1. ۱مَلک دانسته بود از رای پُر نورکه غم‌پردازِ شیرین است شاپور
2. ۲به خدمت خواند و کردش خاص درگاهز تنهایی مگر تنگ آید آن ماه
3. ۳چو تنها ماند ماه سرو بالافشاند از نرگسان لؤلؤی لالا
4. ۴به تنگ آمد شبی از تنگ‌حالیکه بود آن شب بر او مانند سالی
5. ۵شبی تیره چو کوهی زاغ بر سرگران‌جنبش چو زاغی کوه بر پر
6. ۶شبی دم‌سرد چون دل‌های بی‌سوزبرات آورده از شب‌های بی‌روز
7. ۷کشیده در عقابین سیاهیپر و منقار‌ مرغ صبح‌گاهی
8. ۸دُهل‌زن را زده بر دست‌ها مارکواکب را شده در پای‌ها خار
9. ۹فتاده پاسبان را چوبک از دستجرس‌جنبان خراب و پاسبان مست
10. ۱۰سیاست بر زمین دامن نهادهزمانه تیغ را گردن نهاده
11. ۱۱...شویی به‌هم خورشید و مه رارحم بسته به زادن صبح‌گَه را
12. ۱۲گرفته آسمان را شب در آغوششده خورشید را مشرق فراموش
13. ۱۳جنوبی‌طالعان را ... در آبشمالی‌پیکران را دیده در خواب
14. ۱۴زمین در سر کشیده چتر شاهیفرو آسوده یک‌سر مرغ و ماهی
15. ۱۵سواد شب که بُرد از دیده‌ها نوربَنات النَعش را کرده ز هم دور
16. ۱۶ز تاریکی جهان را بند بر پایفلک چون قطب حیران مانده بر جای
17. ۱۷جهان از آفرینش بی‌خبر بودمگر کآن شب جهان جای دگر بود
18. ۱۸سر افکنده فلک دریا‌صفت پیشز دامن دُر فشانده بر سر خویش
19. ۱۹به دُر-دزدی ستاره کرده تدبیرفرو افتاده ناگه در خم قیر
20. ۲۰بمانده در خم خاکسترآلوداز آتش‌خانهٔ دورانِ پردود
21. ۲۱مجره بر فلک چون کاه‌ِ بر راهفلک در زیر او چون آبِ در کاه
22. ۲۲ثریا چون کفی جو بُد به تقدیرکه گرداند به کف هندو زنی پیر
23. ۲۳نه موبد را زبان زند خوانینه مرغان را نشاط پَرفشانی
24. ۲۴بریده بال نسریِن پرندهچو واقع بود طایر پَر فکنده
25. ۲۵به هر گام از برای‌ِ نور‌باشیستاده زنگی‌یی با دور‌باشی
26. ۲۶چراغ بیوه‌زن را نور مردهخروس پیره‌زن را غول برده
27. ۲۷شنیدم گر به شب دیوی زند راهخروس خانه بردارد «علی الله»
28. ۲۸چه شب بود آن‌که با صد دیو چون قیر‌؟خروسی را نبود آواز تکبیر‌؟
29. ۲۹دل شیرین در آن شب خیره ماندهچراغش چون دل شب تیره مانده
30. ۳۰ز بیماری دل شیرین چنان تنگکه می‌کرد از ملالت با جهان جنگ
31. ۳۱خوش است این داستان در شان بیمارکه شب باشد هلاک جان بیمار
32. ۳۲بود بیماری شب جان‌سپاریز بیماری بَتَر بیمارداری
33. ۳۳زبان بگشاد و می‌گفت ای زمانهشب است این یا بلایی جاودانه
34. ۳۴چه جای شب؟ سیه ماری است گوییچو زنگی آدمی‌خواری است گویی
35. ۳۵از آن گریان شدم کاین زنگی تارچو زنگی خود نمی‌خندد یکی بار
36. ۳۶چه افتاد؟ ای سپهر لاجوردیکه امشب چون دگر شب‌ها نگردی
37. ۳۷مگر دود دل من راه بستت‌؟نفیر من خسک در پا شکستت‌؟
38. ۳۸نه زین ظلمت همی‌یابم امانینه از نور سحر بینم نشانی
39. ۳۹مرا بنگر چه غمگین داری ای شب‌ندارم دین اگر دین داری ای شب
40. ۴۰شبا امشب جوان‌مردی بیاموزمرا یا زود کش یا زود شو روز
41. ۴۱چرا بر جای ماندی چون سیه میغ‌؟بر آتش می‌روی یا بر سر تیغ‌؟
42. ۴۲دُهل‌زن را گرفتم دست بستندنه آخر پای پروین را شکستند
43. ۴۳من آن شمعم که در شب‌زنده‌داریهمه شب می‌کنم چون شمع زاری
44. ۴۴چو شمع از بهر آن سوزم بر آتشکه باشد شمع وقت سوختن خَوش
45. ۴۵گره بین بر سرم چرخ کهن رابباید خواند و خندید این سخن را
46. ۴۶بخوان ای مرغ اگر داری زبانیبخند ای صبح اگر داری دهانی
47. ۴۷اگر کافر نه‌ای ای مرغ شبگیرچرا بر نآوری آواز تکبیر‌؟
48. ۴۸و گر آتش نه‌ای ای صبح روشنچرا نآیی برون بی‌سنگ و آهن‌؟
49. ۴۹در این غم بُد دل پروانه‌وارشکه شمع صبح روشن کرد کارش
50. ۵۰نکو ملکی است ملک صبح‌گاهیدر آن کشور بیابی هر چه خواهی
51. ۵۱کسی کاو بر حصار گنج ره یافتگشایش در کلید صبح‌گه یافت
52. ۵۲غرض‌ها را حصار آنجا گشایندکلید آنجا‌ست، کار آنجا گشایند
53. ۵۳در آن ساعت که باشد نَشْوِ جان‌هاگل تسبیح روید بر زبان‌ها
54. ۵۴زبانِ هر که او باشد برومندشود گویا به تسبیح خداوند
55. ۵۵اگر مرغ زبان تسبیح‌خوان استچه تسبیح آرد آن کاو بی‌زبان است‌؟
56. ۵۶در آن حضرت که آن تسبیح خوانندزبان بی‌زبانان نیز دانند
57. ۵۷چو شیرین کیمیای صبح دریافتاز آن سیماب‌کاری روی بر تافت
58. ۵۸شکیباییش مرغان را پَر افشاندخروس الصبر مفتاح‌الفرج خواند
59. ۵۹شبستان را به روی خویشتن رُفتبه زاری با خدای خویشتن گفت
60. ۶۰‌«خداوندا شبم را روز گردانچو روزم بر جهان پیروز گردان
61. ۶۱شبی دارم سیاه از صبح نومیددرین شب رو‌سپیدم کن چو خورشید
62. ۶۲غمی دارم هلاک شیرمردانبر این غم چون نشاطم چیر گردان
63. ۶۳ندارم طاقت‌ِ این کورهٔ تنگخلاصی دِه مرا چون لعل از این سنگ
64. ۶۴تویی یاری‌رس‌ِ فریاد هر کسبه فریاد منِ فریادخوان رس
65. ۶۵ندارم طاقت تیمار چندیناَغِثنی یا غیاث المُستَغیثین
66. ۶۶به آب دیدهٔ طفلان محرومبه سوز سینهٔ پیران مظلوم
67. ۶۷به بالین غریبان بر سر راهبه تسلیم اسیران در بُن چاه
68. ۶۸به داور داور فریادخواهانبه یارب یارب صاحب‌گناهان
69. ۶۹بدان حجت که دل را بنده داردبدان آیت که جان را زنده دارد
70. ۷۰به دامن‌پاکی‌ِ دین‌پرورانتبه صاحب‌سرّی پیغمبرانت
71. ۷۱به محتاجان در بر خلق بستهبه مجروحان خون بر خون نشسته
72. ۷۲به دور افتادگان از خان و مان‌هابه واپس‌ماندگان از کاروان‌ها
73. ۷۳به وردی کز نوآموزی بر آیدبه آهی کز سر سوزی بر آید
74. ۷۴به ریحانِ نثار اشک‌ریزانبه قرآن و چراغ‌ ِ صبح‌خیزان
75. ۷۵به نوری کز خلایق در حجاب استبه انعامی که بیرون از حساب است
76. ۷۶به تصدیقی که دارد راهب دِیربه توفیقی که بخشد واهب خِیر
77. ۷۷به مقبولان خلوت‌برگزیدهبه معصومان آلایش‌ندیده
78. ۷۸به هر طاعت که نزدیکت صواب استبه هر دعوت که پیشت مستجاب است
79. ۷۹به آن آه پسین کز عرش پیش استبدان نام مهین کز شرح بیش است
80. ۸۰که رحمی بر دل پرخونم آوروزین غرق‌آب غم بیرونم آور
81. ۸۱اگر هر موی من گردد زبانیشود هر یک تو را تسبیح‌خوانی
82. ۸۲هنوز از بی‌زبانی خفته باشمز صد شکرت یکی ناگفته باشم
83. ۸۳تو آن هستی که با تو کیستی نیستتویی هست آن دگر جز نیستی نیست
84. ۸۴تویی در پردهٔ وحدت نهانیفلک را داده بر در قهرمانی
85. ۸۵خداوندیت را انجام و آغازنداند اول و آخر کسی باز
86. ۸۶به درگاه تو در امید و در بیمنشاید راه بردن جز به تسلیم
87. ۸۷فلک بر بستی و دوران گشادیجهان و جان و روزی هر سه دادی
88. ۸۸اگر روزی دهی ور جان ستانیتو دانی هر‌چه خواهی کن تو دانی
89. ۸۹به توفیق توام زین گونه بر پایبرین توفیق، توفیقی برافزای
90. ۹۰چو حکمی راند خواهی یا قضاییبه‌تسلیم آفرین در من رضایی
91. ۹۱اگر چه هر قضایی کآن تو رانیمسلم شد به مرگ و زندگانی
92. ۹۲منِ رنجور بی‌طاقت عیارممده رنجی که من طاقت ندارم
93. ۹۳ز من ناید به واجب هیچ کاریگر از من ناید آید از تو باری
94. ۹۴به انعام خودم دل‌خوش کن این بارکه انعام تو بر من هست بسیار
95. ۹۵ز تو چون پوشم این راز نهانی‌؟و‌گر پوشم تو خود پوشیده دانی‌»
96. ۹۶چو خواهش کرد بسیار از دل پاکچو آب چشم خود غلتید بر خاک
97. ۹۷فراخی دادش ایزد در دلِ تنگکلیدش را بر آورد آهن از سنگ
98. ۹۸جوان شد گل‌بُن دولت دیگر بارز تلخی رست شیرینِ شِکربار
99. ۹۹نیایش در دل خسرو اثر کرددلش را چون فلک زیر و زبر کرد