1. ۱شنیدم که دارای فرخ تبارز لشکر جدا ماند روز شکار
2. ۲دوان آمدش گله‌بانی به پیشبه دل گفت دارای فرخنده کیش
3. ۳مگر دشمن است این که آمد به جنگز دورش بدوزم به تیر خدنگ
4. ۴کمان کیانی به زه راست کردبه یک دم وجودش عدم خواست کرد
5. ۵بگفت ای خداوند ایران و تورکه چشم بد از روزگار تو دور
6. ۶من آنم که اسبان شه پرورمبه خدمت بدین مرغزار اندرم
7. ۷ملک را دل رفته آمد به جایبخندید و گفت: ای نکوهیده رای
8. ۸تو را یاوری کرد فرخ سروشوگر نه زه آورده بودم به گوش
9. ۹نگهبان مرعی بخندید و گفت:نصیحت ز منعم نباید نهفت
10. ۱۰نه تدبیر محمود و رای نکوستکه دشمن نداند شهنشه ز دوست
11. ۱۱چنان است در مهتری شرط زیستکه هر کهتری را بدانی که کیست
12. ۱۲مرا بارها در حضر دیده‌ایز خیل و چراگاه پرسیده‌ای
13. ۱۳کنونت به مهر آمدم پیشبازنمی‌دانیم از بداندیش باز
14. ۱۴توانم من، ای نامور شهریارکه اسبی برون آرم از صد هزار
15. ۱۵مرا گله‌بانی به عقل است و رایتو هم گلهٔ خویش باری، بپای
16. ۱۶در آن تخت و ملک از خلل غم بودکه تدبیر شاه از شبان کم بود