1. ۱شنیدستم از راویان کلامکه در عهد عیسی علیه‌السلام
2. ۲یکی زندگانی تلف کرده بودبه جهل و ضلالت سر آورده بود
3. ۳دلیری سیه نامه‌ای سخت دلز ناپاکی ابلیس در وی خجل
4. ۴به سر برده ایام، بی حاصلینیاسوده تا بوده از وی دلی
5. ۵سرش خالی از عقل و از احتشامشکم فربه از لقمه‌های حرام
6. ۶به ناراستی دامن آلوده‌ایبه ناداشتی دوده اندوده‌ای
7. ۷نه چشمی چو بینندگان راست رونه گوشی چو مردم نصیحت شنو
8. ۸چو سال بد از وی خلایق نفورنمایان به هم چون مه نو ز دور
9. ۹هوی و هوس خرمنش سوختهجوی نیکنامی نیندوخته
10. ۱۰سیه نامه چندان تنعم براندکه در نامه جای نبشتن نماند
11. ۱۱گنهکار و خودرای و شهوت پرستبه غفلت شب و روز مخمور و مست
12. ۱۲شنیدم که عیسی در آمد ز دشتبه مقصوره عابدی برگذشت
13. ۱۳به زیر آمد از غرفه خلوت نشینبه پایش در افتاد سر بر زمین
14. ۱۴گنهکار برگشته اختر ز دورچو پروانه حیران در ایشان ز نور
15. ۱۵تأمل به حسرت کنان شرمسارچو درویش در دست سرمایه‌دار
16. ۱۶خجل زیر لب عذرخواهان به سوزز شبهای در غفلت آورده روز
17. ۱۷سرشک غم از دیده باران چو میغکه عمرم به غفلت گذشت ای دریغ!
18. ۱۸بر انداختم نقد عمر عزیزبه دست از نکویی نیاورده چیز
19. ۱۹چو من زنده هرگز مبادا کسیکه مرگش به از زندگانی بسی
20. ۲۰برست آن که در عهد طفلی بمردکه پیرانه سر شرمساری نبرد
21. ۲۱گناهم ببخش ای جهان آفرینکه گر با من آید فبئس القرین
22. ۲۲نگون مانده از شرمساری سرشروان آب حسرت به شیب و برش
23. ۲۳در این گوشه نالان گنهکار پیرکه فریاد حالم رس ای دستگیر
24. ۲۴وز آن نیمه عابد سری پر غرورترش کرده بر فاسق ابرو ز دور
25. ۲۵که این مدبر اندر پی ما چراست؟نگون بخت جاهل چه در خورد ماست؟
26. ۲۶به گردن در آتش در افتاده‌ایبه باد هوی عمر بر داده‌ای
27. ۲۷چه خیر آمد از نفس تر دامنشکه صحبت بود با مسیح و منش؟
28. ۲۸چه بودی که زحمت ببردی ز پیشبه دوزخ برفتی پس کار خویش
29. ۲۹همی رنجم از طلعت ناخوششمبادا که در من فتد آتشش
30. ۳۰به محشر که حاضر شوند انجمنخدایا تو با او مکن حشر من
31. ۳۱در این بود و وحی از جلیل الصفاتدر آمد به عیسی علیه الصلوة
32. ۳۲که گر عالم است این و گر وی جهولمرا دعوت هر دو آمد قبول
33. ۳۳تبه کرده ایام برگشته روزبنالید بر من به زاری و سوز
34. ۳۴به بیچارگی هر که آمد برمنیندازمش ز آستان کرم
35. ۳۵عفو کردم از وی عملهای زشتبه انعام خویش آرمش در بهشت
36. ۳۶و گر عار دارد عبادت پرستکه در خلد با وی بود هم نشست
37. ۳۷بگو ننگ از او در قیامت مدارکه آن را به جنت برند این به نار
38. ۳۸که آن را جگر خون شد از سوز و دردگر این تکیه بر طاعت خویش کرد
39. ۳۹ندانست در بارگاه غنیکه بیچارگی به ز کبر و منی
40. ۴۰کرا جامه پاک است و سیرت پلیددر دوزخش را نباید کلید
41. ۴۱بر این آستان عجز و مسکینیتبه از طاعت و خویشتن بینیت
42. ۴۲چو خود را ز نیکان شمردی، بدینمی‌گنجد اندر خدایی خودی
43. ۴۳اگر مردی از مردی خود مگوینه هر شهسواری به در برد گوی
44. ۴۴پیاز آمد آن بی هنر جمله پوستکه پنداشت چون پسته مغزی در اوست
45. ۴۵از این نوع طاعت نیاید به کاربرو عذر تقصیر طاعت بیار
46. ۴۶چه رند پریشان شوریده بختچه زاهد که بر خود کند کار سخت
47. ۴۷به زهد و ورع کوش و صدق و صفاولیکن میفزای بر مصطفی
48. ۴۸نخورد از عبادت بر آن بی‌خردکه با حق نکو بود و با خلق بد
49. ۴۹سخن ماند از عاقلان یادگارز سعدی همین یک سخن یاد دار
50. ۵۰گنهکار اندیشناک از خدایبه از پارسای عبادت نمای