1. ۱چو شد پرداخته فرهاد را چنگز صورت‌کاریِ دیوارِ آن سنگ
2. ۲نیاسودی ز وقت صبح تا شامبریدی کوه بر یاد دل‌آرام
3. ۳به کوه انداختن بگشاد بازوهمی‌برید سنگی بی‌ترازو
4. ۴به هر خارش که با آن خاره کردییکی برج از حصار‌ش پاره کردی
5. ۵به هر زخمی ز پای افکند کوهیکز آن آمد خلایق را شکوهی
6. ۶به الماس مژه یاقوت می‌سفتز حال خویشتن با کوه می‌گفت
7. ۷که ای کوه ار چه داری سنگ خارهجوانمردی کن و شو پاره‌پاره
8. ۸ز بهر من تو لختی روی بخراشبه پیش زخم سنگینم سبک باش
9. ۹وگرنه من به حق جان جانانکه تا آن دم که باشد بر تنم جان
10. ۱۰نیاساید تنم ز آزار با توکنم جان بر سر پیکار با تو
11. ۱۱شباهنگام کز صحرای اندوهرسیدی آفتابش بر سر کوه
12. ۱۲سیاهی بر سپیدی نقش بستیعلم برخاستی سلطان نشستی
13. ۱۳شدی نزدیک آن صورت زمانیدر آن سنگ از گهر جستی نشانی
14. ۱۴زدی بر پای آن صورت بسی بوسبرآوردی ز عشقش ناله چون کوس
15. ۱۵که ای محراب چشم نقش‌بنداندوابخش درون دردمند‌ان
16. ۱۶بت سیمین‌تن سنگین‌دل منبه تو گمره شده مسکین‌دل من
17. ۱۷تو در سنگی چو گوهر پای‌بستهمن از سنگی چو گوهر دل‌شکسته
18. ۱۸زمانی پیش او بگریستی زارپس از گریه نمودی عذر بسیار
19. ۱۹وز‌آن جا برشدی بر پشتهٔ کوهبه پشت‌اندر گرفته بار اندوه
20. ۲۰نظر کردی سوی قصر دل‌آرامبه زاری گفتی ای سرو گل‌اندام
21. ۲۱جگرپالوده‌ای را دل برافروزز کارافتاده‌ را کاری درآموز
22. ۲۲مراد بی‌مرادی را روا کنامید ناامید‌ی را وفا کن
23. ۲۳تو خود دانم که از من یاد ناریکه یاری بهتر از من یاد داری
24. ۲۴منم یاری که بر یادت شب و روزجهان سوزم به فریاد جهان‌سوز
25. ۲۵تو را تا دل به خسرو شاد باشدغریبی چون منت کی یاد باشد؟
26. ۲۶نشسته شاد شیرین چون گل نوشکرریز‌ان به یاد روی خسرو
27. ۲۷فدا کرده چنین فرهاد مسکینز بهر جان شیرین جان شیرین
28. ۲۸اگرچه ناری ای بدر منیر‌مپس از حجی و عمری در ضمیر‌م
29. ۲۹من از عشق تو ای شمع شب‌افروزبدین روزم که می‌بینی بدین روز
30. ۳۰در این دهلیزهٔ تنگ‌آفریدهوجودی دارم از سنگ آفریده
31. ۳۱مرا هم بخت بد دامن گرفته‌استکه این بدبختی اندر من گرفته‌است
32. ۳۲اگر نه ز آهن و سنگ است رویموفا از سنگ و آهن چند جویم‌؟
33. ۳۳مکن زین بیش خواری بر دل تنگغریبی را مکش چون مار در سنگ
34. ۳۴ترا پهلوی فربه نیست نایابکه داری بر یکی پهلو دو قصاب
35. ۳۵منم تنها چنین بر پشته ماندهز ننگ لاغری ناکشته مانده
36. ۳۶ز عشقت سوزم و می‌سازم از دورکه پروانه ندارد طاقت نور
37. ۳۷از آن نزدیک‌ِ تو می‌ناید این خاککه باشد کار نزدیکان خطرناک
38. ۳۸به حق آن‌که یاری حق‌شناسمکه جز کشتن منه بر سر سپاسم
39. ۳۹مگر کز بند غم بازم رهانیکه مردن به مرا زین زندگانی
40. ۴۰به روز من ستاره بر میایادبه بخت من کس از مادر مزایاد
41. ۴۱مرا مادر دعا کرده‌است گوییکه از تو دور بادا هر چه جویی
42. ۴۲اگر در تیغ دوران زحمتی هستچرا بُرّد تو را ناخن مرا دست‌؟
43. ۴۳و گر بی‌میل شد ... گردونچرا بخشد ترا شیر و مرا خون‌؟
44. ۴۴بدان شیری که اول مادرت دادکه چون از جوی من شیری خوری شاد
45. ۴۵کنی یادم به شیر شکرآلودکه دارد تشنه را شیر و شکر سود
46. ۴۶به شیر‌ی چون شبانان دست گیرمکه در عشق تو چون طفلی به‌شیر‌م
47. ۴۷به یاد آرم چو شیر خوشگوار‌انفراموشم مکن چون شیرخوار‌ان
48. ۴۸گرم شیرینی‌ای نَدْهی ز جامتدهان شیرین همی‌دارم به نامت
49. ۴۹چو کس جز تو ندارم یار و غمخوارمرا بی‌یار و بی غمخوار مگذار
50. ۵۰زبان تر کن‌، بخوان این خشک‌لب رابه روز روشن آر این تیره‌شب را
51. ۵۱به دانگی گرچه هستم با تو درویشتوانگر‌وار جان را می‌کشم پیش
52. ۵۲ز دولتمند‌ی درویش باشدکه بی‌سرمایه سوداندیش باشد
53. ۵۳مسوز آن دل که دلدار‌ش تو باشیز گیتی چارهٔ کارش تو باشی
54. ۵۴چو در خوبی غریب افتادی ای ماهغریبان را فرو مگذار در راه
55. ۵۵تو که‌ امروز از غریبی بی‌نصیبیبترس از محنت روز غریبی
56. ۵۶طمع در زندگانی بسته بودمامید اندر جوانی بسته بودم
57. ۵۷از آن هر دو کنون نومید گشتمبلا را خانهٔ جاوید گشتم
58. ۵۸دریغا هر چه در عالم رفیق استترا تا وقت سختی هم‌طریق است
59. ۵۹گه سختی تن‌آسانی پذیرندتو گویی دست و ایشان پای گیرند
60. ۶۰مخور خونم که خون خوردم ز بهرتغریبم آخر ای من خاک شهر‌ت
61. ۶۱چه بد کردم؟ که با من کینه جوییبد افتد گر بدی کردم، نگویی؟
62. ۶۲خیالت را پرستش‌ها نمودمو گر جرمی جز این دارم جهود‌م
63. ۶۳مکن با یار یک‌دل بی‌وفاییکه کس با کس نکرد این ناخدا‌یی
64. ۶۴اگر بادم تو نیز ای سرو آزادسری چون بید درجنبان به این باد
65. ۶۵و گر خاکم تو ای گنج خطرناکزیارت‌خانه‌ای برساز از این خاک
66. ۶۶اگر نگذاری ای شمع طراز‌مکه پیهی در چراغت می‌گدازم
67. ۶۷چنانم کش که دور از آستانترمیمی باشم از دست استخوانت
68. ۶۸منم دراجهٔ مرغان شب‌خیزهمه شب مونسم مرغ شب‌آویز
69. ۶۹شبی خواهم که بینی زاری‌ام راسحرخیزی و شب‌بیداری‌ام را
70. ۷۰گر از پولاد داری دل نه از سنگببخشایی بر این مجروح دلتنگ
71. ۷۱کشم هر لحظه جوری نونو از توبه یک جو بر تو ای من جوجو از تو
72. ۷۲من افتاده چنین چون گاو رنجورتو می‌بینی‌، خرک می‌رانی از دور
73. ۷۳کرم زین بیش کن با مردهٔ خویشمکن بیداد بر دل‌بردهٔ خویش
74. ۷۴حقیقت دان‌، مجازی نیست این کاربه کار آیم که بازی نیست این کار
75. ۷۵من اندر دست تو چون کاه پستموگرنه کوهْ عاجز شد ز دستم
76. ۷۶چو من در زورِ دست از کوه بیشمچه باشد لشگری چون کوه پیشم؟
77. ۷۷اگر من تیغ بر حیوان کنم تیزنه شبدیز‌م جوی سنجد نه پرویز
78. ۷۸ز پرویز و ز شیرین و ز فرهادهمه در حرف پنجیم ای پری‌زاد
79. ۷۹چرا چون نام هر یک پنج حرف استبه بردن پنجهٔ خسرو شگرف است؟
80. ۸۰ندانم خصم را غالب‌تر از خویشکه در مغلوب و غالب نام من بیش
81. ۸۱ولیک ادبار خود را می‌شناسموز اقبال مخالف می‌هراسم
82. ۸۲هم ادباری عجب در راه دارمکه مقبل‌تر کسی بدخواه دارم
83. ۸۳مبادا کس و گرچه شاه باشدکه او را مقبلی بدخواه باشد
84. ۸۴از آن ترسم که در پیکار این کوهگرو بر خصم ماند بر من اندوه
85. ۸۵مرا آن‌کس که این پیکار فرمودطلب‌کار هلاک جان من بود
86. ۸۶در این سختی مرا شد مردن آسانکه جان در غصه دارم غصه در جان
87. ۸۷مرا در عاشقی کاری است مشکلکه دل بر سنگ بستم سنگ بر دل
88. ۸۸حقیقت دان مجازی نیست این کاربه کار آیم که بازی نیست این کار
89. ۸۹توان خود را به سختی سنگ‌دل کردبدین سختی نه که‌ آهن را خجل کرد
90. ۹۰مرا عشقت چو موم زرد سوزددلم بر خویشتن زین درد سوزد
91. ۹۱مرا گر نقره و زر نیست در بارکه در پایت کشم خروار خروار
92. ۹۲رخ زردم کند در اشک‌باریگهی زرکوبی و گه نقره‌کاری
93. ۹۳ز سودای تو ای شمع جهان‌تابنه در بیداری آسوده‌ام نه در خواب
94. ۹۴اگر بیدارم انده بایدم خوَردو گر در خوابم افزون باشدم درد
95. ۹۵چو در بیداری و خواب این چنینمپناهی به ز تو خود را نبینم
96. ۹۶بیا کز مردمی جان بر تو ریزمنه دیو‌م که‌آخر از مردم گریزم
97. ۹۷کسی دربند مردم چون نباشد‌؟که او از سنگ‌، مردم می‌تراشد
98. ۹۸تراشم سنگ و این پنهانی‌ام نیستکه در پیش است در پیشانی‌ام نیست
99. ۹۹کسی را روبرو از خلق بخت استکه چون آیینه پیشانیش سخت است
100. ۱۰۰بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی‌؟که دارد چون بنفشه شرمناکی‌
101. ۱۰۱ز بی‌شرمی کسی کاو شوخ‌دیده‌ استچو نرگس با کلاه زر کشیده‌است
102. ۱۰۲جهان را نیست کُردی پستر از مننبینی هیچ‌کس بی‌کس‌تر از من
103. ۱۰۳نه چندان دوستی دارم دل‌آویزکه گر روزی بیفتم گویدم خیز
104. ۱۰۴نه چندانم کسی در خیل پیدا‌ستکه گر میرم کند بالین من راست
105. ۱۰۵منم تنها در این اندوه و جانیفدا کرده سری بر آستانی
106. ۱۰۶اگر صد سال در چاهی نشینمکسی جز آه خود بالا نبینم
107. ۱۰۷و گر گردم به کوه و دشت صد سالبه جز سایه کسم ناید به دنبال
108. ۱۰۸چه سگ‌جانم که با این دردناکیچو سگ‌داران دوَم خونی و خاکی
109. ۱۰۹سگان را در جهان جای و مرا نهگیا را بر زمین پای و مرا نه
110. ۱۱۰پلنگان را به کوهستان پناه استنهنگان را به دریا جایگاه است
111. ۱۱۱من بی‌سنگ خاکی مانده دل‌تنگنه در خاکم در آسایش نه در سنگ
112. ۱۱۲چو بر خاکم نبود از غم جداییشوم در خاک تا یابم رهایی
113. ۱۱۳مبادا کس بدین بی‌خانمانیبدین تلخی چه باید زندگانی‌؟!
114. ۱۱۴به تو باد هلاکم می‌دواندخطا گفتم که خاکم می‌دواند
115. ۱۱۵چو تو هستی نگویم کیستم منده آن توست در ده چیستم من؟
116. ۱۱۶نشاید گفت من هستم تو هستیکه آنگه لازم آید خودپرستی
117. ۱۱۷به رفتن باز می‌کوشم، چه سود است‌؟نیابم ره که پیش‌آهنگ دود است
118. ۱۱۸درین منزل که پای از پویه فرسودرسیدن دیر می‌بینم شدن زود
119. ۱۱۹به رفتن مرکبم بس تیزگام استندانم جای آرامم کدام است
120. ۱۲۰چو از غم نیستم یک لحظه آزادنخواهم هیچ کس را در جهان شاد
121. ۱۲۱دلا دانی که دانایان چه گفتند‌؟در آن دریا که دُرّ عقل سفتند‌؟
122. ۱۲۲کسی که‌او را بود در طبع سستینخواهد هیچ‌کس را تن‌درستی
123. ۱۲۳مرا عشق از کجا درخورد باشدکه بر مویی هزاران درد باشد
124. ۱۲۴بدین بی‌روغنی مغز دماغمغم دل بین که سوزد چون چراغم
125. ۱۲۵ز من خاکستر‌ی مانده در این دردبه خاکستر توان آتش نهان کرد
126. ۱۲۶منم خاکی چو باد از جای رفتهنشاط از دست و زور از پای رفته
127. ۱۲۷اگر پایی به دست آرم دگرباربه دامن درکشم چون نقش دیوار
128. ۱۲۸چو نقطه زیر پرگار آورم رویشوم در نقش دیوار آورم روی
129. ۱۲۹به صد دیوار سنگین پیش و پس راببندم تا نبینم نقش کس را
130. ۱۳۰نبندم دل دگر در صورت کساز این صورت پرستیدن مرا بس
131. ۱۳۱چو زین صورت حدیثی چند راندیدل مسکین بر آن صورت فشاندی
132. ۱۳۲چو شب روی از ولایت درکشیدیسپاهِ روز رایت برکشیدی
133. ۱۳۳دگر بار آن قیامت‌روز شب‌خیزبه زخم کوه کردی تیشه را تیز
134. ۱۳۴به شب تا روز گوهربار بودیبه روزش سنگ سفتن کار بودی
135. ۱۳۵ز بس سنگ و ز بس گوهر که می‌ریختدماغش سنگ با گوهر برآمیخت
136. ۱۳۶به گرد عالم از فرهاد رنجورحدیث کوه کندن گشت مشهور
137. ۱۳۷ز هر بقعه شدندی سنگ‌سایانبماندندی در او انگشت‌خایان
138. ۱۳۸ز سنگ و آهنش حیران شدندیدر آن سرگشته سرگردان شدندی