1. ۱شنیدم که فرماندهی دادگرقبا داشتی هر دو روی آستر
2. ۲یکی گفتش ای خسرو نیکروزز دیبای چینی قبایی بدوز
3. ۳بگفت این قدر ستر و آسایش استوز این بگذری زیب و آرایش است
4. ۴نه از بهر آن می‌ستانم خراجکه زینت کنم بر خود و تخت و تاج
5. ۵چو همچون ...ن حله در تن کنمبه مردی کجا دفع دشمن کنم؟
6. ۶مرا هم ز صد گونه آز و هواستولیکن خزینه نه تنها مراست
7. ۷خزاین پر از بهر لشکر بودنه از بهر آذین و زیور بود
8. ۸سپاهی که خوشدل نباشد ز شاهندارد حدود ولایت نگاه
9. ۹چو دشمن خر روستایی بردملک باج و دَه‌یک چرا می‌خورد؟
10. ۱۰مخالف خرش برد و سلطان خراجچه اقبال ماند در آن تخت و تاج؟
11. ۱۱رعیت درخت است اگر پروریبه کام دل دوستان بر خوری
12. ۱۲به بی‌رحمی از بیخ و بارش مکنکه نادان کند حیف بر خویشتن
13. ۱۳مروت نباشد بر افتاده زوربرد مرغ دون دانه از پیش مور
14. ۱۴کسان بر خورند از جوانی و بختکه بر زیردستان نگیرند سخت
15. ۱۵اگر زیردستی در آید ز پایحذر کن ز نالیدنش بر خدای
16. ۱۶چو شاید گرفتن به نرمی دیاربه پیکار خون از مشامی میار
17. ۱۷به مردی که ملک سراسرْ زمیننیرزد که خونی چکد بر زمین
18. ۱۸شنیدم که جمشید فرخ‌سرشتبه سرچشمه‌ای بر به سنگی نوشت
19. ۱۹بر این چشمه چون ما بسی دم زدندبرفتند چون چشم بر هم زدند
20. ۲۰گرفتیم عالم به مردی و زورولیکن نبردیم با خود به گور
21. ۲۱چو بر دشمنی باشدت دسترسمرنجانْشْ کاو را همین غصه بس
22. ۲۲عدو زنده سرگشته پیرامُنتبه از خون او کشته در گردنت