1. ۱حکایت بر گرفته شاه و شاپورجهان دیدند یکسر نور در نور
2. ۲پری پیکر برون آمد ز خرگاهچنان کز زیر ابر آید برون ماه
3. ۳چو عیار‌ان سرمست از سر مهربه پای شه در افتاد آن پری‌چهر
4. ۴چو شه معشوق را مولای خود دیدسر مه را به زیر پای خود دید
5. ۵ز شادی ساختش بر فرق خود جایکه شه را تاج بر سر به که در پای
6. ۶در آن خدمت که یارش ساز می‌کردمکافات‌ش یکی ده باز می‌کرد
7. ۷چو کار از پای‌بوسی برتر آمدتقاضا‌ی دهن‌بوسی بر آمد
8. ۸از آن آتش که بر خاطر گذر کردترش‌رویی به شیرین در اثر کرد
9. ۹ملک حیران شده کان روی گلرنگچرا شد شاد و چون شد باز دلتنگ‌؟!
10. ۱۰نهان در گوش خسرو گفت شاپورکه گر مه شد گرفته‌، هست معذور
11. ۱۱برای آنکه خود را تا به امروزبه‌نام نیک پرورد آن دل‌افروز
12. ۱۲کنون ترسد که مطلق‌دستی شاهنهد خال خجالت بر رخ ماه
13. ۱۳چو شه دانست کان تخم برومندبدو سر در نیارد جز به پیوند
14. ۱۴بسی سوگند خورد و عهدها بستکه بی کاوین نیارد سوی او دست
15. ۱۵بزرگان جهان را جمع سازدبه کاوین کردنش گردن فرازد
16. ۱۶ولی باید که می در جام ریزدکه از دست این زمان آن برنخیزد
17. ۱۷یک امشب شادمان با هم نشینیمبه روی یکدیگر عالم ببینیم
18. ۱۸چو عهد شاه را بشنید شیرینبه خنده برگشاد از ماه پروین
19. ۱۹لبش با دُر به غواصی در آمدسر زلفش به رقاصی بر آمد
20. ۲۰خروش‌ِ زیور‌ِ زر تاب دادهدماغ مطربان را خواب داده
21. ۲۱لبش از می قدح بر دست کردهبه جرعه ساقیان را مست کرده
22. ۲۲ز شادی چون تواند ماند باقیکه مه مطرب بود خورشید ساقی
23. ۲۳دل از مستی چنان مخمور ماندهکز اسباب غرض‌ها دور مانده
24. ۲۴دماغ از چاشنی‌های دگر نوشز لذت کرده شهوت را فراموش
25. ۲۵بخور عطر و آنگه روی زیبادل از شادی کجا باشد شکیبا‌؟
26. ۲۶فرو مانده ز بازی‌های دلکشدر آب و آتش اندر آب و آتش
27. ۲۷کشش‌هایی بدان رغبت که بایدچو مغناطیس که‌آهن را رباید
28. ۲۸ولیکن بود صحبت زینهارینکردند از وفا زنهار خواری
29. ۲۹چو آمد در کف خسرو دل دوستبرون آمد ز شادی چون گل از پوست
30. ۳۰دل خود را چو شمع از دیده پالودپرند ماه را پروین بر آمود
31. ۳۱به مژگان دیده را در ماه می‌دوختمگر بر مجمر مه عود می‌سوخت
32. ۳۲گهی می‌سود نرگس بر پرندشگهی می‌بست سنبل بر کمندش
33. ۳۳گهی بر نار سیمینش زدی دستگهی لرزید چون سیماب پیوست
34. ۳۴گهی مرغول جعدش باز کردیز شب بر ماه مشک‌انداز کردی
35. ۳۵گه از فرق سرش معجر گشادیغلامانه کلاهش بر نهادی
36. ۳۶گه از گیسوش بستی بر میان بندگه از لعلش نهادی در دهان قند
37. ۳۷گهی سودی عقیقش را به انگشتگه آوردی زنخ چون سیب در مشت
38. ۳۸گهی دستینه از دستش ربودیبه بازو بندی‌اش بازو نمودی
39. ۳۹گهی خلخال‌هاش از پای کندیبه‌جای طوق در گردن فکندی
40. ۴۰گه آوردی فروزان شمع در پیشدرو دیدی و در حال دل خویش
41. ۴۱گهی گفتی تنم را جان تویی توگهی گفت این منم من آن تویی تو
42. ۴۲دلش در بند آن پاکیزه دلبندبه شاهد بازی آن شب گشت خرسند
43. ۴۳نشاط هر دو در شهوت پرستیبه شیر مست ماند از شیر‌مستی
44. ۴۴صدف می‌داشت درج خویش را پاسکه تا بر دُر نیفتد نوک الماس
45. ۴۵ز بانگ بوسه‌های خوشتر از نوشزمانه ارغنون کرده فراموش
46. ۴۶دهل‌زن چون دهل را ساز می‌کردهنوز این لابه و آن ناز می‌کرد
47. ۴۷بدینسان هفته‌ای دمساز بودندگهی با عذر و گه با ناز بودند
48. ۴۸به روز آهنگ عشرت داشتندیدمی بی‌خوشدلی نگذاشتندی
49. ۴۹به شب نرد قناعت باختندیبه بوسه کعبتین انداختندی
50. ۵۰شب هفتم که کار از دست می‌شدغرض دیوانه‌، شهوت مست می‌شد
51. ۵۱ملک فرمود تا هم در شب آن ماهبه برج خویشتن روشن کند راه
52. ۵۲سپاهی چون کواکب در رکابشکه از پری خدا داند حسابش
53. ۵۳نشیند تا به صد تمکینش آرندچو مه در محمل زرینش آرند
54. ۵۴چنان کاید به برج خویشتن ماهبه قصر خویشتن آمد ز خرگاه
55. ۵۵چو رفت آن نقد سیمین باز در سنگز نقد سیم شد دست جهان تنگ
56. ۵۶فلک بر کرد زرین بادبانینماند از سیم کشتی‌ها نشانی
57. ۵۷شهنشه کوچ کرد از منزل خویشگرفته راه دارالملک در پیش
58. ۵۸به شهر آمد طرب را کار فرمودبرآسود و ز می خوردن نیاسود
59. ۵۹به فیض ابروی سیما درخشیجهان را تازه کرد از تاج بخشی
60. ۶۰درآمد مرد را بخشنده داردزمین تا در نیارد بر نیارد
61. ۶۱نه ریزد ابر بی توفیر دریانه بی‌باران شود دریا مهیا
62. ۶۲نه بر مرد تهی‌رو هست باجینه از ویرانه کس خواهد خراجی
63. ۶۳شبی فرمود تا اختر شناسانکنند اندیشهٔ دشوار و آسان
64. ۶۴بجویند از شب تاریک‌تارَکبه روشن‌خاطری، روزی مبارک
65. ۶۵که شاید مهد آن ماه دلفروزبه برج آفتاب آوردن آن روز
66. ۶۶رصدبندان بر او مشکل گشادندطرب را طالعی میمون نهادند