1. ۱چو سلطان جوان، شاه جوان‌بختکه برخوردار باد از تاج و از تخت
2. ۲سریرافروزِ اقلیم معانیولایت‌گیرِ ملک زندگانی
3. ۳پناه ملک، شاهنشاه طغرِلخداوند جهان سلطان عادل
4. ۴ملک طغرل که دارای وجود استسپهر دولت و دریای جود است
5. ۵به سلطانی به تاج و تخت پیوستبه جای ارسلان بر تخت بنشست
6. ۶من این گنجینه را در می‌گشادمبنای این عمارت می‌نهادم
7. ۷مبارک بود طالع نقش بستمفلک گفتا مبارک باد و هستم
8. ۸بدین طالع که هست این نقش را فالمرا چون نقش خود نیکو کند حال
9. ۹چو نقش از طالع سلطان نمایدچو سلطان گر جهانگیر است شاید
10. ۱۰ازین پیکر که معشوقِ دل آمدبه کم‌مدت فراغت حاصل آمد
11. ۱۱درنگ از بهر آن افتاد در راهکه تا از شغل‌ها فارغ شود شاه
12. ۱۲حبش را زلف بر طمغاج بنددطرازِ شوشتر در چاج بندد
13. ۱۳به باز چتر عنقا را بگیردبه تاجِ زر ثریا را بگیرد
14. ۱۴شکوهش چتر بر گردون رساندسمند‌ش کوه از جیحون جهاند
15. ۱۵به فتحِ هفت کشور سر برآردسر نه چرخ را در چنبر آرد
16. ۱۶گَهش خاقان خراجِ چین فرستدگَهش قیصر گزیتِ دین فرستد
17. ۱۷بحمدالله که با قدرِ بلندشکمالی در نیابد جز سپند‌ش
18. ۱۸من از شفقت سپند مادرانهبه دود صبح‌دم کردم روانه
19. ۱۹به شرط آن که گر بو‌یی دهد خوشنهد بر نام من نعلی بر آتش
20. ۲۰بدان لفظ بلندِ گوهرافشانکه جان عالم‌ست و عالم جان
21. ۲۱اتابک را بگوید کای جهانگیرنظامی وانگهی صد گونه تقصیر
22. ۲۲نیامد وقتِ آن کاو را نوازیم؟زِکارافتاده‌ای را کار سازیم؟
23. ۲۳به چشمی، چشم این غمگین گشاییم‌؟به ابرو‌ییش از ابرو چین گشاییم‌؟
24. ۲۴ز مُلکِ ما که دولت‌ راستْ بنیادچه باشد گر خرابی گردد آباد؟
25. ۲۵چنین گوینده‌ای در گوشه تا کی‌؟سخن‌دانی چنین بی‌توشه تا کی‌؟
26. ۲۶از آن شد خانهٔ خورشید معمورکه تاریکانِ عالم را دهد نور
27. ۲۷سخا‌ی ابر از آن آمد جهانگیرکه در طفلی گیاهی را دهد شیر
28. ۲۸کنون عمری است کاین مرغِ سخن‌سنجبه شکر نعمت ما می‌برد رنج
29. ۲۹نخورده جامی از مِیخانهٔ ماکند از شُکرها شکرانهٔ ما
30. ۳۰شفیعی چون من و چون او غلامیچو تو کیخسروی کم‌تر ز جامی
31. ۳۱نظامی چیست این گستاخ‌روییکه با دولت کنی گستاخ‌گویی؟
32. ۳۲خداوندی که چون خاقان و فغفوربه صد حاجت دری بوسندش از دور
33. ۳۳چه عذر آری تو ای خاکی‌تر از خاک‌؟که گویایی درین خط خطرناک
34. ۳۴یکی عذر است کاو در پادشاهیصفت دارد ز درگاه الهی
35. ۳۵بدان در هر که بالاتر، فروترکسی که‌افکنده‌تر گستاخ‌روتر
36. ۳۶نبینی برق که‌آهن را بسوزدچراغ پیره‌زن چون برفروزد؟
37. ۳۷همان دریا که موجش سهم‌ناک استگلی را باغ و باغی را هلاک است
38. ۳۸سلیمان است شه با او درین راهگهی ماهی سخن گوید گهی ماه
39. ۳۹دبیر‌ان را به آتشگاه سباکگهی زر در حساب آید گهی خاک
40. ۴۰خدایا تا جهان را آب و رنگ استفلک را دور و گیتی را درنگ است
41. ۴۱جهان را خاصِ این صاحب‌قَران کنفلک را یار این گیتی‌ستان کن
42. ۴۲مُمَتِّع دارش از بخت و جوانیز هر چیزش فزون ده زندگانی
43. ۴۳مبادا دولت از نزدیک او دورمبادا تاج را بی‌فرق او نور
44. ۴۴فراخی باد از اقبالش، جهان راز چتر‌ش سربلندی، آسمان را
45. ۴۵مقیم جاودانی باد جانشحریم زندگانی آستانش