1. ۱کسی راه معروف کرخی بجستکه بنهاد معروفی از سر نخست
2. ۲شنیدم که مهمانش آمد یکیز بیماریش تا به مرگ اندکی
3. ۳سرش موی و رویش صفا ریختهبه موییش جان در تن آویخته
4. ۴شب آنجا بیفکند و بالش نهادروان دست در بانگ و نالش نهاد
5. ۵نه خوابش گرفتی شبان یک نفسنه از دست فریاد او خواب کس
6. ۶نهادی پریشان و طبعی درشتنمی‌مرد و خلقی به حجت بکشت
7. ۷ز فریاد و نالیدن و خفت و خیزگرفتند از او خلق راه گریز
8. ۸ز دیار مردم در آن بقعه کسهمان ناتوان ماند و معروف و بس
9. ۹شنیدم که شبها ز خدمت نخفتچو مردان میان بست و کرد آنچه گفت
10. ۱۰شبی بر سرش لشکر آورد خوابکه چند آورد مرد ناخفته تاب؟
11. ۱۱به یک دم که چشمانش خفتن گرفتمسافر پراکنده گفتن گرفت
12. ۱۲که لعنت بر این نسل ناپاک بادکه نامند و ناموس و زرقند و باد
13. ۱۳پلید اعتقادان پاکیزه پوشفریبندهٔ پارسایی فروش
14. ۱۴چه داند لت انبانی از خواب مستکه بیچاره‌ای دیده بر هم نبست؟
15. ۱۵سخنهای منکر به معروف گفتکه یک دم چرا غافل از وی بخفت
16. ۱۶فرو خورد شیخ این حدیث از کرمشنیدند پوشیدگان حرم
17. ۱۷یکی گفت معروف را در نهفتشنیدی که درویش نالان چه گفت
18. ۱۸برو زین سپس گو سر خویش گیرگرانی مکن جای دیگر بمیر
19. ۱۹نکویی و رحمت به جای خود استولی با بدان نیکمردی بد است
20. ۲۰سر سفله را گرد بالش منهسر مردم آزار بر سنگ به
21. ۲۱مکن با بدان نیکی ای نیکبختکه در شوره نادان نشاند درخت
22. ۲۲نگویم مراعات مردم مکنکرم پیش نامردمان گم مکن
23. ۲۳به اخلاق نرمی مکن با درشتکه سگ را نمالند چون گربه پشت
24. ۲۴گر انصاف خواهی سگ حق شناسبه سیرت به از مردم ناسپاس
25. ۲۵به برفاب رحمت مکن بر خسیسچو کردی مکافات بر یخ نویس
26. ۲۶ندیدم چنین پیچ بر پیچ کسمکن هیچ رحمت بر این هیچ کس
27. ۲۷بخندید و گفت ای دلارام جفتپریشان مشو زین پریشان که گفت
28. ۲۸گر از ناخوشی کرد بر من خروشمرا ناخوش از وی خوش آمد به گوش
29. ۲۹جفای چنین کس نباید شنودکه نتواند از بی‌قراری غنود
30. ۳۰چو خود را قوی حال بینی و خوشبه شکرانه بار ضعیفان بکش
31. ۳۱اگر خود همین صورتی چون طلسمبمیری و اسمت بمیرد چو جسم
32. ۳۲وگر پرورانی درخت کرمبر نیکنامی خوری لاجرم
33. ۳۳نبینی که در کرخ تربت بسی استبه جز گور معروف، معروف نیست
34. ۳۴به دولت کسانی سر افراختندکه تاج تکبر بینداختند
35. ۳۵تکبر کند مرد حشمت پرستنداند که حشمت به حلم اندر است