1. ۱خردمند مردی در اقصای شامگرفت از جهان کنج غاری مقام
2. ۲به صبرش در آن کنج تاریک جایبه گنج قناعت فرو رفته پای
3. ۳شنیدم که نامش خدادوست بودملک سیرتی، آدمی پوست بود
4. ۴بزرگان نهادند سر بر درشکه در می‌نیامد به درها سرش
5. ۵تمنا کند عارف پاکبازبه دریوزه از خویشتن ترک آز
6. ۶چو هر ساعتش نفس گوید بدهبه خواری بگرداندش ده به ده
7. ۷در آن مرز کاین پیر هشیار بودیکی مرزبان ستمکار بود
8. ۸که هر ناتوان را که دریافتیبه سرپنجگی پنجه برتافتی
9. ۹جهان سوز و بی‌رحمت و خیره‌کشز تلخیش روی جهانی ترش
10. ۱۰گروهی برفتند از آن ظلم و عارببردند نام بدش در دیار
11. ۱۱گروهی بماندند مسکین و ریشپس چرخه نفرین گرفتند پیش
12. ۱۲ید ظلم جایی که گردد درازنبینی لب مردم از خنده باز
13. ۱۳به دیدار شیخ آمدی گاه گاهخدادوست در وی نکردی نگاه
14. ۱۴ملک نوبتی گفتش: ای نیکبختبه نفرت ز من در مکش روی سخت
15. ۱۵مرا با تو دانی سر دوستی استتو را دشمنی با من از بهر چیست؟
16. ۱۶گرفتم که سالار کشور نیمبه عزت ز درویش کمتر نیم
17. ۱۷نگویم فضیلت نهم بر کسیچنان باش با من که با هر کسی
18. ۱۸شنید این سخن عابد هوشیاربر آشفت و گفت: ای ملک، هوش دار
19. ۱۹وجودت پریشانی خلق از اوستندارم پریشانی خلق دوست
20. ۲۰تو با آن که من دوستم، دشمنینپندارمت دوستدار منی
21. ۲۱چرا دوست دارم به باطل منتچو دانم که دارد خدا دشمنت؟
22. ۲۲مده بوسه بر دست من دوستواربرو دوستداران من دوست دار
23. ۲۳خدادوست را گر بدرند پوستنخواهد شدن دشمن دوست، دوست
24. ۲۴عجب دارم از خواب آن سنگدلکه خلقی بخسبند از او تنگدل