1. ۱پری‌پیکر نگار پرنیان‌پوشبت سنگین‌دل سیمین بناگوش
2. ۲در آن وادی که جایی بود دل‌گیرنخوردی هیچ خوردی خوش‌تر از شیر
3. ۳گرش صد گونه حلوا پیش بودیغذاش از مادیان و میش بودی
4. ۴از او تا چارپایان دورتر بودز شیر آوردن او را درد سر بود
5. ۵که پیرامون آن وادی به خروارهمه خرزَهره بد چون زَهرهٔ مار
6. ۶ز چوب زهر چون چوپان خبر داشتچراگاه گله جایِ دگر داشت
7. ۷دل شیرین حساب شیر می‌کردچه فن سازد در آن تدبیر می‌کرد
8. ۸که شیر آوردن از جایی چنان دورپرستاران او را داشت رنجور
9. ۹چو شب زلف سیاه افکند بر دوشنهاد از ماه زرین حلقه در گوش
10. ۱۰در آن حلقه که بود آن ماهِ دل‌سوزچو مار حلقه می‌پیچید تا روز
11. ۱۱نشسته پیش او شاپور تنهافرو کرده ز هر نوعی سخن‌ها
12. ۱۲از این اندیشه کآن سرو سهی داشتدل فرزانه شاپور آگهی داشت
13. ۱۳چو گل‌رخ پیش او آن قصه برگفتنیوشنده چو برگ لاله بشکفت
14. ۱۴نمازش برد چون هندو پری راستودش چون عطارد مشتری را
15. ۱۵که هست این جا مهندس مردی استادجوانی نام او فرزانه فرهاد
16. ۱۶به وقت هندسه عبرت‌نماییمجسطی‌دانِ اقلیدس‌گشایی
17. ۱۷به تیشه چون سر صنعت بخاردزمین را مرغ بر ماهی نگارد
18. ۱۸به صنعت سرخ گل را رنگ بنددبه آهن نقش چین بر سنگ بندد
19. ۱۹به پیشه دست بوسندش همه رومبه تیشه سنگ خارا را کند موم
20. ۲۰به استادی چنین کارت برآیدبدین چشمه گل از خارت برآید
21. ۲۱بُود هر کار بی‌استاد دشوارنخست استاد باید آن‌گَهی کار
22. ۲۲شود مرد از حساب انگشتری‌گرولیک از موم و گل نز آهن و زر
23. ۲۳گرم فرمان دهی فرمان پذیرمبه دست آوردنش بر دست گیرم
24. ۲۴که ما هر دو به چین هم‌زاد بودیمدو شاگرد یکی استاد بودیم
25. ۲۵چو هر مایه که بود از پیشه برداشتقلم بر من فکند او تیشه برداشت
26. ۲۶چو شاپور این حکایت را به سر بردغم شیر از دل شیرین به در برد
27. ۲۷چو روز آیینه خورشید دربستشب صد چشم هر صد چشم بربست
28. ۲۸تجسس کرد شاپور آن زمین رابه دست آورد فرهاد گزین را
29. ۲۹به شادروان شیرین برد شادشبه رسم خواجگان کرسی نهادش
30. ۳۰درآمد کوه‌کن مانند کوهیکز او آمد خلایق را شکوهی
31. ۳۱چو یک پیل از ستبری و بلندیبه مقدار دو پیلش زورمندی
32. ۳۲رقیبان حرم بنواختندشبه واجب جایگاهی ساختندش
33. ۳۳برون پرده فرهاد ایستادهمیان درْبسته و بازو گشاده
34. ۳۴در اندیشه که لعبت‌باز گردونچه بازی آردش زان پرده بیرون
35. ۳۵جهان ناگه شبیخون سازی‌ای کردپس آن پرده لعبت‌بازی‌ای کرد
36. ۳۶به شیرین‌خنده‌های شکرین‌سازدرآمد شِکر شیرین به آواز
37. ۳۷دو قفل شِکر از یاقوت برداشتوز او یاقوت و شِکر قوت برداشت
38. ۳۸رطب‌هایی که نخلش بار می‌دادرطب را گوش‌مال خار می‌داد
39. ۳۹به نوش‌آباد آن خرمای در شیرشکر خواند انگبین را چاشنی‌گیر
40. ۴۰ز بس کز دامن لب شِکر افشاندشِکر دامن به خوزستان برافشاند
41. ۴۱شنیدم نام او شیرین از آن بودکه در گفتن عجب شیرین‌زبان بود
42. ۴۲ز شیرینی چه گویم هر چه خواهیبر آوازش بخفتی مرغ و ماهی
43. ۴۳طبرزد را چو لب پرنوش کردیز شِکّر حلقه‌ها در گوش کردی
44. ۴۴در آن مجلس که او لب برگشادینبودی تن که حالی جان ندادی
45. ۴۵کسی را کآن سخن در گوش رفتیگر افلاطون بدی از هوش رفتی
46. ۴۶چو بگرفت آن سخن فرهاد در گوشز گرمی، خون گرفتش در جگر جوش
47. ۴۷برآورد از جگر آهی شغب‌ناکچو مصروعی ز پای افتاد بر خاک
48. ۴۸به روی خاک می‌غلتید بسیاروز آن سر کوفتن پیچید چون مار
49. ۴۹چو شیرین دید کآن آرام‌رفتهدلی دارد چو مرغ از دام رفته
50. ۵۰هم از راه سخن شد چاره‌سازشبِدآن دانه به دام آورد بازش
51. ۵۱پس آن گه گفت کاِی داننده استادچنان خواهم که گردانی مرا شاد
52. ۵۲مراد من چنان است ای هنرمندکه بگشایی دل غم‌گینم از بند
53. ۵۳به چابک‌دستی و استادکاریکنی در کار این قصر استواری
54. ۵۴گله دور است و ما محتاج شیریمطلسمی کن که شیر آسان بگیریم
55. ۵۵ز ما تا گوسفندان یک دو فرسنگبباید کند جویی محکم از سنگ
56. ۵۶که چوپانانم آن جا شیر دوشندپرستارانم این جا شیر نوشند
57. ۵۷ز شیرین گفتن و گفتار شیرینشده هوش از سر فرهاد مسکین
58. ۵۸سخن‌ها را شنیدن می‌توانستولیکن فهم کردن می‌ندانست
59. ۵۹زبانش کرد پاسخ را فرامشتنهاد از عاجزی بر دیده انگشت
60. ۶۰حکایت بازجست از زیردستانکه مستم کوردل باشند مستان
61. ۶۱ندانم کاو چه می‌گوید بگوییدز من کامی که می‌جوید بجویید
62. ۶۲رقیبان آن حکایت برگرفتندسخن‌هایی که رفت از سر گرفتند
63. ۶۳چو آگه گشت از آن اندیشه فرهادفکند آن حکم را بر دیده بنیاد
64. ۶۴در آن خدمت به غایت چابکی داشتکه کار نازنینان نازکی داشت
65. ۶۵از آن جا رفت بیرون تیشه در دستگرفت از مهربانی پیشه در دست
66. ۶۶چنان از هم درید اندام آن بومکه می‌شد زیر زخمش سنگ چون موم
67. ۶۷به تیشه روی خارا می‌خراشیدچو بید از سنگ مجرا می‌تراشید
68. ۶۸به هر تیشه که بر سنگ آزمودیدو هم‌سنگش جواهر مزد بودی
69. ۶۹به یک ماه از میان سنگ خاراچو دریا کرد جویی آشکارا
70. ۷۰ز جای گوسفندان تا در‌ِ کاخدورویه سنگ‌ها زد شاخ در شاخ
71. ۷۱چو کار آمد به آخر حوضه‌ای بستکه حوض کوثرش زد بوسه بر دست
72. ۷۲چنان ترتیب کرد از سنگ جوییکه در درزش نمی‌گنجید مویی
73. ۷۳در آن حوضه که کرد او سنگ‌بستشروان شد آب گفتی زآب‌دستش
74. ۷۴بَنا چندان تواند بود دشوارکه بَنّا را نیامد تیشه در کار
75. ۷۵اگر صد کوه باید کند پولادزبون باشد به دست آدمی‌زاد
76. ۷۶چه چاره کان بنی‌آدم نداندبه جز مردن که‌زان بیچاره ماند
77. ۷۷خبر بردند شیرین را که فرهادبه ماهی حوضه بست و جوی بگشاد
78. ۷۸چنان کز گوسفندان شام و شب‌گیربه حوض آید به پای خویشتن شیر
79. ۷۹بهشتی‌پیکر آمد سوی آن دشتبه گِرد جوی شیر و حوض برگشت
80. ۸۰چنان پنداشت کآن حوض گزیدهنکرده‌ست آدمی‌، هست آفریده
81. ۸۱بلی باشد ز کار آدمی دوربهشت و جوی شیر و حوضه و حور
82. ۸۲بسی بر دست فرهاد آفرین کردکه رحمت بر چنان کس کاین چنین کرد
83. ۸۳چو زحمت دور شد نزدیک خواندشز نزدیکان خود برتر نشاندش
84. ۸۴که استادیت را حق چون گذاریمکه ما خود مزد شاگردان نداریم
85. ۸۵ز گوهر شب‌چراغی چند بودشکه عقد گوش گوهربند بودش
86. ۸۶ز نغزی هر دُری مانند تاجیوز او هر دانه شهری را خراجی
87. ۸۷گشاد از گوش با صد عذر چون نوششفاعت کرد کاین بستان و بفروش
88. ۸۸چو وقت آید کزین بِهْ دست یابیمز حق خدمتت سر برنتابیم
89. ۸۹بر آن گنجینه فرهاد آفرین خواندز دستش بِستد و در پایش افشاند
90. ۹۰وز آن جا راه صحرا تیز برداشتچو دریا اشک صحراریز برداشت
91. ۹۱ز بیم آن که کار از نور می‌شدبه صد مردی ز مردم دور می‌شد