1. ۱ز راه پاسخ آن ماه قصب‌پوشز شکر کرد شه را حلقه در گوش
2. ۲گشاد از درج گوهر قفل یاقوترطب را قند داد و قند را قوت
3. ۳مثالی داد مه را در سواریبراتی مشک را در پرده‌داری
4. ۴ستون سرو را رفتن در آموختچو غنچه تیز شد چون گل برافروخت
5. ۵به خدمت بوسه زد بر گوشهٔ بامکه باشد خشت پخته، عنبر خام
6. ۶چو نوبت داشت در خدمت نمودنبرون زد نوبتی در دل ربودن
7. ۷نخستین گفت کاِی دارای عالمبر آورده عَلم بالای عالم
8. ۸ز چین تا روم در توقیع نامتقدرخان بنده و قیصر غلامت
9. ۹نه تنها خاک تو خاقان چین استچنینت چند خاکی بر زمین است
10. ۱۰هر آن پالوده‌ای کاو خود بوَد زردبه چربی یا به شیرینی توان خورد
11. ۱۱من آن پالودهٔ روغن‌گذارمکه جز نامی ز شیرینی ندارم
12. ۱۲بلی تا گشتم از عالم پدیدارتو را بودم به جان و دل خریدار
13. ۱۳نه پی در جست‌وجوی کس فشردمنه جز روی تو کس را سجده بردم
14. ۱۴ندیدم در تو بوی مهربانیبه جز گردن‌کشی و دل‌گرانی
15. ۱۵حساب آرزوی خویش کردنبه روی دیگران در پیش کردن
16. ۱۶نه عشق این شهوتی باشد هواییکجا عشق و تو ای فارغ کجایی
17. ۱۷مرا پیلی سزد کاو را کنم بندتو شاهی، بر تو نتوان بیدق افکند
18. ۱۸به مهمانِ غزالی، چون شود شیر‌؟ز گنجشکی، عقابی کی شود سیر‌؟
19. ۱۹تو گر سروی و من پیش تو خاشاکنه آخر هر دو هستیم از یکی خاک‌؟
20. ۲۰سپند و عود بر مجمر یکی دانبُخور و دود و خاکستر یکی دان
21. ۲۱کبابی باید این خان را نمک سودمگس در پای پیلان کی کند سود؟
22. ۲۲زبانت آتشی خوش می‌فروزدخوش آن باشد که دیگت را نسوزد
23. ۲۳چو سِیلی کآمدی در حوضِ ماهیمراد خویشتن را برد خواهی
24. ۲۴ز طوفان تو خواهم کرد پرهیزبر این در، خواه بنشین خواه برخیز
25. ۲۵کمند افکندنت بر قلعهٔ ماهچه باید چون نیابی بر فلک راه
26. ۲۶به شب‌بازی فلک را در نگیریبه افسون، ماه را در بر نگیری
27. ۲۷درِ ناسفته را گر سفت بایدسخن در گوش دریا گفت باید
28. ۲۸بر باغ ارم پوشیده شاخ استغلط گفتم، درِ روزی فراخ است
29. ۲۹من آبم، نامِ آبِ زندگانیتو آتش، نامِ آن آتش جوانی
30. ۳۰نخواهم آب و آتش در هم افتدکز ایشان فتنه‌ها در عالم افتد
31. ۳۱به ار تا زنده باشم گرد آن کَسنگردم کز من او را غم بود بس
32. ۳۲بُرو هم با شکر می‌کن شکاریتو را با شهد شیرین نیست کاری
33. ۳۳شکربوسی لب کَس را نشایدمگر دندان که او خردش بخاید
34. ۳۴به شیرین بوسه را بازار تیز استکه شیرینی لبش را خانه خیز است
35. ۳۵به شیرین از شکر چندین مزن لافکه از قصاب دور افتد قصب‌باف
36. ۳۶دو باشد منجنیق از روی فرهنگیکی ابریشم اندازد یکی سنگ
37. ۳۷به شکر نشکند شیرینی کسلب شیرین بود شکرشکن بس
38. ۳۸تو را گر ناگواری بود از این بیشز شکر ساختی گل‌شکر خویش
39. ۳۹شکر خواهی و شیرین نیز خواهیشکار ماه کن یا صید ماهی
40. ۴۰هوای قصر شیرینت تمام استسر کوی شکر دانی کدام است
41. ۴۱من از خون جگر باریدن خویشنپردازم به سر خاریدن خویش
42. ۴۲نیاید شه‌پرستی دیگر از منپرستاری طلب چابک‌تر از من
43. ۴۳به یاد من که باد این یاد بِدرودنوا خوش می‌زنی گر نگسلد رود
44. ۴۴به تندی چند گویی با اسیرانتو می‌گو تا نویسندت دبیران
45. ۴۵ز غم خوردن دلی آزاد داریبه دم دادن سری پرباد داری
46. ۴۶چه باید با تو خون خوردن به ساغربه دم فربه شدن چون میش لاغر
47. ۴۷ز تو گر کار من بد گشت بگذارخدایی هست کو نیکو کند کار
48. ۴۸نشینم هم در این ویرانه وادیبر انگیزم منادی بر منادی
49. ۴۹که با شیرین چه بازی کرد پرویزعروس این جا کجا کرد او شکرریز
50. ۵۰بس آن یک ره که در دام اوفتادمهم از نرخ و هم از نام اوفتادم
51. ۵۱چو شد در نام‌ها، نامم شکستهدرِ بی‌نام و ننگان باد بسته
52. ۵۲ز در بستن رقیبم رسته باشدخزینه بِهْ که او در بسته باشد
53. ۵۳ز قند من سمرها در جهان استدرِ قصرم سمرقندی از آن است
54. ۵۴اگر بر در گشادن نیستم دستتوانم بر تو از گیسو رسن بست
55. ۵۵گرم باید چو مِی در جامت آرمبه زلف چون رسن بر بامت آرم
56. ۵۶ولی باد از رسن پایت ربود استرسن‌بازی نمی‌دانی‌، چه سود است‌؟
57. ۵۷همان بِهْ کآن چه من دیدم به داغتنسوزم روغن خود در چراغت
58. ۵۸ز جوش خونِ دل چون باز گفتمشبت خوش باد و روزت خوش که رفتم
59. ۵۹بگفت این و چو سرو از جای برخاستجبین را کج گرفت و فرق را راست
60. ۶۰پرند افشاند و از طَرْف پرندشجهان پر شد ز قالب‌های قندش
61. ۶۱بدان آیین که خوبان را بُوَد دستزَنَخدان می‌گشاد و زلف می‌بست
62. ۶۲جمال خویش را در خز و خارابه پوشیدن همی‌کرد آشکارا
63. ۶۳گَهی می‌کرد نسرین را قصب‌پوشگَهی می‌زد شقایق بر بناگوش
64. ۶۴گَهی بر فرق‌بند آشفته می‌بودگره می‌بست و بر مه مشک می‌سود
65. ۶۵به زیور راست کردن دیر می‌شدکه پایش بر سر شمشیر می‌شد
66. ۶۶ز نیکو کردن زنجیر خلخالنه نیکو کرد بر زنجیریان حال
67. ۶۷ز گیسو گَه کمر می‌کرد و گَه تاجبدان تاج و کمر شه گشته محتاج
68. ۶۸شقایق بستنش بر گردن ماهکمند انداخته بر گردن شاه
69. ۶۹در آن حلواپزی کرد آتشی نرمکه حلوا را بسوزد آتش گرم
70. ۷۰چو هر هفت آن چه بایست از نکوییبکرد آن خوب‌روی از خوب‌رویی
71. ۷۱به شوخی پشت بر شه کرد حالیز خورشید آسمان را کرد خالی
72. ۷۲در آن پیچش که زلفش تاب می‌دادسرینش ساق را سیماب می‌داد
73. ۷۳به گیسوی رسن‌وار از پس پشتچو افعی هر که را می‌دید می‌کشت
74. ۷۴بلورین گردنش در طوق سازیبدان مشگین رسن می‌کرد بازی
75. ۷۵دلی کز عشق آن گردن همی مُردرسن در گردنش با خود همی برد
76. ۷۶به رعنایی گذشت از گوشهٔ بامز شاه آرام شد، چون شد دل‌آرام
77. ۷۷بسی دادش به جان خویش سوگندکه تا باز آمد آن رعنای دل‌بند
78. ۷۸نشست و لؤلؤ از نرگس همی‌ریختبِدان آب از جهان آتش برانگیخت
79. ۷۹به هر دستان که دل شاید ربودننمود آنچ از فسون باید نمودن
80. ۸۰عمل‌هایی که عاشق را کند سستعجب سست آید از معشوقه چُست