1. ۱همان صاحب‌سخن پیر کهن‌سالچنین آگاه کرد از صورت حال
2. ۲که چون بی‌شاه شد شیرین دلتنگبه دل بر می‌زد از سنگین دلی سنگ
3. ۳ز مژگان خون بی‌اندازه می‌ریختبه هر نوحه سرشگی تازه می‌ریخت
4. ۴چو مرغی نیم‌کُشت افتان و خیزانز نرگس بر سمن سیماب ریزان
5. ۵مژه بر نرگسان مست می‌زدز دست دل به سر بر دست می‌زد
6. ۶هوا را تشنه کرد از آه بریانزمین را آب داد از چشم گریان
7. ۷نه دستِ آنکه غم را پای داردنه جای آنکه دل بر جای دارد
8. ۸چو از بی‌طاقتی شوریده‌دل شداز آن گستاخ‌رویی‌ها خجل شد
9. ۹به گلگون بر کشید آن تنگدل تنگفرس گلگون و آب دیده گلرنگ
10. ۱۰برون آمد بر آن رخش خجستهچو آبی بر سر آتش نشسته
11. ۱۱رهی باریک چون پرگارِ ابروششبی تاریک چون ظلمات گیسوش
12. ۱۲تکاور بر ره باریک می‌راندخدا را در شب تاریک می‌خواند
13. ۱۳جهان‌پیمایش از گیتی‌نوردیگرو برده ز چرخ لاجوردی
14. ۱۴به آیین غلامان راه برداشتپی شبدیز شاهنشاه برداشت
15. ۱۵به هر گامی که گلگونش گذر کردبه گلگون آب دیده خاک تر کرد
16. ۱۶همی‌شد تا به لشکرگاه خسروجنیبت راند تا خرگاه خسرو
17. ۱۷زبان پاسبانان دید بستهحمایل‌های سرهنگان گسسته
18. ۱۸همه افیون‌خورِ مهتاب گشتهز پای افتاده مست خواب گشته
19. ۱۹به هم بر شد در آن نظاره کردننمی‌دانست خود را چاره کردن
20. ۲۰ز درگاه ملک می‌دید شاپورکه می‌راند سواری پر تک از دور
21. ۲۱به افسون‌ها در آن تابنده مهتابملک را برده بود آن لحظه در خواب
22. ۲۲برون آمد سوی شیرین خراماننکرد آگه کسی را از غلامان
23. ۲۳بدو گفت ای پری‌پیکر چه مردی؟پری گر نیستی اینجا چه گردی؟
24. ۲۴که شیر اینجا رسد بی‌زور گرددو گر مار آید اینجا مور گردد
25. ۲۵چو گلرخ دید در شاپور بشناختسبک خود را ز گلگون اندر انداخت
26. ۲۶عجب در ماند شاپور از سپاسشفراتر شد که گردد روشناسش
27. ۲۷نظر چون بر جمال نازنین زدکله بر آسمان سر بر زمین زد
28. ۲۸بپرسیدش که چون افتاد رایت؟که ما را توتیا شد خاک پایت
29. ۲۹پری‌پیکر نوازشها نمودشبه لفظ مادگان لختی ستودش
30. ۳۰گرفتش دست و یکسو برد از آن پیشحکایت کرد با او قصه خویش
31. ۳۱از آن شوخی و نادانی نمودنخجل گشتن پشیمانی فزودن
32. ۳۲وزان افسانه‌های خام گفتنسخن چون مرغ بی‌هنگام گفتن
33. ۳۳نمود آنگه که چون شه بارگی رانددلم در بند غم یکبارگی ماند
34. ۳۴چنان در کار خود بیچاره گشتمکه منزل‌ها ز عقل آواره گشتم
35. ۳۵وزان بیچارگی کردم دلیریکند وقت ضرورت گور شیری
36. ۳۶تو دولت بین که تقدیر خداوندمرا در دست بدخواهی نیفکند
37. ۳۷چو این برخواسته بر خواست آمدبه حکم راست آمد راست آمد
38. ۳۸کنون خود را ز تو بی‌بیم کردمبه آمد را به تو تسلیم کردم
39. ۳۹دو حاجت دارم و در بند آنمبرآور زانکه حاجتمند آنم
40. ۴۰یکی شه چون طرب را گوش گیردجهان آواز نوشانوش گیرد
41. ۴۱مرا در گوشه‌ای تنها نشانینگویی راز من شه را نهانی
42. ۴۲بدان تا لهو و نازش را ببینمجمال جان‌نوازش را ببینم
43. ۴۳دوم حاجت که گر یابد به من راهبه کاوین سوی من بیند شهنشاه
44. ۴۴گر این معنی بجای آورد خواهیبکن ترتیب تا ماند سیاهی
45. ۴۵و گرنه تا ره خود پیش گیرمسر خویش و سرای خویش گیرم
46. ۴۶چو روشن گشت بر شاپور کارشبه صد سوگند شد پذرفتگارش
47. ۴۷بر آخُر بست گلگون را چو شبدیزدر ایوان برد شیرین را چو پرویز
48. ۴۸دو خرگه داشتی خسرو مهیابر آموده به گوهر چون ثریا
49. ۴۹یکی ظاهر ز بهر باده خوردنیکی پنهان ز بهر خواب کردن
50. ۵۰پریرخ را بسان پاره نورسوی آن خوابگاه آورد شاپور
51. ۵۱گرفتش دست و بنشاندش بر آن دستبرون آمد در خرگه فرو بست
52. ۵۲به بالین شه آمد دل گشادهبه خدمت کردنِ شه دل نهاده
53. ۵۳زمانی طوف می‌زد گِردِ گلشنزمانی شمع را می‌کرد روشن
54. ۵۴ز خواب خوش در آمد ناگهان شاهجبین افروخته چون بر فلک ماه
55. ۵۵ستایش کرد بر شاپور بسیارکه‌ای من خفته و بختم تو بیدار
56. ۵۶به اقبال تو خوابی خوب دیدمکز آن شادی به گردون سر کشیدم
57. ۵۷چنان دیدم که اندر پهن باغیبه دست آوردمی روشن چراغی
58. ۵۸چراغم را به نور شمع و مهتاببکن تعبیر تا چون باشد این خواب؟
59. ۵۹به تعبیرش زبان بگشاد شاپورکه چشمت روشنی یابد بدان نور
60. ۶۰به‌روز آرد خدای این تیره شب رابگیری در کنار آن نوش لب را
61. ۶۱بدین مژده بیا تا باده نوشیمزمین را کیمیای لعل پوشیم
62. ۶۲بیاراییم فردا مجلسی نوبه باده سالخورد و نرگسی نو
63. ۶۳چو از مشرق بر آید چشمه نوربرانگیزد ز دریا گرد کافور
64. ۶۴می کافور بو در جام ریزیموز این دریا در آن زورق گریزیم
65. ۶۵رخ شاه از طرب چون لاله بشکفتچو نرگس در نشاط این سخن خفت
66. ۶۶سحرگه چون روان شد مهد خورشیدجهان پوشید زیورهای جمشید
67. ۶۷برآمد دزدی از مشرق سبک‌دستعروس صبح را زیور به هم بست
68. ۶۸بجنبانید مرغان را پر و بالبرآوردند خوبان بانگ خلخال
69. ۶۹در آمد شهریار از خواب نوشیندلش خرم شده زان خواب دوشین
70. ۷۰ز نو فرمود بستن بارگاهیکه با او بود کوهی کم ز کاهی
71. ۷۱بر آمد نوبتی را سر بر افلاکنهان شد چشم بد چون گنج در خاک
72. ۷۲کشیده بارگاهی شصت بر شصتستاده خلق بر در دست بر دست
73. ۷۳به سرهنگان سلطانی حمایلدرو درگه شده زرین شمایل
74. ۷۴ز هر سو دیلمی گردن به عیوقفرو هشته کله چون جعد منجوق
75. ۷۵به دهلیز سراپرده سیاهانحبش را بسته دامن در سپاهان
76. ۷۶سیاهان حبش ترکان چینیچو شب با ماه کرده همنشینی
77. ۷۷صبا را بود در پایین اورنگز تیغ تنگ‌چشمان رهگذر تنگ
78. ۷۸طناب نوبتی یک میل در میلبه نوبت بسته بر در پیل در پیل
79. ۷۹ز گردک‌های دورادور بستهمه و خورشید چشم از نور بسته
80. ۸۰در این گردک نشسته خسرو چیندر آن دیگر فتاده شور شیرین
81. ۸۱بساطی شاهوار افکنده زربفتکه گنجی برد هر بادی کز او رفت
82. ۸۲ز خاکش باد را گنج روان بودمگر خود گنجِ بادآورد آن بود
83. ۸۳منادی جمع کرده همدمان رابرون کرده ز در نامحرمان را
84. ۸۴نمانده در حریم پادشاییوشاقی جز غلامان سرایی
85. ۸۵ادب پرور ندیمانی خردمندنشسته بر سر کرسی تنی چند
86. ۸۶نهاده توده توده بر کرانهاز یاقوت و زمرد نقل دانها
87. ۸۷به دست هر کسی بر طرفه گنجیمکلل کرده از عنبر ترنجی
88. ۸۸ملک را زر دست افشار در مشتکز افشردن برون می‌شد از انگشت
89. ۸۹لبالب کرده ساقی جام چون نوشپیاپی کرده مطرب نغمه در گوش
90. ۹۰نشسته باربد بربط گرفتهجهان را چون فلک در خط گرفته
91. ۹۱به دستان دوستان را کیسه پردازبه زخمه زخم دلها را شفا ساز
92. ۹۲ز دود دل گره بر عود می‌زدکه عودش بانگ بر داود می‌زد
93. ۹۳همان نغمه دماغش در جرس داشتکه موسیقار عیسی در نفس داشت
94. ۹۴ز دلها کرده در مجمر فروزیبه وقت عود سازی عود سوزی
95. ۹۵چو بر دستان زدی دست شکرریزبه خواب اندر شدی مرغ شب‌آویز
96. ۹۶بدانسان گوش بربط را بمالیدکز آن مالش دل بر بط بنالید
97. ۹۷چو بر زخمه فکند ابریشم سازدر آورد آفرینش را به آواز
98. ۹۸نکیسا نام مردی بود چنگیندیمی خاص امیری سخت سنگی
99. ۹۹کز او خوشگوتری در لحن آوازندید این چنگ پشت ارغنون ساز
100. ۱۰۰ز رود آواز موزون او برآوردغنا را رسم تقطیع او درآورد
101. ۱۰۱نواهایی چنان چالاک می‌زدکه مرغ از درد پر بر خاک می‌زد
102. ۱۰۲چنان بر ساختی الحان موزونکه زُهره چرخ می‌زد گرد گردون
103. ۱۰۳جز او کافزون شمرد از زهره خود راندادی یاریی کس باربد را
104. ۱۰۴در آن مجلس که عیش آغاز کردندبه یک جا چنگ و بربط ساز کردند
105. ۱۰۵نوای هر دو ساز از بربط و چنگبه هم در ساخته چون بوی با رنگ
106. ۱۰۶ترنمشان خمار از گوش می‌بردیکی دل داد و دیگر هوش می‌برد
107. ۱۰۷به ناله سینه را سوراخ کردندغلامان را به شه گستاخ کردند
108. ۱۰۸ملک فرمود تا یکسر غلامانبرون رفتند چون کبک خرامان
109. ۱۰۹مغنی ماند و شاهنشاه و شاپورشدند آن دیگران از بارگه دور
110. ۱۱۰ستای باربد دستان همی‌زدبه هشیاری ره مستان همی‌زد
111. ۱۱۱نکیسا چنگ را خوش کرده آغازفکنده ارغنون را زخمه بر ساز
112. ۱۱۲ملک بر هر دو جان انداز کردهدر گنج و در دل باز کرده
113. ۱۱۳چو زین خرگاه گردان دور شد شاهبر آمد چون رخ خرگاهیان ماه
114. ۱۱۴به گرد خرگه آن چشمه نورطوافی کرد چون پروانه شاپور
115. ۱۱۵ز کُنج پرده گفت آن هاتف جانکز این مطرب یکی را سوی من خوان
116. ۱۱۶بدین درگه نشانش ساز در چنگکه تا بر سوز من بردارد آهنگ
117. ۱۱۷به حسب حال من پیش آورد سازبگوید آنچه من گویم بدو باز
118. ۱۱۸نکیسا را بر آن در برد شاپورنشاندش یک دو گام از پیشگه دور
119. ۱۱۹کز این خرگاه محرم دیده بردوزسماع خرگهی از وی در آموز
120. ۱۲۰نوا بر طرز این خرگاه می‌زنرهی کاو گویدت آن راه می‌زن
121. ۱۲۱از این سو باربد چون بلبل مستز دیگر سو نکیسا چنگ در دست
122. ۱۲۲فروغ شمع‌های عنبرآلودبهشتی بود از آتش باغی از دود
123. ۱۲۳نوا بازی کنان در پرده تنگغزل گیسوکشان در دامن چنگ
124. ۱۲۴به گوش چنگ در ابریشم سازفکنده حلقه‌های محرم آواز
125. ۱۲۵ملک دل داده تا مطرب چه سازدکدامین راه و دستان را نوازد
126. ۱۲۶نگار خرگهی با مطرب خویشغم دل گفت کاین برگو میندیش