1. ۱بزرگی هنرمند آفاق بودغلامش نکوهیده اخلاق بود
2. ۲از این خفرگی موی کالیده‌ایبدی، سرکه در روی مالیده‌ای
3. ۳چو ثعبانش آلوده دندان به زهرگرو برده از زشت رویان شهر
4. ۴مدامش به روی آب چشم سبلدویدی ز بوی پیاز بغل
5. ۵گره وقت پختن بر ابرو زدیچو پختند با خواجه زانو زدی
6. ۶دمادم به نان خوردنش هم نشستو گر مردی آبش ندادی به دست
7. ۷نه گفت اندر او کار کردی نه چوبشب و روز از او خانه در کند و کوب
8. ۸گهی خار و خس در ره انداختیگهی ماکیان در چه انداختی
9. ۹ز سیماش وحشت فراز آمدینرفتی به کاری که باز آمدی
10. ۱۰کسی گفت از این بندهٔ بد خصالچه خواهی؟ ادب ، یا هنر، یا جمال؟
11. ۱۱نیرزد وجودی بدین ناخوشیکه جورش پسندی و بارش کشی
12. ۱۲منت بندهٔ خوب و نیکو سیربه دست آرم، این را به نخاس بر
13. ۱۳و گر یک پشیز آورد سر مپیچگران است اگر راست خواهی به هیچ
14. ۱۴شنید این سخن مرد نیکو نهادبخندید کای یار فرخ نژاد
15. ۱۵بد است این پسر طبع و خویش ولیکمرا زاو طبیعت شود خوی نیک
16. ۱۶چو زاو کرده باشم تحمل بسیتوانم جفا بردن از هر کسی
17. ۱۷تحمل چو زهرت نماید نخستولی شهد گردد چو در طبع رست