1. ۱به فرخ‌فالی و فیروزمندیسخن را دادم از دولت بلندی
2. ۲طرازِ آفرین بستم قلم رازدم بر نامِ شاهنشه رقم را
3. ۳سر و سر خیل شاهان شاه آفاقچو ابرو با سری هم‌جفت و هم‌طاق
4. ۴ملک اعظم اتابک داور دورکه افکند از جهان آوازه جور
5. ۵ابوجعفر محمد کز سرِ جودخراسان‌گیر خواهد شد چو محمود
6. ۶جهانگیرآفتابِ عالم‌افروزبه هر بقعه قِران‌ساز و قرین‌سوز
7. ۷دلیل آن کآفتاب خاص و عام استکه شمس‌الدین‌و‌الدنیاش نام است
8. ۸چنانچون شمس که‌انجم را دهد نوردهد ما را سعادت چشم بد دور
9. ۹در آن بخشش که رحمت عام کردنددو صاحب را محمد نام کردند
10. ۱۰یکی ختم نبوت گشته ذاتشیکی ختم ممالک بر حیاتش
11. ۱۱یکی برجِ عرب را تا ابد ماهیکی ملکِ عجم را از ازل شاه
12. ۱۲یکی دین را ز ظلم آزاد کردهیکی دنیا به عدل آباد کرده
13. ۱۳زهی نامی که کرد از چشمهٔ نوشدو عالم را دو میمش حلقه در گوش
14. ۱۴ز رشک نام او عالم دو‌ نیم استکه عالم‌ را یکی، او را دو میم است
15. ۱۵به ترکان قلم بی‌نسخ تاراجیکی میمش کمر بخشد یکی تاج
16. ۱۶به نورِ تاج‌بخشی چون درخش استبدین تایید نامش تاج‌بخش است
17. ۱۷چو طوفی سوی جود آرد وجودشز جودی بگذرد طوفانِ جودش
18. ۱۸فلک با او کرا گوید که برخیزکه هست این قایم‌افکن قایم‌آویز
19. ۱۹محیط از شرم جودش زیر افلاکجبین‌واری عرق شد بر سرِ خاک
20. ۲۰چو دریا در دهد بی‌تلخ‌روییگُهر بخشد چو کان بی تنگ‌خویی
21. ۲۱به بارش تیغِ او چون آهنین‌میغکلیدِ هفت‌کشور نامِ آن تیغ
22. ۲۲جهت شش‌طاق او بر دوش داردفلک نُه حلقه هم در گوش دارد
23. ۲۳جهان چون مادران گشته مطیعشبه نام عدل زاده چون ربیعش
24. ۲۴خبرهایی که بیرون از اثیر استبه کشفِ خاطر، او را در ضمیر است
25. ۲۵کدامین علم کاو در دل ندارد‌؟کدام اقبال، که‌او حاصل ندارد‌؟
26. ۲۶به سرپنجه چو شیران دلیر استبدین شیرافکنی یارب چه شیر است‌!
27. ۲۷نه با شیری، کسی را رنجه داردنه از شیران کسی هم‌پنجه دارد
28. ۲۸سنانش‌، موی باریکی ستردهز چشم موی‌بینان موی برده
29. ۲۹ز هر مقراضه کاو چون برق راندهعدو چون میخ در مقراض مانده
30. ۳۰ز هر شمشیر کاو چون صبح جستهمخالف چون شفق در خون نشسته
31. ۳۱سمندش در شتاب آهنگِ بیشیفلک را هفت میدان داده پیشی
32. ۳۲زمین زیر عنانش گاو ریش استاگر‌چه هم‌عنان گاومیش است
33. ۳۳کُله بر چرخ دارد، فرق بر ماهکله‌داری چنین باید، زهی شاه
34. ۳۴همه عالم گرفت از نیک‌راییچنین باشد بلی ظِلِِّ خدایی
35. ۳۵سیاهی و سپیدی هر‌چه هستندگذشت از کردگار او را پرستند
36. ۳۶زره‌پوشانِ دریای شکن‌گیربه فرق دشمنش پوینده چون تیر
37. ۳۷طرفداران کوه آهنین‌چنگبه رجم حاسدش برداشته سنگ
38. ۳۸گلوی خصم وی سنگین‌درای‌ستچو مغناطیس از آن آهنربای‌ست
39. ۳۹نشد غافل ز خصم، آگاهی این استنخسبد، شرط شاهنشاهی این است
40. ۴۰اتابک ایلد گز، شاهِ جهان‌گیرکه زد بر هفت‌کشور چارتکبیر
41. ۴۱دو عالم را بدین یک جان سپرده‌ستچو جانش هست نتوان گفت مرده‌ست
42. ۴۲جهان زنده بدین صاحب‌قران استدرین شک نیست کاو جانِ جهان است
43. ۴۳جز این یکسر ندارد شخص عالممبادا کز سرش مویی شود کم
44. ۴۴کس از مادر بدین دولت نزاده‌ستحبش تا چین بدین دولت گشاده‌ست
45. ۴۵فکنده در عراق، او باده در جامفتاده هیبتش در روم و در شام
46. ۴۶صلیبِ زنگ را بر تارکِ رومبه دندان ظفر خاییده چون موم
47. ۴۷سپاهِ روم را کز تُرک شد پیشبه هندی‌تیغ کرده هندوی خویش
48. ۴۸شکارستان او اَبخاز و دربندشبیخونش به خوارزم و سمرقند
49. ۴۹ز گنجه فتح خوزستان که کرده‌ست‌؟ز عمان تا به اصفاهان که خورده‌است‌؟
50. ۵۰ممیراد این فروغ از روی این ماهمیفتاد این کلاه از فرق این شاه
51. ۵۱هر آن چیزی که او را نیست مقصودبه آتش سوخته گر هست خود عود
52. ۵۲هر آنکس کز جهان با او زند سردر آب افتاد اگر خود هست شکر
53. ۵۳هر آن شخصی که او را هست از او رنجبه زیرِ خاک باد ار خود بود گنج