1. ۱به آیین جهان‌داران یکی روزبه مجلس بود شاهِ مجلس‌افروز
2. ۲به عزم دست‌بوسش قاف تا قافکمر بسته کُله‌دارانِ اطراف
3. ۳نشسته پیش تختش جمله شاهانز چین تا روم و از ری تا سپاهان
4. ۴ز سالار خُتن تا خسروِ زنگهمه بر یاد خسرو باده در چنگ
5. ۵چو دوری چند مِی در داد ساقینماند از شرم شاهان هیچ باقی
6. ۶شهنشه شرم را برقع برافکندسخن لَختی به گستاخی درافکند
7. ۷که خوبانی که دَر‌خوردِ فَریشندز عالم در کدامین بُقعه بیشند؟
8. ۸یکی گفتا لطافت روم داردلطف گنج است و گنج آن بوم دارد
9. ۹یکی گفت از خُتن خیزد نکوییفسانه‌ست آن طرف در خوب‌رویی
10. ۱۰یکی گفت ارمن است آن بوم‌ ِ آبادکه پیکر‌های او باشد پری‌زاد
11. ۱۱یکی گفتا که در اقصای کشمیرز شیرینی نباشد هیچ تقصیر
12. ۱۲یکی گفتا سزای بزم شاهانشکرنامی است در شهر سپاهان
13. ۱۳به شکر بَر ز شیرینیش بیدادو زو شِکّر به خوزستان به فریاد
14. ۱۴به زیر هر لبش صد خنده بیش استلبش را چون شکر صد بنده بیش است
15. ۱۵قبا تنگ آید از سرو‌َش چمن رادِرم واپس دهد سیمش سمن را
16. ۱۶رطب پیش دهانش دانه‌ریز استشکر بگذار کو خود خانه‌خیز است
17. ۱۷چو بردارد نقاب از گوشهٔ ماهبرآید نالهٔ صد یوسف از چاه
18. ۱۸جز این عیبی ندارد آن دل‌آرامکه گستاخی کند با خاص و با عام
19. ۱۹به هر جایی چو باد آرام گیردچو لاله با همه کس جام گیرد
20. ۲۰ز روی لطف با کس درنسازدکه آن کس خان و مان را درنبازد
21. ۲۱کسی کاو را شبی گیرد در آغوشنگردد آن شبش هرگز فراموش
22. ۲۲مَلِک را درگرفت آن دل‌نوازیاساسی نو نهاد از عشق‌بازی
23. ۲۳فَرَس می‌خواست بر شیرین دَواندبه ترکی غارت از ترکی ستاند
24. ۲۴بَرَد شیرینی قندی به قندیگشاید مشکل بندی به بندی
25. ۲۵به گوهر پایهٔ گوهر شود خردبه دیبا آب دیبا را توان برد
26. ۲۶سرش سودا‌ی بازار شکر داشتکه شکر هم ز شیرینی اثر داشت
27. ۲۷نه دل می‌دادش از دل راندن او رانه شایست از سپاهان خواندن او را
28. ۲۸در این اندیشه صابر بود یک سالنشد واقف کسی بر حسبِ آن حال
29. ۲۹پس از سالی رکاب افشاند بر راهسوی مُلک سپاهان راند بنگاه
30. ۳۰فرود آمد به نزهت‌گاه آن بومسوادی دید بیش از کشور روم
31. ۳۱گروهی تازه‌روی و عشرت‌افروزبه گاه خوش‌دلی روشن‌تر از روز
32. ۳۲نشاط آغاز کرد و باده می‌خوردغم آن لعبتِ آزاده می‌خورد
33. ۳۳نهفته باز می‌پرسید جایشبه دست آورد هنجار سرایَش
34. ۳۴شبی برخاست تنها با غلامیز بازار شکر برخواست کامی
35. ۳۵چو خسرو بر سر کوی شکر شدسپاهان قصر شیرینی دگر شد
36. ۳۶حلاوت‌های عیش آن عصر می‌داشتکه شکر کوی و شیرین قصر می‌داشت
37. ۳۷به در بر حلقه زد خاموش خاموشبرون آمد غلامی حلقه در گوش
38. ۳۸جوانی دید زیباروی بر درنمودار جهان‌داریش در سر
39. ۳۹فرود آوردش از شبدیز چون ماهفرس را راند حالی بر علف‌گاه
40. ۴۰چو مهمانان به ایوانش درون بردبدان مهمان سر از کیوان برون برد
41. ۴۱مَلک چون بر بساط کار بنشستدرستی چند را بر کار بشکست
42. ۴۲اجازت داد تا شکر بیایدبه مهمان بر ز لب شکر گشاید
43. ۴۳برون آمد شکر با جام جُلابدهانی پر شکر چشمی پر از خواب
44. ۴۴شکرنامی که شکر ریزد او بودنباتی کز سپاهان خیزد او بود
45. ۴۵ز گیسو نافه‌نافه مشک می‌بیختز خنده خانه‌خانه قند می‌ریخت
46. ۴۶چو ویسه فتنه‌ای در شهد‌بوسیچو دایه آیتی در چاپلوسی
47. ۴۷کنیز‌ان داشتی رومی و چینیکز ایشان هیچ را مثلی نبینی
48. ۴۸همه در نیم‌شب نوروز کردهبه کار عیش دست‌آموز کرده
49. ۴۹نشست و باده پیش آورد حالیبتی یا رب چنان و خانه خالی
50. ۵۰نه می در آبگینه کآن سمن‌بردر آب خشک می‌کرد آتشِ تَر
51. ۵۱گلابی را به تلخی راه می‌دادبه شیرینی به دست شاه می‌داد
52. ۵۲نشسته شاه عالم مِهترانهشکر برداشته چون مَه ترانه
53. ۵۳پیاپی رطل‌ها پرتاب می‌کردملک را شهربند خواب می‌کرد
54. ۵۴چو نوش باده از لب نیش برداشتشکر برخاست شمع از پیش برداشت
55. ۵۵به عذری کآن قبول افتاد در راهبرون آمد ز خلوت‌خانهٔ شاه
56. ۵۶کنیزی را که هم‌بالای او بودبه حسن و چابکی هم‌تای او بود
57. ۵۷در او پوشید زر و زیور خویشفرستاد و گرفت آن شب سر خویش
58. ۵۸ملک چون دید کآمد نازنینشستد داد‌ِ شکر از انگبینش
59. ۵۹در او پیچید و آن شب کامِ دل راندبه مصروعی بر افسونی غلط خواند
60. ۶۰ز شیرینی که آن شمع سحر بودگمان افتاد او را کآن شکر بود
61. ۶۱کنیز از کار خسرو ماند مدهوشکه شیرین آمدش خسرو در آغوش
62. ۶۲فسانه بود خسرو در نکوییفسون‌گر بود وقت نغز‌گو‌یی‌
63. ۶۳ز هر کس کاو به بالا سروری داشتسری و گردنی بالاتری داشت
64. ۶۴به خوش‌مغزی به از بادامِ تَر بودبه شیرین‌استخوانی نِی‌شکر بود
65. ۶۵شبی که‌اسب نشاطش لنگ رفتیکم این بودی که سی فرسنگ رفتی
66. ۶۶هر آن روزی که نصفی کم کشیدیچهل من ساغر‌ی در دَم کشیدی
67. ۶۷چو صبح آمد کنیز از جای برخاستبه دستان از ملک دستوری‌یی خواست
68. ۶۸به نزدیک شِکر شد کام و ناکامبه شِکر باز گفت احوال بادام
69. ۶۹هر آنچ از شاه دید او را خبر دادنهانی‌های خلوت را به در داد
70. ۷۰بدان تا شِکر آگه باشد از کاربگوید هر چه پرسد زو جهان‌دار
71. ۷۱شِکر برداشت شمع و درشد از درکه خوش باشد به یک جا شمع و شِکر
72. ۷۲مَلک پنداشت کآن هم بستر او بودکنیزک شمع دارد، شِکر او بود
73. ۷۳بپرسیدش که تا مهمان‌پرستیبه خلوت با چو من مهمان نشستی‌؟
74. ۷۴جوابش داد کای از مهتران طاقندیدم مثل تو مهمان در آفاق
75. ۷۵همه چیزیت هست از خوب‌روییز شیرین‌شکری و نغزگویی
76. ۷۶یکی عیب است اگر ناید گرانتکه بویی در نمک دارد دهانت
77. ۷۷نمک در مَردم آرد بوی پاکیتو با چندین نمک چون بوی‌ناکی‌؟
78. ۷۸به سوسن‌بوی شه گفتا‌ «چه تدبیر‌؟»سمنبر گفت‌ «سالی سوسن و سیر»
79. ۷۹ملک چون رخت از آن بت‌خانه بربستگرفت آن پند را یک سال در دست
80. ۸۰بر آن افسانه چون بگذشت سالیمزاج شه شد از حالی به حالی
81. ۸۱به زیرش رام شد دوران توسنبرآوردش درختِ سیر سوسن
82. ۸۲شبی بر عادت پارینه برخاستبه شِکر باز بازاری برآراست
83. ۸۳همان شیرینی پارینه دریافتبه شیرینی رسد هر کاو شِکر یافت
84. ۸۴چو دوری چند رفت از عیش‌سازیپدید آمد نشان بوس و بازی
85. ۸۵همان جُفته نهاد آن سیم‌ساقشبه جُفتی دیگر از خود کرد طاقش
86. ۸۶ملک نُقلِ دهان‌آلوده می‌خوردبه امید شِکر پالوده می‌خورد
87. ۸۷چو لشگر بر رحیل افتاد شب راملک پرسید باز آن نوش‌لب را
88. ۸۸که چون من هیچ مهمانی رسیدت؟بدین رغبت کسی در بر کشیدت؟
89. ۸۹جوابی شِکرینش داد شِکرکه پارم بود یاری چون تو در بر
90. ۹۰جز آن کان شخص را بوی دهان بودتو خوش‌بویی از این بِهْ چون توان بود‌؟
91. ۹۱ملک گفتا چو بینی عیب هر چیزببین عیب جمال خویشتن نیز
92. ۹۲بپرسیدش که عیب من کدام است‌؟کز آن عیب این نکویی زشت‌نام است
93. ۹۳جوابش داد کآن عیب است مشهورکه یک ساعت ز نزدیکان نه‌ای دور
94. ۹۴چو دور چرخ با هر کس بسازیچو گیتی با همه کس عشق بازی
95. ۹۵نگارین‌مرغی ای تمثال چینیچرا هر لحظه بر شاخی نشینی‌؟
96. ۹۶غلاف نازکی داری دریغیکه هر ساعت کنی بازی به تیغی
97. ۹۷جوابش داد شِکر کای جوان‌مردچه پنداری کزین شِکر کسی خورد؟
98. ۹۸به ستاری که ستر اوست پیشمکه تا من زنده‌ام بر مُهر خویشم
99. ۹۹نه کس با من شبی در پرده خفته‌ستنه دُرم را کسی در دَور سفته‌ست
100. ۱۰۰کنیزان منند اینان که بینیکه در خلوت تو با ایشان نشینی
101. ۱۰۱بلی من باشم آن که‌اول درآیمبه می بنشینم و عشرت فزایم
102. ۱۰۲ولی آن دل‌سِتان کآید در آغوشنه من، چون من بتی باشد قصب‌پوش
103. ۱۰۳چو بشنید این سخن شاه از زبانشبدین معنی گواهی داد جانش
104. ۱۰۴دُری کاو را بود مُهر خداییدهد ناسُفتگی بر وی گوایی
105. ۱۰۵چو برزد آتش‌ِ مشرق زبانهمَلک چون آب شد ز‌ آن جا روانه
106. ۱۰۶بزرگان سپاهان را طلب کردوز ایشان پرسشی زان نوش‌لب کرد
107. ۱۰۷به یک رویه همه شهر سپاهانشدند آن پاک‌دامن را گواهان
108. ۱۰۸که شکر همچنان در تنگ خویش استنیازرده‌گلی بر رنگ خویش است
109. ۱۰۹متاع خویشتن در بار داردکنیزی چند را بر کار دارد
110. ۱۱۰سمند‌ش گر چه با هر کس به زین استسنان دورباشش آهنین است
111. ۱۱۱عجوز‌ان نیز کردند استواریعروسش بِکر بود اندر عماری
112. ۱۱۲ملک را فرخ آمد فال اخترکه از چندین مگس چون رَست شِکر‌!
113. ۱۱۳فرستاد از سرای خویش خواندشبه آیین ...شویی نشاندش
114. ۱۱۴نسُفته دُرِ دریاییش را سُفتنگین لعل را یاقوت شد جفت
115. ۱۱۵سوی شهر مداین شد دگر بارشِکر با او به دامن‌ها شِکربار
116. ۱۱۶به شِکر عشق شیرین خوار می‌کردشِکر شیرینی‌یی بر کار می‌کرد
117. ۱۱۷چو بگرفت از شِکر‌خوردن دلِ شاهبه نوش‌آبادِ شیرین شد دگر راه
118. ۱۱۸شِکر در تَنگ شه تیمار می‌خوردز نخل‌ستانِ شیرین خار می‌خورد
119. ۱۱۹شه از سودا‌ی شیرین شور در سرگدازان گشته چون در آب شِکر
120. ۱۲۰چو شمع از دوری شیرین در آتشکه باشد عیش موم از انگبین خوش
121. ۱۲۱کسی کز جان شیرین باز مانَدچه سود ار در دهن شِکر فشانَد‌؟
122. ۱۲۲شِکر هرگز نگیرد جای شیرینبچربد بر شِکر حلوا‌ی شیرین
123. ۱۲۳چمن خاک است چون نسرین نباشدشِکر تلخ است چون شیرین نباشد
124. ۱۲۴مگو شیرین و شِکر هست یک‌سانز نِی خیزد شِکر، شیرینی از جان
125. ۱۲۵چو شمع شهد شیرین برفروزدشِکر بر مجمر آن جا عود سوزد
126. ۱۲۶شِکر گر چاشنی در جام داردز شیرینی حلاوت وام دارد
127. ۱۲۷ز شیرینی بزرگان ناشکیبندبه شِکر طفل و طوطی را فریبند
128. ۱۲۸هر آبی کآن بود شیرین بسازدشِکر چون آب را بیند گدازد
129. ۱۲۹ز شیرین تا شِکر فرقی عیان استکه شیرین جان و شِکر جای جان است
130. ۱۳۰پری‌رویی است شیرین در عماریپرند او شِکر در پرده‌داری
131. ۱۳۱بداند این قدر هر که‌ش تمیز استکه شِکر بهر شیرینی عزیز است
132. ۱۳۲دلش می‌گفت شیرین بایدم زودکه عیشم را نمی‌دارد شِکر سود
133. ۱۳۳یخ از بلّور صافی‌تر به گوهرخلاف آن شد که این خشک است و آن تَر
134. ۱۳۴دگر ره گفت نَشْکیبم ز شیرینچه باید کرد با خود جنگ چندین‌؟
135. ۱۳۵گَرَم سنگ آسیا بر سر بگردددل آن دل نیست کز دل‌بر بگردد
136. ۱۳۶به سر گردم‌، نگردانم سر از یارسری دارم مباح از بهر این کار
137. ۱۳۷دگر ره گفت کاین تدبیر خام استصبوری کن که رسوایی تمام است
138. ۱۳۸مرا آن بِهْ که از شیرین شکیبمنه طفلم تا به شیرینی فریبم
139. ۱۳۹بباید درکشیدن میل را میلکه کس را کار برنآید به تعجیل
140. ۱۴۰مرا شیرین و شِکر هر دو در جامچرا بر من به تلخی گردد ایام‌؟
141. ۱۴۱دلم با این رفیقان بی‌رفیق استز بس ملاحبان کشتی غریق است
142. ۱۴۲نمی‌خواهی که زیر افتی چو سایهمشو بر نردبان جز پایه‌پایه
143. ۱۴۳چنان راغب مشو در جستن کامکه از نایافتن رنجی سرانجام
144. ۱۴۴طمع کم دار تا گر بیش یابیفتوحی بر فتوح خویش یابی
145. ۱۴۵دل آن بِهْ کز در مَردی درآیدمراد مَردم از مَردی برآید
146. ۱۴۶به صبر‌م کرد باید رهنمونیزنی شد با ...ن کردن زبونی
147. ۱۴۷به مَردان بر زنی کردن حرام استزنی کردن زنی کردن کدام است؟
148. ۱۴۸مرا دعوا چه باید کرد شیریکه آهویی کند بر من دلیری
149. ۱۴۹اگر خود گوسپندی رند و ریشمنه بر پشم کسان بر پشم خویشم
150. ۱۵۰چو پیلان راز خود با کس نگفتمچو پیله در گلیم خویش خفتم
151. ۱۵۱چنان در سر گرفت آن تُرک طنازکزو خسرو نه‌، کیخسرو بَرَد ناز
152. ۱۵۲چو کرد ار دل ستاند‌، سینه جویدورش خانه دهی‌، گنجینه جوید
153. ۱۵۳دلم را گر فراقش خون برآردطمع برد و طمع طاعون برآرد
154. ۱۵۴ز معشوقه وفا جستن غریب استنگوید کس که سکبا بر طبیب است
155. ۱۵۵مرا هر دم بر آن آرد ستیز‌شکه «خیز استغفرالله خون بریزش»
156. ۱۵۶من این آزرم تا کی دارم او را‌؟چو آزردم تمام آزارم او را
157. ۱۵۷به گیلان‌در نکو گفت آن نکو زنمیآزار ار بیآزاری نکو زن
158. ۱۵۸مزن زن را ولی چون برستیزدچنانش زن که هرگز برنخیزد
159. ۱۵۹دل شه چارهٔ آن غم ندانستکه راز خویش را محرم ندانست
160. ۱۶۰دل آن محرم بود کز خانه باشددل بیگانه هم بیگانه باشد
161. ۱۶۱چو دزدیده نخواهی دانهٔ خویشمَهِل بیگانه را در خانهٔ خویش
162. ۱۶۲چنان گو راز خود با به‌ترین دوستکه پنداری که دشمن‌تر کسی اوست
163. ۱۶۳مگو ناگفتنی در پیش اغیارنه با اغیار، با محرم‌ترین یار
164. ۱۶۴به خلوت نیزش از دیوار می‌پوشکه باشد در پس دیوارها گوش
165. ۱۶۵و گر نتوان که پنهان داری از خویشمده خاطر بدان یعنی میندیش
166. ۱۶۶میندیش آن چه نتوان گفتنش بازکه نندیشیده بِهْ ناگفتنی‌راز
167. ۱۶۷در این مجلس چنان کن پرده‌سازیکه نآید شحنه در شمشیر‌بازی‌
168. ۱۶۸سرودی کآن بیابان را نشایدسزد گر بزم سلطان را نشاید
169. ۱۶۹اگر دانا و گر نادان بود یاربضاعت را به کس بی‌مُهر مسپار
170. ۱۷۰مکن با هیچ بد‌محضر نشستیکه نآرد در شکوهت جز شکستی
171. ۱۷۱درختی کار در هر گِل که کاریکز او آن بر که کِشتی چشم داری
172. ۱۷۲سخن در فرجه‌ای پرور که فرجامز واگفتن تو را نیکو شود نام
173. ۱۷۳اگر صد وجه نیک آید فراپیشچو وجهی بَد بُوَد ز‌آن بَد بیندیش
174. ۱۷۴به چشم دشمنان بین حرف خود رابدین حرفت شناسی نیک و بد را
175. ۱۷۵چو دوزی صد قبا در شادکامیبِدَر پیراهنی در نیک‌نامی