1. ۱کسی گفت پروانه را کای حقیربرو دوستی در خور خویش گیر
2. ۲رهی رو که بینی طریق رجاتو و مهر شمع از کجا تا کجا؟
3. ۳سمندر نه‌ای گرد آتش مگردکه مردانگی باید آنگه نبرد
4. ۴ز خورشید پنهان شود موش کورکه جهل است با آهنین پنجه زور
5. ۵کسی را که دانی که خصم تو اوستنه از عقل باشد گرفتن به دوست
6. ۶تو را کس نگوید نکو می‌کنیکه جان در سر کار او می‌کنی
7. ۷گدایی که از پادشه خواست دختقفا خورد و سودای بیهوده پخت
8. ۸کجا در حساب آرد او چون تو دوستکه روی ملوک و سلاطین در اوست؟
9. ۹مپندار کاو در چنان مجلسیمدارا کند با چو تو مفلسی
10. ۱۰وگر با همه خلق نرمی کندتو بیچاره‌ای با تو گرمی کند
11. ۱۱نگه کن که پروانهٔ سو...کچه گفت، ای عجب گر بسوزم چه باک؟
12. ۱۲مرا چون خلیل آتشی در دل استکه پنداری این شعله بر من گل است
13. ۱۳نه دل دامن دلستان می‌کشدکه مهرش گریبان جان می‌کشد
14. ۱۴نه خود را بر آتش به خود می‌زنمکه زنجیر شوق است در گردنم
15. ۱۵مرا همچنان دور بودم که سوختنه این دم که آتش به من در فروخت
16. ۱۶نه آن می‌کند یار در شاهدیکه با او توان گفتن از زاهدی
17. ۱۷که عیبم کند بر تولای دوست؟که من راضیم کشته در پای دوست
18. ۱۸مرا بر تلف حرص دانی چراست؟چو او هست اگر من نباشم رواست
19. ۱۹بسوزم که یار پسندیده اوستکه در وی سرایت کند سوز دوست
20. ۲۰مرا چند گویی که در خورد خویشحریفی به دست آر همدرد خویش
21. ۲۱بدان ماند اندرز شوریده حالکه گویی به کژدم گزیده منال
22. ۲۲کسی را نصیحت مگو ای شگفتکه دانی که در وی نخواهد گرفت
23. ۲۳ز کف رفته بیچاره‌ای را لگامنگویند کآهسته ران ای غلام
24. ۲۴چه نغز آمد این نکته در سندبادکه عشق آتش است ای پسر پند، باد
25. ۲۵به باد آتش تیز برتر شودپلنگ از زدن کینه ور تر شود
26. ۲۶چو نیکت بدیدم بدی می‌کنیکه رویم فرا چون خودی می‌کنی
27. ۲۷ز خود بهتری جوی و فرصت شمارکه با چون خودی گم کنی روزگار
28. ۲۸پی چون خودی خودپرستان روندبه کوی خطرناک مستان روند
29. ۲۹من اول که این کار سر داشتمدل از سر به یک بار برداشتم
30. ۳۰سر انداز در عاشقی صادق استکه بدزهره بر خویشتن عاشق است
31. ۳۱اجل ناگهی در کمینم کشدهمان به که آن نازنینم کشد
32. ۳۲چو بی شک نبشته‌ست بر سر هلاکبه دست دلارام خوشتر هلاک
33. ۳۳نه روزی به بیچارگی جان دهی؟همان به که در پای جانان دهی