1. ۱شنیدم که وقتی سحرگاه عیدز گرمابه آمد برون بایزید
2. ۲یکی تشت خاکسترش بی‌خبرفرو ریختند از سرایی به سر
3. ۳همی‌گفت شولیده دستار و مویکف دست شکرانه مالان به روی
4. ۴که ای نفس من در خور آتشمبه خاکستری روی در هم کشم؟
5. ۵بزرگان نکردند در خود نگاهخدابینی از خویشتن بین مخواه
6. ۶بزرگی به ناموس و گفتار نیستبلندی به دعوی و پندار نیست
7. ۷تواضع سر رفعت افرازدتتکبر به خاک اندر اندازدت
8. ۸به گردن فتد سرکش تند خویبلندیت باید‌، بلندی مجوی
9. ۹ز مغرور دنیا ره دین مجویخدابینی از خویشتن بین مجوی
10. ۱۰گرت جاه باید مکن چون خسانبه چشم حقارت نگه در کسان
11. ۱۱گمان کی برد مردم هوشمندکه در سرگرانی است قدر بلند؟
12. ۱۲از این نامورتر محلی مجویکه خوانند خلقت پسندیده خوی
13. ۱۳نه گر چون تویی بر تو کبر آوردبزرگش نبینی به چشم خرد؟
14. ۱۴تو نیز ار تکبر کنی همچناننمایی، که پیشت تکبر کنان
15. ۱۵چو استاده‌ای بر مقامی بلندبر افتاده گر هوشمندی مخند
16. ۱۶بسا ایستاده در آمد ز پایکه افتادگانش گرفتند جای
17. ۱۷گرفتم که خود هستی از عیب پاکتعنت مکن بر من عیب‌ناک
18. ۱۸یکی حلقهٔ کعبه دارد به دستیکی در خراباتی افتاده مست
19. ۱۹گر آن را بخواند، که نگذاردش؟ور این را براند، که باز آردش؟
20. ۲۰نه مستظهر است آن به اعمال خویشنه این را در توبه بسته‌ست پیش