1. ۱سعادت چون گلی پرورد خواهدبه بار آید پس آنگه مرد خواهد
2. ۲نخست اقبال بردوزد کلاهیپس آنگاهی نهد بر فرق شاهی
3. ۳ز دریا دُر برآرد مرد غواصبه کم‌مدت شود بر تاج‌ها خاص
4. ۴چو شیرین گشت شیرین‌تر ز جلابصلا در داد خسرو را که دریاب
5. ۵بخور کاین جام شیرین نوش‌بادتبجز شیرین همه فرموش‌بادت
6. ۶به خلوت بر زبان نیکنامیفرستادش به هشیاری پیامی
7. ۷که جام باده در باقی کن امشبمرا هم باده هم ساقی کن امشب
8. ۸مشو شیرین‌پرست ار می پرستیکه نتوان کرد با یک دل دو مستی
9. ۹چو مستی مرد را بر سر زند دودکبابش خواه‌ تر خواهی نمک‌سود
10. ۱۰دگر چون بر مرادش دست باشدبگوید مست بودم مست باشد
11. ۱۱اگر کالای صد بکری برَد مستبه هشیاری، به هشیاران کشد دست
12. ۱۲بسا مستا که قفل خویش بگشادبه هشیاری، ز دزدان کرد فریاد
13. ۱۳خوش آمد این سخن شاه عجم رابگفتا هست فرمان آن صنم را
14. ۱۴ولیکن بود روز باده خوردنجگرخواری نمی‌شایست کردن
15. ۱۵نوای باربد لحن نکیساجبین زهره را کرده زمین‌سا
16. ۱۶گهی گفتی به ساقی نغمهٔ رودبده جامی که باد این عیش بدرود
17. ۱۷گهی با باربد گفتی می از جامبزن که‌امسال نیکت باد فرجام
18. ۱۸ملک بر یاد شیرین تلخ بادهلبالب کرده و بر لب نهاده
19. ۱۹به شادی هر زمان می‌خورد کاسیبدینسان تا ز شب بگذشت پاسی
20. ۲۰چو آمد وقت آن کاسوده و شادشود سوی عروس خویش داماد
21. ۲۱چنان بُد مست‌، که‌ش بیهوش بردندبجای غاشیه‌ش بر دوش بردند
22. ۲۲چو شیرین در شبستان آگهی یافتکه مستی شاه را از خود تهی یافت
23. ۲۳به شیرینی جمال از شاه بنهفتنهادش جفته‌ای شیرین‌تر از جفت
24. ۲۴ظریفی کرد و بیرون از ظریفینشاید کرد با مستان حریفی
25. ۲۵عجوزی بود مادر خوانده او راز نسل مادران وا مانده او را
26. ۲۶چه‌گویم‌؟ راست چون گرگی به تقدیرنه چون گرگ جوان‌، چون روبه پیر
27. ۲۷دو ... چون دو خیک آب‌رفتهز زانو زور و از تن تاب رفته
28. ۲۸تنی چون خرکمان از کوژپشتیبر و پشتی چو کیمخت از درشتی
29. ۲۹دو رخ چون جوز هندی ریشه‌ریشهچو حنظل هر یکی زهری به شیشه
30. ۳۰دهان و لفجنش از شاخ شاخیبه گوری تنگ می‌ماند از فراخی
31. ۳۱شکنج ابرویش بر لب فتادهدهانش را شکنجه بر نهاده
32. ۳۲نه بینی! خرگهی بر روی بستهنه دندان! یک دو زرنیخ شکسته
33. ۳۳مژه ریزیده چشم آشفته ماندهز خوردن دست و دندان سفته مانده
34. ۳۴به عمدا زیوری بر بستش آن ماهعروسانه فرستادش برِ شاه
35. ۳۵بدان تا مستیش را آزمایدکه مه را ز ابر فرقی می‌نماید؟
36. ۳۶ز طرف پرده آمد پیر بیرونچو ماری کاید از نخجیر بیرون
37. ۳۷گران‌جانی که گفتی جان نبودشبه دندانی که یک دندان نبودش
38. ۳۸شه از مستی در آن ساعت چنان بودکه در چشم آسمانش ریسمان بود
39. ۳۹ولیک آن مایه بودش هوشیاریکه خوشتر زین رود کبک بهاری
40. ۴۰کمان ابروان را زه برافکندبدان دل کاهوی فربه در افکند
41. ۴۱چو صید افکنده شد کاهی نیرزیدوزان صد گرگ روباهی نیرزید
42. ۴۲کلاغی دید بر جای هماییشده در مهد ماهی اژدهایی
43. ۴۳به دل گفت این چه اژدرها پرستیستخیال خواب یا سودای مستیست
44. ۴۴نه بس شیرین شد این تلخ دو تا پشتچه شیرین کز ترش‌رویی مرا کشت
45. ۴۵ولی چون غول مستی رهزنش بودگمان افتاد کان مادر زنش بود
46. ۴۶در آورد از سر مستی بِدو دستفتاد آن جام و شیشه هر دو بشکست
47. ۴۷به صد جهد و بلا برداشت آوازکه مردم جان مادر چاره‌ای ساز
48. ۴۸چو شیرین بانگ مادر خوانده بشنیدبه فریادش رسیدن مصلحت دید
49. ۴۹برون آمد ز طرف هفت پردهبنامیزد رخی هر هفت کرده
50. ۵۰چه‌گویم چون شکر؟ شکر کدامست؟طبرزد نه که او نیزش غلام است
51. ۵۱چو سروی گر بوَد در دامنش نوشچو ماهی گر بوَد ماهی قصب‌پوش
52. ۵۲مهی خورشید با خوبیش درویشگلی از صد بهارش مملکت بیش
53. ۵۳بتی کامد پرستیدن حلالشبهشتی نقد بازار جمالش
54. ۵۴بهشتی شربتی از جان سرشتهولی نام طمع بر یخ نوشته
55. ۵۵جهان‌افروز دلبندی‌، چه دلبند‌!به خرمن‌ها گل و خروارها قند
56. ۵۶بهاری تازه چون گل بر درختانسزاوار کنار نیک‌بختان
57. ۵۷خجل‌رویی ز رویش مشتری راچنان کز رفتنش کبک دری را
58. ۵۸عقیق میم‌شکلش سنگ در مشتکه تا بر حرفِ او کس نَنْهد انگشت
59. ۵۹نسیمش در بها هم‌سنگِ جان بودترازو‌داریِ زلفش بدان بود
60. ۶۰ز خالش چشم بد در خواب رفتهچو دیده نقش او از تاب رفته
61. ۶۱ز کرسی‌داریِ آن مشکِ جوسنگترازوگاه جو می‌زد گهی سنگ
62. ۶۲لب و دندانی از عشق آفریدهلبش دندان و دندان لب ندیده
63. ۶۳رخ از باغِ سبک‌روحی نسیمیدهان از نقطهٔ موهوم میمی
64. ۶۴کشیده گِردِ مه‌ مشگین‌کمندیچراغی بسته بر دودِ سپندی
65. ۶۵به نازی قلب ترکستان دریدهبه بوسی دخل خوزستان خریده
66. ۶۶رخی چون تازه‌گل‌های دلاویزگلاب از شرم آن گلها عرق‌ریز
67. ۶۷سپید و نرم چون قاقم بر و پشتکشیده چون دُم قاقم ده انگشت
68. ۶۸تنی چون شیر با شکر سرشتهتباشیرش به جای شیر هشته
69. ۶۹ز تری خواست اندامش چکیدنز بازی زلفش از دستش پریدن
70. ۷۰گشاده طاق ابرو تا بناگوشکشیده طوق غبغب تا سر دوش
71. ۷۱کرشمه‌کردنی بر دل عنان‌زنخمار آلوده چشمی کاروان‌زن
72. ۷۲ز خاطرها چو باده گَرد می‌بُردز دل‌ها چون مفرح درد می‌برد
73. ۷۳گل و شکر کدامین گل‌؟ چه شکر‌؟به او او ماند و بس الله اکبر
74. ۷۴ملک چون جلوه دلخواه نو دیدتو گفتی دیو دیده ماه نو دید
75. ۷۵چو دیوانه ز مه نو برآشفتدر آن مستی و آن آشفتگی خفت
76. ۷۶سحرگه چون به عادت گشت بیدارفتادش چشم بر خرمای بی‌خار
77. ۷۷عروسی دید زیبا، جان درو بستتنوری گرم حالی نان درو بست
78. ۷۸نبیذِ تلخ گشته سازگارششکسته بوسه‌‌ی شیرین خمارش
79. ۷۹نهاده بر دهانش ساغر ملشکفته در کنارش خرمن گل
80. ۸۰دو مشگین طوق در حلقش فتادهدو سیمین نار بر سیبش نهاده
81. ۸۱بنفشه با شقایق در مناجاتشکر می‌گفت فی‌التاخیر آفات
82. ۸۲چو ابر از پیش روی ماه برخاستشکیب شاه نیز از راه برخاست
83. ۸۳خرد با روی خوبان ناشکیب استشراب چینیان مانی‌فریب است
84. ۸۴به خوزستان درآمد خواجه سرمستطبرزد می‌ربود و قند می‌خست
85. ۸۵نه خوشتر زان صبوحی دیده دیدهنه صبحی زان مبارک‌تر دمیده
86. ۸۶سر اول به گل چیدن در آمدچو گل زان رخ به خندیدن در آمد
87. ۸۷پس آنگه عشق را آوازه در دادصلای میوه‌های تازه در داد
88. ۸۸که از سیب و سمن بد نقل سازیشگهی با نار و نرگس رفت بازیش
89. ۸۹گهی باز سپید از دست شه جَستتذرو باغ را بر سینه بنشست
90. ۹۰گهی از بس نشاط‌انگیز پروازکبوتر چیره شد بر سینه باز
91. ۹۱گوزن ماده می‌کوشید با شیربر او هم شیر نر شد عاقبت چیر
92. ۹۲شگرفی کرد و تا خازن خبر داشتبه یاقوت از عقیقش مُهر برداشت
93. ۹۳برون برد از دل پر درد او دردبرآورد از گل بی گرد او گرد
94. ۹۴حصاری یافت سیمین قفل بر درچو آب زندگانی مُهر بر سر
95. ۹۵نه بانگ پای مظلومان شنیدهنه دست ظالمان بر وی رسیده
96. ۹۶خدنگ غنچه با پیکان شده جفتبه پیکان لعل پیکانی همی‌سفت
97. ۹۷مگر شه خضر بود و شب سیاهیکه در آب حیات افکند ماهی
98. ۹۸چو تخت پیل شه شد تخته عاجحساب عشق رست از تخت و از تاج
99. ۹۹به ضرب دوستی بر دست می‌زددبیرانه یکی در شصت می‌زد
100. ۱۰۰نگویم بر نشانه تیر می‌شدرطب بی‌استخوان در شیر می‌شد
101. ۱۰۱شده چنبر میانی بر میانیرسیده زان میان جانی به جانی
102. ۱۰۲چکیده آب گل در سیمگون جامشکر بگداخته در مغز بادام
103. ۱۰۳صدف بر شاخ مرجان مهد بستهبه یکجا آب و آتش عهد بسته
104. ۱۰۴ز رنگ‌آمیزی آن آتش و آبشبستان گشته پرشنگرف و سیماب
105. ۱۰۵شبان‌روزی به تَرکِ خواب گفتندبه مرواریدها یاقوت سفتند
106. ۱۰۶شبان‌روزی دگر خفتند مدهوشبنفشه در بر و نرگس در آغوش
107. ۱۰۷به یکجا هر دو چون طاووس خفتهکه الحق خوش بود طاووس جفته
108. ۱۰۸ز نوشین خواب چون سر برگرفتندخدا را آفرین از سر گرفتند
109. ۱۰۹به آب اندام را تادیب کردندنیایش خانه را ترتیب کردند
110. ۱۱۰ز دست خاصگان پرده شاهنشد رنگ عروسی تا به یک ماه
111. ۱۱۱همیلا و سمن‌ترک و همایونز حنا دست‌ها را کرده گلگون
112. ۱۱۲ملک روزی به خلوتگاه بنشستنشاند آن لعبتان را نیز بر دست
113. ۱۱۳به رسم آرایشی در خوردشان کردز گوهر سرخ و از زر زردشان کرد
114. ۱۱۴همایون را به شاپور گزین دادطبرزد خورد و پاداش انگبین داد
115. ۱۱۵همیلا را نکیسا یار شد راستسمن‌ترک از برای باربد خواست
116. ۱۱۶ختن‌خاتون ز روی حکمت و پندبزرگ امید را فرمود پیوند
117. ۱۱۷پس آنگه داد با تشریف و منشورهمه ملک مهین‌بانو به شاپور
118. ۱۱۸چو آمد دولت شاپور در کاردر آن دولت عمارت کرد بسیار
119. ۱۱۹از آن پس کار خسرو خرمی بودز دولت بر مرادش همدمی بود
120. ۱۲۰جوانی و مراد و پادشاهیازین به گر به‌هم باشد چه خواهی‌‌؟!
121. ۱۲۱نبودی روز و شب بی‌باده و رودجهان را خورد و باقی کرد بدرود
122. ۱۲۲جهان خوردن گزین کاین خوشگوارستغم کار جهان خوردن چه کارست‌‌؟!‌
123. ۱۲۳به خوش‌طبعی جهان می‌داد و می‌خوردقضای عیش چندین ساله می‌کرد
124. ۱۲۴پس از یک چند چون بیداردل گشتاز آن گستاخرویی‌ها خجل گشت
125. ۱۲۵چو مویش دیده‌بان بر عارض افکندجوانی را ز دیده موی بر کند
126. ۱۲۶ز هستی تا عدم مویی امید استمگر کان موی خود موی سپید است
127. ۱۲۷چو در موی سیاه آمد سپیدیپدید آمد نشان ناامیدی
128. ۱۲۸بنفشه زلف را چندان دهد تابکه باشد یاسمن را دیده در خواب
129. ۱۲۹ز شب چندان توان دیدن سیاهیکه برناید فروغ صبحگاهی
130. ۱۳۰هوای باغ چندانی بود گرمکه سبزی را سپیدی دارد آزرم
131. ۱۳۱چو بر سبزه فشانَد برف کافوربه باد سرد باشد باغ معذور
132. ۱۳۲سگ تازی که آهو گیر گرددبگیرد آهویش چون پیر گردد
133. ۱۳۳کمان ترک چون دور افتد از تیردفی باشد کهن با مطربی پیر
134. ۱۳۴چو گندم را سپیدی داد رنگششود تلخ ار بود سالی درنگش
135. ۱۳۵چو گازر شوی گردد جامه خامخورد مقراضه مقراض ناکام
136. ۱۳۶بخار دیگ چون کف بر سر آردهمه مطبخ به خاکستر برآرد
137. ۱۳۷سیاه مطبخی را گو میندیشکه داری آسیایی نیز در پیش
138. ۱۳۸اگر در مطبخت نامست عنبرشوی در آسیا کافور پیکر
139. ۱۳۹بر آنکس که‌آسیا گردی نشانَدنمانَد گرد چون خود را فشاند
140. ۱۴۰کسی کافتد بر او زین آسیا گردبه صد دریا نشاید غسل‌ِ او کرد
141. ۱۴۱جوانی چیست‌‌؟ سودایی است در سروزان سودا تمنایی میسر
142. ۱۴۲چو پیری بر ولایت گشت والیبرون کرد از سر آن سودا به‌سالی
143. ۱۴۳جوانی گفت پیری را چه تدبیر‌‌؟که یار از من گریزد چون شوم پیر‌‌
144. ۱۴۴جوابش داد پیر نغز گفتارکه در پیری تو خود بگریزی از یار
145. ۱۴۵بر آن سر کاسمان سیماب ریزدچو سیماب از بت سیمین گریزد
146. ۱۴۶سیه‌مویی جوان را غم زدایدکه در چشم سیاهان غم نیاید
147. ۱۴۷غم از زنگی بگرداند علم رانداند هیچ زنگی نام غم را
148. ۱۴۸سیاهی توتیای چشم از آنستکه فراش ره هندوستانست
149. ۱۴۹مخسب ای سر که پیری در سر آمدسپاه صبحگاه از در در آمد
150. ۱۵۰ز پنبه شد بناگوشت کفن‌پوشهنوز این پنبه بیرون ناری از گوش
151. ۱۵۱چو خسرو در بنفشه یاسمن یافتز پیری در جوانی یاس من یافت
152. ۱۵۲اگرچه نیک عهدی پیشه می‌کردجهان بدعهد بود اندیشه می‌کرد
153. ۱۵۳گهی بر تخت زرین نرد می‌باختگهی شبدیز را چون بخت می‌تاخت
154. ۱۵۴گهی می‌کرد شهد باربد نوشگهی می‌گشت با شیرین هم آغوش
155. ۱۵۵چو تخت و باربد شیرین و شبدیزبشد هر چار نزهتگاه پرویز
156. ۱۵۶ازان خواب گذشته یادش آمدخرابی در دل آبادش آمد
157. ۱۵۷چو می‌دانست کز خاکی و آبیهر آنچ آباد شد گیرد خرابی
158. ۱۵۸مه نو تا به بدری نور گیردچو در بدری رسد نقصان پذیرد
159. ۱۵۹درخت میوه تا خامست خیزدچو گردد پخته حالی بر بریزد