1. ۱به پیروزی چو بر پیروزه‌گون تختعروس صبح را پیروز شد بخت
2. ۲جهان رست از مرقّع پاره کردنعروس عالم از زر یاره کردن
3. ۳شه از بهر عروس آرایشی ساختکه خور از شرم آنْ آرایش انداخت
4. ۴هزار اشتر سیه چشم و جوان سالسراسر سرخ موی و زرد خلخال
5. ۵هزار اسب مرصع گوش تا دمهمه زرین ستام و آهنین سم
6. ۶هزار استر ستاره‌چشم و شب‌رنگکه دوران بود با رفتارشان لنگ
7. ۷هزاران لعبتانِ نار ...به رخ هر یک چراغ بت‌پرستان
8. ۸هزاران ماهرویان قصب‌پوشهمه دُر در کلاه و حلقه در گوش
9. ۹ز صندوق و خزینه چند خروارهمه آکنده از لؤلؤی شهوار
10. ۱۰ز مفرش‌ها که پُر دیبا و زر بودز صد بگذر که پانصد بیشتر بود
11. ۱۱همه پر زر و دیباهای چینیکز آنسان در جهان اکنون نبینی
12. ۱۲چو طاووسان زرین ده عماریبه هر طاووس در کبکی بهاری
13. ۱۳یکی مهدی به زر ترکیب کردهز بهر خاص او ترتیب کرده
14. ۱۴ز حد بیستون تا طاق گَراجنیبت‌ها روان با طوق و هرا
15. ۱۵زمین را عرض نیزه تنگ دادههوا را موج بیرق رنگ داده
16. ۱۶همه ره موکب خوبان چون شهدعماری در عماری مهد در مهد
17. ۱۷شکرریزان عروسان بر سر راهقصبهای شکرگون بسته بر ماه
18. ۱۸پریچهره بتانِ شوخ دلبندز خال و لب سرشته مشک با قند
19. ۱۹به‌گِردِ فرق هر سرو بلندیعراقی‌وار بسته فرق‌بندی
20. ۲۰به پشت زین بر اسبان روانهز گیسو کرده مشگین تازیانه
21. ۲۱به گیسو در نهاده لؤلؤ زرزده بر لؤلؤ زر لؤلؤ تر
22. ۲۲بدین رونق بدین آیین بدین نورچنین آرایشی زو چشم بد دور
23. ۲۳یکایک در نشاط و ناز رفتندبه استقبال شیرین باز رفتند
24. ۲۴بجای فندق افشان بود بر سردرافشان هر دُری چون فندقِ تر
25. ۲۵به‌جای پرهٔ گل نافهٔ مشکمرصع لؤلؤ تر با زر خشک
26. ۲۶همه ره گنج‌ریز و گوهر‌اندازبیاوردند شیرین را به صد ناز
27. ۲۷چو آمد مهد شیرین در مدائنغنی شد دامن خاک از خزائن
28. ۲۸به هر گامی که شد چون نوبهار‌یشهنشه ریخت در پایش نثار‌ی
29. ۲۹چنان کز بس درم‌ریزان شاهیدرم روید هنوز از پشت ماهی
30. ۳۰فرود آمد به دولت‌گاه جمشیدچو در برج حمل تابنده خورشید
31. ۳۱ملک فرمود خواندن موبدان راهمان کار آگهان و بخردان را
32. ۳۲ز شیرین قصه‌ای بر انجمن راندکه هر کس جان شیرین بر وی افشاند
33. ۳۳که شیرین شد مرا هم جفت و هم یاربه هر مهرش که بنوازم سزاوار
34. ۳۴ز من پاکست با این مهربانیکه داند کرد ازینسان زندگانی
35. ۳۵گر او را جفت سازم جای آن هستبدو گردن فرازم رای آن هست
36. ۳۶می آن بهتر که با گل جام گیردکه هر مرغی به جفت آرام گیرد
37. ۳۷چو بر گردن نباشد گاو را جفتبه گاوآهن که داند خاک را سفت‌‌؟!
38. ۳۸همه گَرد از جبین‌ها بر‌گرفتندبر آن شغل آفرین‌ها برگرفتند
39. ۳۹گرفت آنگاه خسرو دست شیرینبر خود خواند موبد را که بنشین
40. ۴۰سخن را نقش بر آیین او بستبه رسم موبدان کاوین او بست
41. ۴۱چو مهدش را به مجلس خاصگی داددرون پرده خاصش فرستاد