1. ۱نخستین بار گفتش کَز کجایی‌؟بگفت از دار ملک آشنایی
2. ۲بگفت آن جا به صنعت در چه کوشند‌؟بگفت انده خرند و جان فروشند
3. ۳بگفتا جان‌فروشی در ادب نیست!بگفت از عشق‌باز‌ان این عجب نیست
4. ۴بگفت از دل شدی عاشق بدین‌سان‌؟بگفت از دل تو می‌گویی، من از جان
5. ۵بگفتا عشق شیرین بر تو چون است؟بگفت از جان شیرینم فزون است
6. ۶بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب‌؟بگفت آری چو خواب آید، کجا خواب‌؟
7. ۷بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک‌؟بگفت آن گه که باشم خفته در خاک
8. ۸بگفتا گر خرامی در سرایش‌؟بگفت اندازم این سر زیر پایش
9. ۹بگفتا گر کند چشم تو را ریش‌؟بگفت این چشم دیگر دارمش پیش
10. ۱۰بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ‌؟بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ
11. ۱۱بگفتا گر نیابی سوی او راه‌؟بگفت از دور شاید دید در ماه
12. ۱۲بگفتا دوری از مه نیست در خوَربگفت آشفته از مه دور بهتر
13. ۱۳بگفتا گر بخواهد هر چه داری؟بگفت این از خدا خواهم به زاری
14. ۱۴بگفتا گر به سر یابیش خوشنود‌؟بگفت از گردن این وام افکنم زود
15. ۱۵بگفتا دوستیش از طبع بگذاربگفت از دوستان ناید چنین کار
16. ۱۶بگفت آسوده شو‌، کاین کار خام استبگفت آسودگی بر من حرام است
17. ۱۷بگفتا رو صبوری کن در این دردبگفت از جان صبوری چون توان کرد‌؟
18. ۱۸بگفت از صبر کردن کس خجل نیستبگفت این، دل تواند کرد، دل نیست
19. ۱۹بگفت از عشق کارت سخت زار استبگفت از عاشقی خوش‌تر چه کار است؟
20. ۲۰بگفتا جان مده بس دل که با اوستبگفتا دشمنند این هر دو بی‌دوست
21. ۲۱بگفتا در غمش می‌ترسی از کس‌؟بگفت از محنت هجران او بس
22. ۲۲بگفتا هیچ هم‌خوابیت باید‌؟بگفت ار من نباشم نیز شاید
23. ۲۳بگفتا چونی از عشق جمالش‌؟بگفت آن، کس نداند جز خیالش
24. ۲۴بگفت از دل جدا کن عشق شیرینبگفتا چون زیم بی‌جان شیرین‌؟
25. ۲۵بگفت او آن من شد زو مکن یادبگفت این کی کند بیچاره فرهاد‌؟
26. ۲۶بگفت ار من کنم در وی نگاهی‌؟بگفت آفاق را سوزم به آهی
27. ۲۷چو عاجز گشت خسرو در جوابشنیامد بیش پرسیدن صوابش
28. ۲۸به یاران گفت کز خاکی و آبیندیدم کس بدین حاضر جوابی
29. ۲۹به زر دیدم که با او بر نیایمچو زرش نیز بر سنگ آزمایم
30. ۳۰گشاد آن گه زبان چون تیغ پولادفکند الماس را بر سنگ بنیاد
31. ۳۱که ما را هست کوهی بر گذرگاهکه مشکل می‌توان کردن بدو راه
32. ۳۲میان کوه راهی کند بایدچنانک آمد شد ما را بشاید
33. ۳۳بدین تدبیر کس را دست‌رس نیستکه کار تو است و کار هیچ کس نیست
34. ۳۴به حق حرمت شیرین دل‌بندکز این بهتر ندانم، خورد سوگند
35. ۳۵که با من سر بدین حاجت درآریچو حاجت‌مند‌م این حاجت برآری
36. ۳۶جوابش داد مرد آهنین‌چنگکه بردارم ز راه خسرو این سنگ
37. ۳۷به شرط آن که خدمت کرده باشمچنین شرطی به جای آورده باشم
38. ۳۸دل خسرو رضای من بجویدبه تَرک‌ِ شکرِ شیرین بگوید
39. ۳۹چنان در خشم شد خسرو ز فرهادکه حلقش خواست آزردن به پولاد
40. ۴۰دگر ره گفت از این شرطم چه باک استکه سنگ است آن چه فرمودم نه خاک است
41. ۴۱اگر خاک است چون شاید بریدنو گر برد کجا شاید کشیدن
42. ۴۲به گرمی گفت کآری شرط کردمو گر زین شرط برگردم نه مَردَم
43. ۴۳میان دربند و زور دست بگشایبرون شو دست‌برد خویش بنمای
44. ۴۴چو بشنید این سخن فرهاد بی‌دلنشان کوه جست از شاه عادل
45. ۴۵به کوهی کرد خسرو رهنمونشکه خواند هر کس اکنون بیستونش
46. ۴۶به حکم آن که سنگی بود خارابه سختی روی آن سنگ آشکارا
47. ۴۷ز دعوی‌گاه خسرو با دلی خوشروان شد کوه‌کن چون کوه آتش
48. ۴۸بر آن کوه کمرکش رفت چون بادکمر دربست و زخم تیشه بگشاد
49. ۴۹نخست آزرم آن کرسی نگه داشتبر او تمثال‌های نغز بنگاشت
50. ۵۰به تیشه صورت شیرین بر آن سنگچنان بَر زد که مانی نقش ارژنگ
51. ۵۱پس آن گه از سنانِ تیشهٔ تیزگزارش کرد شکل شاه و شبدیز
52. ۵۲بر آن صورت شنیدی کز جوانیجوان‌مردی چه کرد از مهربانی
53. ۵۳وز آن دنبه که آمد پیه‌پروردچه کرد آن پیرزن با آن جوان‌مرد
54. ۵۴اگر چه دنبه بر گرگان تله بستبه دنبه شیرمرد‌ی زان تله رست
55. ۵۵چو پیه از دنبه زانسان دید بازیتو بر دنبه چرا پیه می‌گدازی‌؟
56. ۵۶مکن کاین میش دندان پیر داردبه خوردن دنبه‌ای دل‌گیر دارد
57. ۵۷چو برج طالعت نآمد ذنب‌دارز پس رفتن چرا باید ذنب‌وار‌؟