1. ۱شباهنگام کاهوی ختن‌گَردز نافِ مشکِ خود خوَر را رسن کرد
2. ۲هزار آهوبره لب‌ها پر از شیربر این سبزه شدند آرامگه گیر
3. ۳مَلِک چون آهو‌یِ نافه‌دریدهعتابِ یارِ آهو‌چشم دیده
4. ۴ز هر سو قطره‌های برف و بارانشده بارنده چون ابر بهاران
5. ۵ز هیبت کوه چون گِل می‌گدازیدز برف ارزیز بر دل می‌گدازید
6. ۶به زیر خسرو از برف درم ریزنقاب نقره بسته خنگ شبدیز
7. ۷زبانش موی شد وز هیچ روییبه مشگین‌موی در نگرفت مویی
8. ۸بسی نالید تا رحمت کند یاربه صد فرصت نشد یک نکته بر کار
9. ۹نفیر‌ش گرچه هر دم تیزتر بودجوابش هر زمان خون‌ریزتر بود
10. ۱۰چو پاسی از شب دیجور بگذشتاز آن در شاهِ دل‌رنجور بگذشت
11. ۱۱فَرَس می‌راند چون بیمار‌خیز‌انز دیده بر فرس خوناب ریزان
12. ۱۲سر از پس مانده می‌شد با دل ریشرهی بی‌خویشتن بگرفته در پیش
13. ۱۳نه پای آنکه راند اسب را تیزنه دست آن که بُرّد پای شبدیز
14. ۱۴سرشک و آه را ره‌توشه بستهز مروارید بر گُل خوشه بسته
15. ۱۵درین حسرت که آوخ گر درین راهپدیدار آمدی یا کوه یا چاه
16. ۱۶مگر بودی درنگم را بهانهبماندی رختم این جا جاوادانه
17. ۱۷گهی می‌زد ز تندی دست بر دستگهی دستارچه بر دیده می‌بست
18. ۱۸چو آمد سوی لشکرگاه نومیددلش می‌سوخت از گرمی چو خورشید
19. ۱۹درید ابر سیاه از سبز گلشنبر آمد ماهتابی سخت روشن
20. ۲۰شهنشه نوبتی بر چرخ پیوستکنار نوبتی را شقه بر بست
21. ۲۱نه از دل در جهان نظاره می‌کردبجای جامه دل را پاره می‌کرد
22. ۲۲به آسایش نمودن سر نمی‌داشتسر از زانوی حسرت برنمی‌داشت
23. ۲۳ندیم و حاجب و جاندار و دستورهمه رفتند و خسرو ماند و شاپور
24. ۲۴به صنعت هر دم آن استاد نقاشبر او نقش طرب بستی که خوش باش
25. ۲۵زدی بر آتش سوزان او آببه رویش در بخندیدی چو مهتاب
26. ۲۶دلش دادی که شیرین مهربان‌ستبدین تلخی مبین کش در زبان‌ست
27. ۲۷اگر شیرین سر پیکار داردرطب دانی که سر با خار دارد
28. ۲۸مکن سودا که شیرین خشم ریزدز شیرینی بجز صفرا چه خیزد‌؟
29. ۲۹مرنج از گرمیِ شیرینِ رنجورکه شیرینی به گرمی هست مشهور
30. ۳۰ملک چون جای، خالی دید از اغیارشکایت کرد با شاپور بسیار
31. ۳۱که دیدی تا چه رفت امروز با من‌؟!چه کرد آن شوخِ عالَم‌سوز با من‌؟
32. ۳۲چه بی‌شرمی نمود آن ناخدا ترس‌!چو زن گفتی، کجا شرم و کجا ترس‌‌!
33. ۳۳کله چون نارون پیشش نهادمبه استغفار چون سرو ایستادم
34. ۳۴تبر بر نارون گستاخ می‌زدبه دهره سرو بن را شاخ می‌زد
35. ۳۵نه ز‌آن سرما نوازش گرم گشتشنه دل ز‌آن سخت‌رویی نرم گشتش
36. ۳۶زبانش سر به‌سر تیر و تبر بودیکایک عذرش از جرمش بتر بود
37. ۳۷بلی تیزی نماید یار با یارنه تا این حد که باشد خار با خار
38. ۳۸ز تیزی نیز من دارم نشانیمرا در کالبد هم هست جانی
39. ۳۹اگر هاروتِ بابِل شد جمالشو گر سحر بابل هندو‌ست خالش
40. ۴۰ز بس سردی که چون یخ شد سرشتمفسون هر دو را بر یخ نوشتم
41. ۴۱غمش را کز شکیبایی فزون‌ستمن غمخواره می‌دانم که چون‌ست
42. ۴۲سرشت طفل بد را دایه داندبد همسایه را همسایه داند
43. ۴۳مرا او دشمنی آمد نهانینهفته کین و ظاهر مهربانی
44. ۴۴چه خواهش کان نکردم دوش با او‌!نپذرفت و جدا شد هوش با او
45. ۴۵سخن‌های خوش از هر رسم و راهیبگفتم سالی و نشنید ماهی
46. ۴۶شب آمد روشنایی هم نبخشیدشکست و مومیایی هم نبخشید
47. ۴۷اگر چه وصل شیرین بی‌نمک نیستوزو شیرین‌تری زیر فلک نیست
48. ۴۸مرا پیوندِ او خواری نیرزدنمک‌خوردن جگرخواری نیرزد
49. ۴۹به زیر پای پیلان در شدن پستبه از پیش خسیسان داشتن دست
50. ۵۰به آب اندر شدن غرقه چو ماهیاز آن به کز وزغ زنهار خواهی
51. ۵۱به ناخن سنگ بر کندن ز کهساربه از حاجت به نزد ناسزاوار
52. ۵۲همه کس دُر در آبِ پاک یابدکسی کاو خاک جوید خاک یابد
53. ۵۳چرا در سنگ‌ریزه کان کَنم کان‌؟چو بی‌روغن چراغی جان کنم جان‌
54. ۵۴چه باید مُلکِ جان دادن به شوخی‌؟که ننشیند کلاغش بر کلوخی
55. ۵۵مرا چون من کسی باید بناموسکه باشد همسر طاووس طاووس
56. ۵۶نخستین‌، خاک را بوسید شاپورپس آنگه زد بر آتش آبِ کافور
57. ۵۷کز این تندی نباید تیز بودنجوانمردی‌ست عذرانگیز بودن
58. ۵۸ستیزِ عاشقان چون برق باشدمیان ناز و وحشت فرق باشد
59. ۵۹اگر گرمست شیرین، هست معذورکه شیرینی به گرمی هست مشهور
60. ۶۰نه شیرین خود همه خرما دهانیندارد لقمه‌ای بی‌استخوانی
61. ۶۱گرت سر گردد از صفرای شیرینز سر بیرون مکن سودای شیرین
62. ۶۲مگر شیرین از آن صفرا خبر داشت‌؟که چندان سرکه در زیرِ شکر داشت
63. ۶۳چو شیرینی و ترشی هست در کاراز این صفرا و سودا دست مگذار
64. ۶۴عجب ناید ز خوبان زود سیریچنان که‌ز سگ سگی وز شیر شیری
65. ۶۵شَبَه با دُر بود عادت چنین استکلید گنج زرین آهنین است
66. ۶۶به جور از نیکوان نتوان بریدنبباید ناز معشوقان کشیدن
67. ۶۷همه خوبان چنین باشند بدخویعروسی کی بود بی‌رنگ و بی‌بوی‌؟
68. ۶۸کدامین گل بوَد بی‌زحمت خار‌؟کدامین خط بوَد بی‌زخمِ پرگار‌؟
69. ۶۹ز خوبان توسنی رسم قدیم‌ستچو مار آبی بود زخمش سلیم‌ست
70. ۷۰رهایی خواهی از سیلاب اندوهقدم بر جای باید بود چون کوه
71. ۷۱گر از هر باد چون کاهی بلرزیاگر کوهی شوی کاهی نیرزی
72. ۷۲به ار کامت به ناکامی برآیدکه بوی عنبر از خامی برآید
73. ۷۳بر آن مه ترکتازی کرد نتوانکه بر مه دست‌یازی کرد نتوان
74. ۷۴زن‌ست آخر در اندر بند و مشتابکه از روزن فرود آید چو مهتاب
75. ۷۵مگر ماه و زن از یک فن در آیند؟که چون دربندی از روزن در آیند
76. ۷۶چه پنداری که او زین غصه دور‌ست‌؟نه دورست او ولی دانم صبور‌ست
77. ۷۷گر از کوه جفا سنگی در افتدترا بر سایه او را بر سر افتد
78. ۷۸و گر خاری ز وحشت حاصل آیدترا بر دامن او را بر دل آید
79. ۷۹یک امشب ار صبوری کرد بایدشب آبستن بود تا خود چه زاید
80. ۸۰ندارد جاودان طالع یکی خوینمانَد آب دایم در یکی جوی
81. ۸۱همه ساله نباشد کامکار‌یگهی باشد عزیزی گاه خواری
82. ۸۲به هر نازی که بر دولت کند بختنباید دولتی را داشتن سخت
83. ۸۳کجا پرگار گردش‌ساز گرددبه گردش‌گاهِ اول باز گردد
84. ۸۴هر آن رایض که او توسن کند رامکند آهستگی با کُرّه خام
85. ۸۵به صبرش عاقبت جایی رسانَدکه بر وی هرکه را خواهد نشانَد
86. ۸۶به صبر از بند گردد مرد رَستهکه صبر آمد کلید کارِ بسته
87. ۸۷گشاید بند چون دشوار گرددبخندد صبح‌، چون شبْ تار گردد
88. ۸۸امید‌م هست کاین سختی سرآیدمراد شه بدین زودی برآید
89. ۸۹بدین وعده ملک را شاد می‌کردخرابی را به رفق آباد می‌کرد
90. ۹۰ز دولت بر رخ شه خال می‌زدچو اختر می‌گذشت او فال می‌زد