1. ۱به نزهت بود روزی با دل‌افروزسخن در داد و دانش می‌شد آن روز
2. ۲زمین بوسید شیرین کای خداوندز رامش سوی دانش کوش یک چند
3. ۳بسی کوشیده‌ای در کامرانیبسی دیگر به کام دل برانی
4. ۴جهان را کرده‌ای از نعمت آبادخرابش چون توان کردن به بیداد
5. ۵چو آن گاوی که ازوی شیر خیزدلگد در شیر گیرد تا بریزد
6. ۶حذر کن زانکه ناگه در کمینیدعای بد کند خلوت‌نشینی
7. ۷زنی پیر از نفسهای جوانهزند تیری سحرگه بر نشانه
8. ۸ندارد سودت آنگه بانگ و فریادکه نفرین داده باشد ملک بر باد
9. ۹بسا آیینه کاندر دست شاهانسیه گشت از نفیر داد خواهان
10. ۱۰چو دولت روی برگرداند از راههمه کاری نه بر موقع کند شاه
11. ۱۱چو برگ باغ گیرد ناتوانیخبر پیشین برد باد خزانی
12. ۱۲چو دور از حاضران میرد چراغیکشندش پیش از آن در دیده داغی
13. ۱۳چو سیلی ریختن خواهد به انبوهبغرد کوهه ابر از سر کوه
14. ۱۴تگرگی کو زند گشنیز بر خاکرسد خود بوی گشنیزش بر افلاک
15. ۱۵درختی کاول از پیوند کژ خاستنشاید جز به آتش کردنش راست
16. ۱۶جهانسوزی بد است و جور سازیترا به گر رعیت را نوازی
17. ۱۷از آن ترسم که گردد این مثل راستکه آن شه گفت کو را کس نمی‌خواست
18. ۱۸کهن دولت چو باشد دیر پیوندرعیت را نباشد هیچ در بند
19. ۱۹ز مثل خود جهان را طاق بیندجهان خود را به استحقاق بیند
20. ۲۰ز مغروری که در سر ناز گیردمراعات از رعیت باز گیرد
21. ۲۱نو اقبالی بر آرد دست ناگاهکند دست دراز از خلق کوتاه
22. ۲۲خلایق را چو نیکوخواه گرددبه اجماع خلایق، شاه گردد
23. ۲۳خردمندی و شاهی هر دو داریسپیدی و سیاهی هر دو داری
24. ۲۴نجات آخرت را چاره‌گر باشدر این منزل ز رفتن با خبر باش
25. ۲۵کسی کو سیم و زر ترکیب سازدقیامت را کجا ترتیب سازد
26. ۲۶ببین دور از تو شاهانی که مردندز مال و ملک و شاهی هیچ بردند؟
27. ۲۷بمانی مال، بدخواه تو باشدببخشی، شحنه راه تو باشد
28. ۲۸فرو خوان قصه دارا و جمشیدکه با هر یک چه بازی کرد خورشید
29. ۲۹در این نه پرده آهنگ آنچنان سازکه دانی پردهٔ پوشیده را راز