخم زبان است
63. ۶۳سِزد گر با من او همدم نباشدز کس بختم نبُد زو هم نباشد
64. ۶۴بدین بختم چون او هم‌خوابه بایدکز او سرسام را گرمابه پاید
65. ۶۵دلم می‌جست و دانستم کز ایامزیانی دید خواهم کام و ناکام
66. ۶۶بلی هست آزموده در نشان‌هاکه هر کش دل جهد بیند زیان‌ها
67. ۶۷کنونم می‌جهد چشم گهربارچه خواهم دید! بسم‌الله دگر بار
68. ۶۸مرا زین قصر بیرون گر بهشت استنباید رفت اگر چه سرنبشت است
69. ۶۹گر آید دختر قیصر نه شاپورازین قصرش به رسوایی کنم دور
70. ۷۰به دستان می‌فریبندم نه مستمنیارند از ره دستان به دستم
71. ۷۱اگر هوش مرا در دل ندانندمن آن دانم که در بابل ندانند
72. ۷۲سر اینجا بِهْ بود سرکش نه آنجاکه نعل اینجاست، در آتش نه آنجا
73. ۷۳اگر خسرو نه کیخسرو بود شاهنباید کردنش سر پنجه با ماه
74. ۷۴بِهْ اَر پهلو کند زین نرگس مستنهد پیشم چو سوسن دست بر دست
75. ۷۵و گر با جوش گرمم برستیزدچنان جوشم کز او جوشن بریزد
76. ۷۶فرستم زلف را تا یک فن آردشکیبش را رسن در گردن آرد
77. ۷۷بگویم غمزه را تا وقت شب‌گیرسمندش را به رقص آرد به یک تیر
78. ۷۸ز گیسو مشک بر آتش فشانمچو عودش بر سر آتش نشانم
79. ۷۹ز تاب زلف خویش آرم به تابشفرو بندم به سِحر غمزه خوابش
80. ۸۰خیالم را بفرمایم که در خواببدین خاکش دواند تیز چون آب
81. ۸۱مرا بگذار تا گریم بدین روزتو مادر مرده را شیون میآموز
82. ۸۲منم کز یاد او پیوسته شادمکه او در عمرها نارد به یادم
83. ۸۳ز مهرم گرد او بویی نگرددغم من بر دلش مویی نگردد
84. ۸۴گر آن نامهربان از مهر سیر استزمانه بر چنین بازی دلیر است
85. ۸۵شکیبایی کنم چندان که یک روزدرآید از در مهر آن دل‌افروز
86. ۸۶کمند دل در آن سرکش چه پیچمرسن در گردن آتش چه پیچم
87. ۸۷زمینم من به قدر او آسمان‌وارزمین را کی بود با آسمان کار
88. ۸۸کند با جنس خود هر جنس پروازکبوتر با کبوتر، باز با باز
89. ۸۹نشاید باد را در خاک بستننه با هم آب و آتش را نشستن
90. ۹۰چو وصلش نیست از هجران چه ترسمتنی نا‌زِنده از زندان چه ترسم
91. ۹۱بُوَد سرمایه‌داران را غمِ بارتهی‌دست ایمن است از دزد و طرار
92. ۹۲نه آن مرغم، که بر من کس نهد قیدنه هر بازی تواند کردنم صید
93. ۹۳گر آید خسرو از بت‌خانهٔ چینز شورستان نیابد شهد شیرین
94. ۹۴اگر شبدیز توسن را تکی هستز تیزی نیز گل‌گون را رگی هست
95. ۹۵و گر مریم درخت قند گشته استرطب‌های مرا مریم سرشته است
96. ۹۶گر او را دعوی‌ِ صاحب‌کلاهی استمرا نیز از قصب سربند شاهی است
97. ۹۷نخواهم کردن این تلخی فراموشکه جان شیرین کَنَد، مریم کُند نوش
98. ۹۸یکی در جست و دریا در کمین یافتیکی سرکه طلب کرد، انگبین یافت
99. ۹۹همه ساله نباشد سینه بر دستبه هر جا گِردرانی، گَردنی هست
100. ۱۰۰نبودم عاشق اَر بودم به تقدیرپشیمانم خطا کردم چه تدبیر
101. ۱۰۱مِزاحی کردم او درخواست پنداشتدروغی گفتم او خود راست پنداشت
102. ۱۰۲دل من هست از این بازار بی‌زارقسم خواهی به دادار و به دیدار
103. ۱۰۳سخن را رشته بس باریک رشتمو گرچه در شب تاریک رشتم
104. ۱۰۴چنین تا کی چو موم افسرده باشمبرافروزم، و گر نه مرده باشم
105. ۱۰۵به نفرینش نگویم خیر و شر هیچخداوندا تو می‌دانی دگر هیچ
106. ۱۰۶لبْ آن کس را دهم کو را نیاز استنه دستی راست حلوا کآن دراز است؟
107. ۱۰۷بهاری را که بر خاکش فشانیاز آن بِهْ کش بَرد باد خزانی
108. ۱۰۸گرفتار سگان گشتن به نخجیربه از افسوس شیران زبون‌گیر
109. ۱۰۹بیا گو گر منت باید چو مردانبه پای خود کسی رنجه مگردان
110. ۱۱۰هژبرانی که شیران شکارندبه پای خود پیام خود گذارند
111. ۱۱۱چو دولت پای‌بست اوست پایمبه پای دیگران خواندن نیایم
112. ۱۱۲به دوش دیگران زنبیل سایند؟به دندان کسان زنجیر خایند؟
113. ۱۱۳چه تدبیر از پی تدبیر کردننخواهم خویشتن را پیر کردن
114. ۱۱۴به پیری مِی خورم؟ بادم قدح خردکه هنگام رحیل آخور زند کرد
115. ۱۱۵به نادانی درافتادم بدین دامبه دانایی برون آیم سرانجام
116. ۱۱۶مگر نشنیدی از جادوی جوزنکه داند دود هر کس راهِ روزن
117. ۱۱۷مرا این رنج و این تیمار دیدنز دل باید نه از دل‌دار دیدن
118. ۱۱۸همه جا دزد از بیگانه خیزدمرا بنگر که دزد از خانه خیزد
119. ۱۱۹به افسون از دل خود رست نتوانکه دزد خانه را در بست نتوان
120. ۱۲۰چو کوران گر نه لعل از سنگ پرسمچرا دِه بینم و فرسنگ پرسم
121. ۱۲۱دل من در حق من رای بد زدبه دست خود تبر بر پای خود زد
122. ۱۲۲دلی دارم کز او حاصل ندارممرا آن بِهْ که دل با دل ندارم
123. ۱۲۳دلم ظالم شد و یارم ستم‌کارازین دل بی‌دلم زین یار بی‌یار
124. ۱۲۴شدم دل‌شاد روزی با دل‌افروزاز آن روز اوفتادستم بدین روز
125. ۱۲۵غم روزی خورد هرکس به تقدیرچو من غم‌روزی اوفتادم چه تدبیر
126. ۱۲۶نهان تا کی کنم سوزی به سوزیبه سر تا کی برم روزی به روزی
127. ۱۲۷مرا کز صبر کردن تلخ شد کامسزد گر لعبت صبرم نهی نام
128. ۱۲۸اگر دورم ز گنج و کشور خویشنه آخر هستم آزاد سر خویش
129. ۱۲۹نشاید حکم کردن بر دو بنیادیکی بر بی‌طمع، دیگر بر آزاد
130. ۱۳۰و ز‌آن پس مهر لؤلؤ بر شکر زدبه عناب و طبرزد بانگ بر زد
131. ۱۳۱که گر شه گوید او را دوست دارمبگو کاین عشوه ناید در شمارم
132. ۱۳۲و گر گوید بدان صبحم نیاز استبگو بیدار منشین شب دراز است
133. ۱۳۳و گر گوید به شیرین کِی رَسَم بازبگو با روزهٔ مریم همی ساز
134. ۱۳۴و گر گوید بدان حلوا کشم دستبگو رغبت به حلوا کم کند مست
135. ۱۳۵و گر گوید کشم تنگش در آغوشبگو کاین آرزو بادت فراموش
136. ۱۳۶و گر گوید کنم ز‌آن لب شکرریزبگو دور از لبت، دندان مکن تیز
137. ۱۳۷و گر گوید بگیرم زلف و خالشبگو تا «ها» نگیری «ها» ممالش
138. ۱۳۸و گر گوید نهم رخ بر رخ ماهبگو با رخ برابر چون شود شاه
139. ۱۳۹و گر گوید ربایم زان زنخ گویبگو چوگان خوری زان زلف بر روی
140. ۱۴۰و گر گوید بخایم لعل خندانبگو از دور می‌خور آب دندان
141. ۱۴۱گر از فرمان من سر برگرایدبگو فرمان فراقت راست شاید
142. ۱۴۲فراقش گر کند گستاخ‌بینیبگو برخیزمت یا می‌نشینی
143. ۱۴۳وصالش گر بگوید زانِ اویمبگو خاموش باشی تا نگویم
144. ۱۴۴فرومی‌خواند ازین مشتی فسانهدر او تهدیدهای مادگانه
145. ۱۴۵عتابش گر چه می‌زد شیشه بر سنگعقیقش نرخ می‌برید در جنگ
146. ۱۴۶چو بر شاپور تندی زد خمارشز رنج دل سبک‌تر گشت بارش
147. ۱۴۷به نرمی گفت کاِی مرد سخن‌گویسخن در مغز تو چون آب در جوی
148. ۱۴۸اگر وقتی کنی بر شه سلامیبدان حضرت رسان از من پیامی
149. ۱۴۹که شیرین گوید ای بدمهر بدعهدکجا آن صحبت شیرین‌تر از شهد
150. ۱۵۰مرا ظن بود کز من برنگردیخریدار بتی دیگر نگردی
151. ۱۵۱کنون در خود خطا کردی ظنم راکه در دل جای کردی دشمنم را
152. ۱۵۲ازین بی‌داد دل در داد بادتز آه تلخ شیرین یاد بادت
153. ۱۵۳چو بخت خفته یاری را نشاییچو دوران سازگاری را نشایی
154. ۱۵۴بدین خواری مجویم گر عزیزمخطِ آزادیم دِه گر کنیزم
155. ۱۵۵تو را من همسرم در هم‌نشینیبه چشم زیردستانم چه بینی
156. ۱۵۶چنین در پایه زیرم مکن جایو گر نه بر درت بالا نهم پای
157. ۱۵۷به پِل‌پِل دانه‌های اشک جوشاندوانم بر در خویشت خروشان
158. ۱۵۸نداری جز مراد خویشتن کارنباید بود ازین‌سان خویشتن‌دار
159. ۱۵۹چو تو دل بر مراد خویش داریمُراد دیگران کی پیش داری
160. ۱۶۰مرا تا خار در ره می‌شکستیکمان در کار دَه دَه می‌شکستی
161. ۱۶۱بُخار تلخ شیرین بود گستاخچو شیرین شد رطب، خار است بر شاخ
162. ۱۶۲به باغ افکندت پالود خونمچو بر بگرفت باغ از در برونم
163. ۱۶۳نگشتم ز آتشت گرم ای دل‌افروزبه دودت کور می‌کردم شب و روز
164. ۱۶۴جفا زین بیش که اندامم شکستی؟چو نام‌آور شدی نامم شکستی
165. ۱۶۵عمل‌داران چو خود را ساز بینندبه معزولان ازین بِهْ باز بینند
166. ۱۶۶به معزولی به چشمم درنشستیچو عامل گشتی از من چشم بستی
167. ۱۶۷به آب دیده کَشتی چند رانم!وصالت را به یاری چند خوانم!
168. ۱۶۸چو بی‌یار آمدی من بودمت یارچو در کاری نباشد با منت کار
169. ۱۶۹چو کارم را به رسوایی فکندیسپر بر آب رعنایی فکندی
170. ۱۷۰برات کُشتنم را ساز دادیبه آسیب فراقم باز دادی
171. ۱۷۱نماند از جان من جز رشته تاییمکِش کاین رشته سر دارد به جایی
172. ۱۷۲مَزن شمشیر بر شیرینِ مظلومتو را آن بس که راندی نیزه بر روم
173. ۱۷۳چو نقش کارگاه رومیَت هستز رومی کار ارمن دور کن دست
174. ۱۷۴ز باغ روم گل داری به خرمنمکن تاراج تخت و تاج ارمن
175. ۱۷۵مکن کز گرمی آتش زود خیزدوز آتش ترسم آن گه دود خیزد
176. ۱۷۶هزار از بهر مِی خوردن بود یاریکی از بهر غم خوردن نگه‌دار
177. ۱۷۷مرا در کار خود رنجور داریکِشی در دام و دامن دور داری
178. ۱۷۸خسک بر دامن دوران مَیفشاننمک بر جان مهجوران مَیفشان
179. ۱۷۹تو را در بزم شاهان خوش بَرد خوابز بنگاه غریبان روی برتاب
180. ۱۸۰رها کن تا در این محنت که هستمخدای خویشتن را می‌پرستم
181. ۱۸۱به دام آورده گیر این مرغ را بازدگر باره به صحرا کرده پرواز
182. ۱۸۲مشو راهی که خر در گل بماندز کارت بی‌دلان را دل بماند
183. ۱۸۳مزن آتش در این جان ستم‌کَشرها کن خانه‌ای از بهر آتش
184. ۱۸۴در این آتش که عشق افروخت بر مندریغا عشق خواهد، سوخت خرمن
185. ۱۸۵غمت بر هر رگم پیچید ماریشکستم در بُن هر موی خاری
186. ۱۸۶نه شب خسبم، نه روز آسایشم هستنه از تو ذره‌ای بخشایشم هست
187. ۱۸۷صبوری چون کنم عمری چنین تنگبه منزل چون رسم پایی چنین لنگ
188. ۱۸۸ز اشک و آه من در هر شماریبُود دریا نمی‌دوزخ شراری
189. ۱۸۹در این دریا که‌ام آتش گشت کَشتیمرا هم دوزخی خوان، هم بهشتی
190. ۱۹۰و گر نه بر در دوزخ نهانیچرا می‌جویم آب زندگانی
191. ۱۹۱مرا چون بَد نباشد حال بی تو؟که بودم با تو پار امسال بی تو
192. ۱۹۲تو را خاکی است خاک از در گذشتهمرا آبی است، آب از سر گذشته
193. ۱۹۳بر آب دیده کَشتی چند رانموصالت را به یاری چند خوانم
194. ۱۹۴همه کارم که بی تو ناتمام استچنین خام از تمناهای خام است
195. ۱۹۵نبینی هر که میرد تا نمیردامید از زندگانی برنگیرد
196. ۱۹۶خِرد ما را به دانش رهنمون استحساب عشق ازین دفتر برون است
197. ۱۹۷بر این ابلق کسی چابک‌سوار استکه در میدان عشق آشفته‌کار است
198. ۱۹۸مفرح ساختن فرزانگان راستچو شد پرداخته دیوانگان راست
199. ۱۹۹به عشق‌اندر، صبوری خام‌کاری استبنای عاشقی بر بی‌قراری است
200. ۲۰۰صبوری از طریق عشق دور استنباشد عاشق آن کس کو صبور است
201. ۲۰۱بدین‌سان گر چه شیرین است رنجورز خسرو باد دائم رنج و غم دور
202. ۲۰۲چو بر شاپور خواند این داستان راسبک بوسید شاپور آستان را
203. ۲۰۳که از تدبیر ما رای تو بیش استهمه گفتار تو بر جای خویش است
204. ۲۰۴وزان پس گر دلش اندیشه سفتیسخن با او نسنجیده نگفتی
205. ۲۰۵سخن باید به دانش دَرج کردنچو زر سنجیدن آن گَه خرج کردن