1. ۱مَلِک بارِ دگر گفت ای دل‌افروزبه گفتن گفتن از ما می‌رود روز
2. ۲مکن با من حساب خوب‌روییکه صد ره خوب‌تر زانی که گویی
3. ۳فروغ چشمی ای دوری ز تو دورچراغ صبحی ای نور علی نور
4. ۴به دریا مانی از گوهر‌فشانیولی آبِ تو آب زندگانی
5. ۵تو در آیینه دیدی صورت خویشبه چشم من دَری، صد بار از آن بیش
6. ۶تو را گر بر زبان گویم دل‌آرامدهانم پُر شکر گردد بِدین نام
7. ۷گرت خورشید خوانم نیز هستیکه مه را بر فلک رونق شکستی
8. ۸دلِ شکر در آن تاریخ شد تنگکه یاقوت تو بیرون آمد از سنگ
9. ۹سهی سرو آن زمان شد در چمن سستکه سیمین‌نار تو بر نارون رست
10. ۱۰رطب را استخوان آن شب شکستندکه خرمای لبت را نخل بستند
11. ۱۱اِرم را سکهٔ رویت کلید استوصالت چون ارم زان ناپدید است
12. ۱۲قمر در نیکَوی دل‌دادهٔ تو استشکر مولای مولا‌زادهٔ تو است
13. ۱۳گلت چون با شکر هم‌خواب گرددطبرزد را دهان پر آب گردد
14. ۱۴به هر مجلس که شهدت خوان درآردبه صورت‌های مومین جان درآرد
15. ۱۵صدف چون بر گشاید کام را کامکند دُر وام از آن دندان دُرفام
16. ۱۶گر از یک موی خود نیمی فروشیبخرم گر به اقلیمی فروشی
17. ۱۷بدین خوبی که رویت رشک ماه استمبین در خود که خودبینی گناه است
18. ۱۸مبادا چشم کس بر خوبی خویشکه زخم چشم، خوبی را کند ریش
19. ۱۹مریز آخر چو بر من پادشاهیبدین سان خون من در بی‌گناهی
20. ۲۰اگر شاهی، نشان گوهرت کو؟و گر شیرینی، آخر شکرت کو؟
21. ۲۱رها کن جنگ و راه صلح بگشاینفاق‌آمیز عذری چند بنمای
22. ۲۲نه بد گفتم نه بدگویی است کارمو گر گفتم یکی را صد هزارم
23. ۲۳اگر چه رسم خوبان تند خویی استنکویی نیز هم رسم نکویی است
24. ۲۴خداوندان اگر تندی نمایندبه رحمت نیز هم لختی گرایند
25. ۲۵مکن بیداد با یار قدیمیکه گر تندی نگارا هم رحیمی
26. ۲۶چو باد از آتشم تا کی گریزی؟نه من خاک توام؟ آبم چه ریزی؟
27. ۲۷ز تو با آن که استحقاق دارمسر از طوق نوازش طاق دارم
28. ۲۸همه دانندگان را هست معلومکه باشد مستحق پیوسته محروم
29. ۲۹مرا تا دل بود، دل‌بر تو باشیز جان بگذر، که جان‌پرور تو باشی
30. ۳۰گر از بند تو خود جویم جداییز بند دل کجا یابم رهایی؟
31. ۳۱بس این اسب جفا بر من دواندن!گَهم در خاک و گَه در خون نشاندن
32. ۳۲به شیرینی صلا در شهر دادنبه تلخی پاسخی چون زهر دادن
33. ۳۳مرا سهل است کاین بار آزمودممبارک باد بسیار آزمودم
34. ۳۴بسا رخنه، که اصل محکمی‌هاستبسا اندُه، که در وی خرمی‌هاست
35. ۳۵جفا کردن نه بس فرخنده فالی استمکن کاِمشب شبی، آخر نه سالی است
36. ۳۶دلم خوش کن که غم‌خوار آمدستمتو را خواهم، بدین کار آمدستم
37. ۳۷چو شمع از پای ننشینم بدین کارکه چون من هست شیرین‌جوی بسیار
38. ۳۸همانا شمع از آن با آبِ دیده استکه او نیز از لبِ شیرین بریده است
39. ۳۹گره بر دل چرا دارد نیِ قند؟مگر کاو نیز شیرین راست دربند؟
40. ۴۰چرا نخلِ رطب بر دل خورد خار؟مگر کاو هم به شیرین شد گرفتار؟
41. ۴۱همیدون شیر اگر شیرین نبودیبه طفلی خلق را تسکین نبودی
42. ۴۲به شیرینی روند این یک دو مسکینتو شیرینی و ایشان نیز شیرین