1. ۱چنین گفت پیری پسندیده هوشخوش آید سخنهای پیران به گوش
2. ۲که در هند رفتم به کنجی فرازچه دیدم؟ چو یلدا سیاهی دراز
3. ۳تو گفتی که عفریت بلقیس بودبه زشتی نمودار ابلیس بود
4. ۴در آغوش وی دختری چون قمرفرو برده دندان به لبهاش در
5. ۵چنان تنگش آورده اندر کنارکه پنداری اللیل یغشی النهار
6. ۶مرا امر معروف دامن گرفتفضول آتشی گشت و در من گرفت
7. ۷طلب کردم از پیش و پس چوب و سنگکه ای نا خدا ترس بی نام و ننگ
8. ۸به تشنیع و دشنام و آشوب و زجرسپید از سیه فرق کردم چو فجر
9. ۹شد آن ابر ناخوش ز بالای باغپدید آمد آن ... از زیر زاغ
10. ۱۰ز لا حولم آن دیو هیکل بجستپری پیکر اندر من آویخت دست
11. ۱۱که ای زرق سجادهٔ دلق پوشسیه‌کار دنیاخر دین‌فروش
12. ۱۲مرا عمرها دل ز کف رفته بودبر این شخص و جان بر وی آشفته بود
13. ۱۳کنون پخته شد لقمه خام منکه گرمش به در کردی از کام من
14. ۱۴تظلم برآورد و فریاد خواندکه شفقت بر افتاد و رحمت نماند
15. ۱۵نماند از جوانان کسی دستگیرکه بستاندم داد از این مرد پیر؟
16. ۱۶که شرمش نیاید ز پیری همیزدن دست در ستر نامحرمی
17. ۱۷همی کرد فریاد و دامن به چنگمرا مانده سر در گریبان ز ننگ
18. ۱۸فرو گفت عقلم به گوش ضمیرکه از جامه بیرون روم همچو سیر
19. ۱۹نه خصمی که با او برآیی به داوبگرداندت گرد گیتی به گاو
20. ۲۰برهنه دوان رفتم از پیش زنکه در دست او جامه بهتر که من
21. ۲۱پس از مدتی کرد بر من گذارکه می‌دانیم؟ گفتمش زینهار!
22. ۲۲که من توبه کردم به دست تو برکه گرد فضولی نگردم دگر
23. ۲۳کسی را نیاید چنین کار پیشکه عاقل نشیند پس کار خویش
24. ۲۴از آن شنعت این پند برداشتمدگر دیده نادیده انگاشتم
25. ۲۵زبان در کش ار عقل داری و هوشچو سعدی سخن گوی ور نه خموش