1. ۱شنیدم که بگریست سلطان رومبر نیکمردی ز اهل علوم
2. ۲که پایابم از دست دشمن نماندجز این قلعه و شهر با من نماند
3. ۳بسی جهد کردم که فرزند منپس از من بود سرور انجمن
4. ۴کنون دشمن بدگهر دست یافتسر دست مردی و جهدم بتافت
5. ۵چه تدبیر سازم، چه درمان کنم؟که از غم بفرسود جان در تنم
6. ۶بگفت ای برادر غم خویش خورکه از عمر بهتر شد و بیشتر
7. ۷تو را این قدر تا بمانی بس استچو رفتی جهان جای دیگر کس است
8. ۸اگر هوشمند است و گر بی‌خردغم او مخور کاو غم خود خورد
9. ۹مشقت نیرزد جهان داشتنگرفتن به شمشیر و بگذاشتن
10. ۱۰بدین پنج روزه اقامت منازبه اندیشه تدبیر رفتن بساز
11. ۱۱که را دانی از خسروان عجمز عهد فریدون و ضحاک و جم
12. ۱۲که بر تخت و ملکش نیامد زوال؟نماند به جز ملک ایزد تعال
13. ۱۳که را جاودان ماندن امید ماندچو کس را نبینی که جاوید ماند؟
14. ۱۴که را سیم و زر ماند و گنج و مالپس از وی به چندی شود پایمال
15. ۱۵وز آن کس که خیری بماند رواندمادم رسد رحمتش بر روان
16. ۱۶بزرگی کز او نام نیکو نماندتوان گفت با اهل دل کاو نماند
17. ۱۷الا تا درخت کرم پروریگر امیدواری کز او بر خوری
18. ۱۸کرم کن که فردا که دیوان نهندمنازل به مقدار احسان دهند
19. ۱۹یکی را که سعی قدم پیشتربه درگاه حق، منزلت بیشتر
20. ۲۰یکی باز پس خائن و شرمساربترسد همی مرد ناکرده کار
21. ۲۱بهل تا به دندان گزد پشت دستتنوری چنین گرم و نانی نبست
22. ۲۲بدانی گه غله برداشتنکه سستی بود تخم ناکاشتن